Το Παρατηρητήριο – Briefing 2/12/2015 (2)

1

 

Η κυβέρνηση Τσίπρα στην παγίδα της στασιμότητας Τα μνημόνια μετατράπηκαν από θεραπεία σοκ σε περίεργο ελληνικό σίριαλ

 

Ας μη γελιόμαστε. Τη μεταρρύθμιση των συντάξεων δεν πρόκειται να μας την επιβάλει το ΔΝΤ: δεν μπορεί να το κάνει, ακόμη και αν ήθελε. Καμιά μεταρρύθμιση δεν περνά εάν δεν είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί σκληρά για αυτή ένας ευρύς συνασπισμός συμφερόντων. Και επειδή ένας τέτοιος συνασπισμός δεν είναι ορατός αυτή τη στιγμή, η μόνη συμβουλή που μου έρχεται στο μυαλό προς τους μεγάλους χαμένους αυτής της ιστορίας (δηλ. τους φτωχούς, τους ανέργους και κυρίως τους νέους) είναι να μην αμελήσουν να πάρουν μαζί τους νερό: το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία.

 

Ζητείται ένα ισχυρό φιλελεύθερο κόμμα

Ερντογάν-Πούτιν: 3-2

Η έννοια και τα κριτήρια της φορολογικής κατοικίας

 

Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, φαίνεται ότι επανέρχεται στην επικαιρότητα το θέμα εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Και η ερώτηση είναι αν η χώρα οδεύει προς νέα χρεοκοπία, μετά τη χρεοκοπία του Μαρτίου του 2001 που προηγήθηκε της τότε αναδιάρθρωσης του χρέους. Το 2011 και μετά η δομή του χρέους άλλαξε, καθώς πλέον είναι είτε με μορφή ομολόγου είτε πλέον με εκείνη του δανείου σε σκληρό συνάλλαγμα, δηλαδή σε ΕΥΡΩ, παρότι τα ελληνικά ομόλογα που μετετράπησαν σε δάνεια ΕΥΡΩ ήταν εν μέρει δραχμικά. Η πρώτη εντύπωση που έχει ο μέσος Έλλην πολίτης είναι ότι το χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί κανονικά. Η διάρθρωση μάλιστα του χρέους φαίνεται πολύ καλύτερη από εκείνη που ήταν στο παρελθόν. Το 2011, για παράδειγμα, το χρέος σε ετήσια βάση που θα έπρεπε να εξυπηρετηθεί έφτανε 18 ως και 72 δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ ετησίως για τα έτη 2011 ως 2019. Κάτι αδύνατο να εξυπηρετηθεί με οποιοδήποτε τρόπο. Μετά τις γνωστές αναδιαρθρώσεις χρέους από 2011 και έκτοτε, φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για ετήσιες αποπληρωμές χρέους 5 ως 8 δισ. συνήθως. Όμως αυτό δεν είναι απόλυτα ακριβές.

 

Ο Μηνάς Χατζησάββας επιθυμούσε η σορός του ν’ αποτεφρωθεί. Η επιθυμία του θα γίνει πραγματικότητα, αλλά σε κάποια άλλη χώρα. Στη δική μας, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί, δεν υπάρχει αποτεφρωτήριο. Φαντάζομαι πως υπάρχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες ακόμα άνθρωποι που είχαν αυτήν την επιθυμία. Αλλά το ελληνικό κράτος δεν σέβεται ούτε καν τους νεκρούς του. Δεν θα επιλέξουν αυτοί πως θα φύγουν, θα επιλέξει αυτό. Και η επιλογή του κράτους βασίζεται στα κριτήρια μιας ομάδας συμφερόντων η οποία τα καθορίζει όλα αυτά. Το κράτος ακολουθεί την εκκλησία (η ομάδα συμφερόντων) και στο θέμα αυτό. Αν ήταν το μοναδικό, θα είχαμε ένα πρόβλημα. Είναι πολλά τα ζητήματα εκείνα που ένα ολόκληρο κράτος σέρνεται πίσω από τις επιλογές της ομάδας αυτής. Άρα, έχουμε πολλά προβλήματα.

