Το Παρατηρητήριο – Briefing 3/12/2015 (1)

1

 

Οι εκκρεμότητες αυτές, «βαραίνουν» πλέον την διαπραγμάτευση για το δεύτερο πακέτο προπαιτούμενων του 1 δισ. ευρώ που έχει μία ασφυκτική προθεσμία συμφωνίας έως τις 11 Δεκεμβρίου, όχι μόνο βάση «τελεσιγράφου» των δανειστών, αλλά και αγορών. Σημειώνεται ότι οι δανειστές έχουν δώσει διορία έως την προσεχή Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου για να υπάρξει συμφωνία με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για τα 13 προαπαιτούμενα του 1 δισ. ευρώ.

 

Το γύρο του κόσμου έκανε η είδηση για απειλή έξωσης της Ελλάδας από τη Σένγκεν

 

Η πρόταση να αντιμετωπίσουμε τη χρεοκοπία του ασφαλιστικού με αύξηση των εισφορών δείχνει ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν καταλάβαμε τίποτα. Για να μη μειωθούν οι συντάξεις θα αυξήσουμε τους ανέργους. Έπειτα θα κατηγορήσουμε τους «ξένους». Η κυβέρνηση, οπισθοφυλακή του συστήματος, συνεχίζει την ίδια αδιέξοδη πολιτική, συρρικνώνει την οικονομία προσπαθώντας να διατηρήσει το ίδιο μοντέλο. Δεν αλλάζει το ασφαλιστικό σύστημα, απλώς το κάνει φτωχότερο και φτωχότερο, όλο και πιο φτωχό. Το ίδιο συμβαίνει στο κράτος, σε όλους τους τομείς. Ίδιο αντιπαραγωγικό κράτος, αλλά με λιγότερους και μικρότερους μισθούς. Ίδια αναχρονιστική οικονομία, αλλά μικρότερη. Δεν αλλάζουμε οικονομικό μοντέλο, πολεμήσαμε να διασώσουμε το χρεοκοπημένο. Με αποτέλεσμα, να είμαστε ακόμα εγκλωβισμένοι σ’ αυτό, να φτωχαίνουμε κάθε χρόνο περισσότερο. Απόλυτα συναινετικά.

 

Εσχάτως, κάθε φορά που ακούω τον Αλέξη να κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι δεν του δίνει συναίνεση, μια απροσδιόριστη αλλά ενοχλητική σκέψη τριβελίζει το μυαλό μου. «Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει» λέω στον εαυτό μου, ενώ ακούω τον Πρωθυπουργό να απαιτεί συνεννόηση και υποστήριξη απ’ αυτούς που μέχρι χθες ονόμαζε πουλημένους, γερμανοτσολιάδες και προδότες. Ολο αυτό το υπερβατικό σκηνικό του ανθρώπου που αναρριχήθηκε στην εξουσία καβάλα στην εξοντωτική πόλωση και τώρα ζητά συναίνεση απ’ αυτούς που απειλεί με ειδικά δικαστήρια για πράγματα λιγότερο επιλήψιμα απ’ αυτά που κάνει ο ίδιος, ενεργοποιεί κάποια βαθύτερη ανάμνησή μου που αδυνατώ να συγκεκριμενοποιήσω. Κατ’ αρχήν ψάχνω στα ιστορικά παραδείγματα της παγκόσμιας υψηλής πολιτικής:

 

Τουλάχιστον 14 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 17 τραυματίστηκαν χθες στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνιας όταν δύο ένοπλοι άνοιξαν πυρ κατά τη διάρκεια εορταστικής συγκέντρωσης υπαλλήλων, σε κέντρο υποστήριξης ατόμων με αναπτυξιακές διαταραχές.

 

 

Τελικά, τι είπε ο Ολάντ στον Τσίπρα;

Οι ομόκεντροι κύκλοι μιας νέας μουντής Ευρώπης…

Πως οι «μεγάλοι» του λιανεμπορίου κεφαλαιοποίησαν τα… capital controls

Στα κρυφά οι συζητήσεις για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ

Κατήφορου και διεθνούς απαξίωσης συνέχεια…

Τι σημαίνει η έξοδος από την Σένγκεν

Μονιμοποιούν στα κρυφά όλες τις καθαρίστριες του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα…

Έσβησαν πρόστιμα πάνω από 188 εκατ. ευρώ

 

Αυτοί οι μηχανισμοί είναι σήμερα απόρροια της βαθιάς δυσλειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, που εμποδίζουν να μετουσιωθούν σε έργα τα αυθεντικά και προοδευτικά αισθήματα των πολιτών εκδιώκοντας κάθε τι που στοχεύει προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, σε αυτό τον αέναο φαύλο κύκλο η μια ιδεολογική κατασκευή διαδέχεται την άλλη, το ένα κόμμα διαδέχεται το άλλο σε μια αέναη ασυνέχεια, την ασυνέχεια του θεσμικού πλαισίου και του κράτους. Έτσι «η πρώτη φορά αριστερά», ένας πολιτικός χώρος ιδεολογικής σύγχυσης και μηδενικής αποτελεσματικότητας, καταλήγει να αποτελεί το alter ego της δεξιάς, ξεπουλώντας και διαλύοντας τα πάντα στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

 

Ρίχτερ εναντίον ρατσισμού

 

Υπάρχει «ισλαμοφασισμός»; Μπορεί να χαρακτηριστεί με αυτό το θρησκευτικό-πολιτικό συνθετικό ο θρησκευτικός φανατισμός και ο τρομοκρατικός του βραχίονας; Δεν εκφράζεται ομοφωνία στο θέμα αυτό. Ενστάσεις προβάλλουν και σοβαρότατοι σχολιαστές, στη Γαλλία, ο Μαρσέλ Γκοσέ. Θεωρώ ανύπαρκτες τις θεωρητικές επιφυλάξεις και θα επιμείνω στον όρο. Υπενθυμίζω ότι και οι δυο μεγάλοι ολοκληρωτισμοί του περασμένου αιώνα, και ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός, είχαν έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, φαντασιακή διάσταση, τελετουργίες, συνθήματα, παρορμήσεις έξω από τις λογικές κατηγορίες και τη γνώση, όπως οι θρησκείες. Οι θεωρίες του αίματος και της ράτσας ήταν αντιεπιστημονικές, έκαναν επίκληση στο υπερβατικό, στον τρόμο, στο άσπρο/μαύρο, στη διαβολοποίηση της Δημοκρατίας και των δυτικών αξιών. Και οι δυο ολοκληρωτισμοί είχαν μεσσιανικό περιεχόμενο και ύφος και οι δυο επαγγέλλονταν τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου». Άλλωστε ο τζιχαντισμός ανακηρύσσεται σε κρατική οντότητα, ελέγχει μεγάλες περιοχές και επιδιώκει την παγκόσμια επικράτηση. Ως τέτοια πολιτική οντότητα, και όχι μόνο θρησκευτική, κήρυξε τον πόλεμο στη Δύση.

 

Αφήστε τα «τιτιβίσματα» να ανθίσουν

Ο εχθρός του λαού

ΕΚΤ: Νέα μέτρα στήριξης της οικονομίας αναμένεται να ανακοινώσει ο Ντράγκι

Αξιολύπητη κυβέρνηση, αξιολύπητη αντιπολίτευση

Αίμα, πετρέλαιο και Ισλάμ

Advertisements