Το Παρατηρητήριο – Briefing 1/12/2015 (2)

1

 

Γ. Περιστέρης: Χρειαζόμαστε ένα επενδυτικό σοκ

 

Η πατερναλιστική συγκατάβαση του Νταβούτογλου στην απάντησή του ενίσχυσε τη γελοιοποίηση του Ελληνα πρωθυπουργού, επιτρέποντας συγχρόνως σε εκείνους που ευθύνονται για την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού και τον θάνατο ενός πιλότου να βγαίνουν κι από πάνω. Υπάρχει όμως και μια δυσμενέστερη επίπτωση του άτοπου πρωθυπουργικού χιούμορ: κατά κάποιον τρόπο, η απόσυρση του σχολίου από το Τουίτερ του πρωθυπουργού ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι, ναι, τα ελληνοτουρκικά περνούν τώρα σε δεύτερη μοίρα: το μεταναστευτικό και η ανάγκη προστασίας του Σένγκεν επιβάλλεται στα ελληνοτουρκικά ως μια ανώτερη πραγματικότητα, που αλλάζει την εσωτερική ισορροπία του θέματος.

 

Το Βερολίνο απέρριψε μετά βδελυγμίας την πρόταση Ντάισελμπλουμ. Ο δε κ. Γιούνκερ χαρακτήρισε τη Σένγκεν ακρογωνιαίο λίθο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ο οποίος, αν αφαιρεθεί, θα κινδυνεύσει η σταθερότητα του συνόλου. Πάντως το θέμα ετέθη και, ως καλώς γνωρίζομεν, όχι από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά από την Ευρωπαϊκή Ενωση· άπαξ και ετέθη, θα ξανατεθεί και θα ξανασυζητηθεί ώσπου να θεωρηθεί ως η μόνη βιώσιμη λύση. Αν όντως υπήρχε μια ηγεσία που να έχει κάποιο πολιτικό όραμα για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, η κρίση του προσφυγικού θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προχωρήσει η οργάνωση της ομοσπονδίας. Για την αυτοκρατορία βλέπουμε.

 

Οπως ήταν αναμενόμενο, η συμφωνία της Κυριακής έγινε αρνητικά δεκτή στην Ελλάδα. Πολιτικά κόμματα και αναλυτές θεωρούν ότι η Τουρκία βγήκε πάλι κερδισμένη, μένει, όμως, να δούμε τι θα επακολουθήσει στην πράξη. Αλλο το «φαίνεσθαι» της συμφωνίας και άλλο η υλοποίησή της. Αναμφισβήτητα, η Τουρκία κρατάει το «κλειδί» της ροής των προσφύγων, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Ευρώπη τη θέλει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι σίγουρο ότι στην πορεία θα ανακύψουν προβλήματα. Για εμάς το θέμα είναι η τριμερής συνάντηση Γερμανίας – Τουρκίας – Ελλάδας που θα επακολουθήσει. Εκεί πρέπει να εστιασθεί η προσοχή.

 

Όπως όμως είπαμε και χτες, το να οριστούν οι τρόποι και τα νομικά πρόσωπα που θα διαχειριστούν το πρόβλημα δεν είναι αρκετό για να επανέλθει η εμπιστοσύνη στις τράπεζες. Θα χρειαστεί να περάσει ένα μεγάλο διάστημα, να εξελιχθεί αυτή η διαχείριση και να έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα, για να υπάρξει πραγματική εμπιστοσύνη και σταθερότητα στο σύστημα. Χρειάζεται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να καταβάλλουν τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια ώστε όλα τα παραπάνω να υλοποιηθούν στο συντομότερο δυνατό χρόνο.

 

«Go back, κ. Μέρκελ, κ. Σόιμπλε, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης. Η Ελλάδα δεν είναι πειραματόζωο». «Η μόνη ρεαλιστική και σωτήρια εναλλακτική πρόταση είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας». «Καθαρή και ισχυρή εντολή για να υλοποιήσουμε το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”. Τη μόνη ελπίδα του λαού μας». «4η δέσμευση: Δίκαιη φορολογία. Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αντικατάστασή του με Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας». «Δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε βήμα πίσω από την άμεση έναρξη υλοποίησης του προγράμματος της Θεσσαλονίκης». «Επί 5 χρόνια δεν δίστασαν να φορτώσουν σε έναν ολόκληρο λαό τα χρέη των τραπεζών. Να κλέψουν εισοδήματα και συντάξεις». Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, κυβερνητικού και μη, του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά και της ιστορίας της χώρας θα γραφτεί διαφορετικά σε ένα περιβάλλον έκρηξης της επίδρασης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με αιχμή το πιο άμεσο από όλα, το Twitter των 140 χαρακτήρων.

 

Αυτό είναι το «ελληνικό όνειρο» και όποιος το υπηρετεί υποτίθεται ότι ζει και πιο έντονα, πιο «αληθινά». Οι «χαρτογιακάδες της Δύσης» δεν ζουν – αυτή είναι η επικρατούσα αντίληψη και όχι μόνον στους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και της γενικότερης, ευρύτερης αριστερόστροφης κουλτούρας μας όπου η σοβαρή δουλειά κατά κανόνα λογίζεται ως «δουλεία». Είχαμε δει τέτοιες στάσεις και σε προηγούμενες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, πρέπει όμως τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, όλο αυτό το απόστημα να έχει φτάσει σε μια τρομακτική συμπύκνωση. Αυτό ξέρουν, έτσι καταλαβαίνουν τον εαυτό τους. Ολοι μας, λίγο πολύ. Αυτό που εδώ αποκαλώ «ελληνικό όνειρο» θα έπρεπε να έχει εκληφθεί ως παράδειγμα προς αποφυγήν, όχι ως αυτοσκοπός, κατόρθωμα. Κοροϊδευόμασταν όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας τα ξένα χρήματα σαν μπαλώματα, πλέον όμως το «ελληνικό όνειρο» είναι απογυμνωμένο. Και τώρα βέβαια βουλιάζουμε.

 

Ο Αλεξης, ο Αχμέτ και η προσβλητική υποχώρηση

Η υπόσχεση της σύνταξης

 

Ομως η διαίρεση των κουκιών πρέπει να γίνει, γιατί αλλιώς θα την κάνει ασύντακτα η ίδια η ζωή με τη χρεοκοπία των Ταμείων. Ακόμη και ο τσακωμός μπορεί να είναι γόνιμος, αρκεί να γίνει επί του πραγματικού και όχι με βάση τον «άλλο κόσμο» που μας είχε ζαλίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να λέει ψέματα πως τάχα μου έχει βρει «κρυφούς πόρους» για να καλύψει το 0,6% του ελλείμματος, όταν στον προϋπολογισμό έχουν εγγραφεί περικοπές 3 δισ. ευρώ. Οφείλει να καταθέσει τη λεπτομερή πρόταση γι’ αυτές τις περικοπές, αντί να προτείνει άχαρες κι άχρηστες Επιτροπές. Εξάλλου, όπως είχε πει κι ο Ρος Περό «αν δεις ένα φίδι, σκότωσέ το. Μην κάνεις επιτροπές για το πρόβλημα των φιδιών».

 

Στο «κόκκινο» υπουργοί και βουλευτές

Μπακογιάννη: «H κυβέρνηση παρέδωσε τις τράπεζες στους ξένους με εξευτελιστικό τίμημα»

Τα νέα όρια συνταξιοδότησης στο ΙΚΑ

Η Τουρκία αποκτά πολιτικές συμμαχίες, αλλά δεν βρίσκει επενδυτές

Advertisements