 

Εξάγω, άρα υπάρχω

Η Κομισιόν επισπεύδει πανευρωπαϊκά μέτρα κατά της τρομοκρατίας

«Αν η Ελλάδα δεν μπορεί να ελέγξει τα σύνορά της, να δεχτεί βοήθεια από την Ευρώπη»

Οριστικά στις 20 Δεκεμβρίου οι εκλογές στη Νέα Δημοκρατία

Τουρκία, Ευρώπη και προσφυγικό

 

Με απλά λόγια, στον κάθε ένα χωριστά εναπόκειται να διυλίζει τις «ψευδοαλήθειες» απ’ όπου κι αν προέρχονται, έστω και για την τιμή των όπλων του. Δεν είναι εύκολο, καθώς μνήμη, γνώση, η όποια ευθυκρισία, συγκλώθονται με αγανάκτηση, θυμό, απόγνωση, την ώρα που οι δείκτες του μέλλοντος φοβίζουν ακόμη πιο πολύ. Μοιραία, πρόσφορες συνθήκες για περαιτέρω ψευδολογίες εις το όνομα της ελπίδας, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

 

Το σίριαλ φαιδρότητας των ενδοκομματικών εκλογών στη Ν.Δ. είναι πολύ σοβαρό για αντιμετωπισθεί απλά και μόνο με όρους παραπολιτικής, βασισμένο στις γκάφες των υποψηφίων και στην οργανωτική ανεπάρκεια του κόμματος. Ο εξευτελισμός της Ν.Δ. επαναφέρει την ανάγκη για μια συζήτηση περί το κομματικό σύστημα της χώρας. Στο εξωτερικό η δημόσια συζήτηση κρατά ήδη από την εποχή των νεωτερισμών που εισήγαγε στους «Νέους Εργατικούς» ο Τόνι Μπλερ. Στην Ελλάδα οι νεωτερισμοί δεν ήταν λιγότεροι.

 

Ο χρόνος έχει τελειώσει

 

Το συμπέρασμα είναι πολύ απλό. Οι διαχειριστές του αμοιβαίου κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν την κρίση των ελληνικών ομολόγων και να κρατήσουν ανέπαφο το κεφάλαιο που τους εμπιστεύθηκε το ΙΚΑ. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τις επιπτώσεις από το «κούρεμα» του 2012, που τόσο ανησυχεί τις πολιτειακές αρχές. Δεν μπόρεσαν όμως να κάνουν τίποτε όταν οι πολιτικοί μας και κυρίως το σημερινό κυβερνητικό σχήμα έριξαν την οικονομία στα βράχια. Από ποιον πρέπει να ζητηθούν ευθύνες;

 

Γελάσαμε με το παλιό ανέκδοτο για εκείνον που λέει «εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι». Αντιθέτως, όμως, παίρνουμε πολύ στα σοβαρά ένα αντίστοιχο ανέκδοτο που λένε άλλοι: «Εγώ είμαι υπέρ της ελευθερίας του λόγου, αλλά όχι να λέει κι ο καθένας ό,τι θέλει». Δεν γελάμε, ίσως επειδή το συγκεκριμένο επιχείρημα εκστομίζουν «πατέρες του έθνους» σαν τον κ. Λευτέρη Αυγενάκη.

 

Κλείνω με μια αναφορά στο 8ο βιβλίο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα, που με έχει σημαδέψει. Εκεί μιλάει για τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε τυραννία. Αυτή επέρχεται όταν οι γονείς φοβούνται τα παιδιά τους και όταν οι δάσκαλοι φοβούνται τους μαθητές τους. Κι αυτό είναι το φυτώριο των νάρκισσων τυραννίσκων που θέλουν να τα καταστρέψουν όλα γιατί τους έμαθαν πως όλα τούς ανήκουν.

 

Αυτό είναι σοβαρό. Πληροφορούμαι ότι στις Βρυξέλλες χτίζεται ένα κλίμα Grexit, αυτήν τη φορά όμως εξώσεως της χώρας μας από τη Σένγκεν. Με διαπιστωμένο πλέον το γεγονός ότι δύο από τους τρομοκράτες στο Παρίσι είχαν περάσει από την Ελλάδα, τα θέματα που επιδεινώνουν ραγδαία τη σχέση μας με τη Σένγκεν είναι δύο και αλληλένδετα: απροθυμία του κράτους να αναλάβει τον ρόλο που του αντιστοιχεί στο ευρωπαϊκό σχέδιο για την προστασία των συνόρων και, ταυτοχρόνως, η επιμονή της κυβέρνησης να επιχειρεί διασύνδεση του μεταναστευτικού με την τήρηση της συμφωνίας για την παραμονή της χώρας στη Ζώνη του Ευρώ (μνημόνιο 3).

 

Υπουργός φέρνει τροπολογία που… δεν θα εφαρμόσει

 

«Καμπανάκι» Αβραμόπουλου για Σένγκεν

 

 

 

 

 

Advertisements