Περί ωρών εργασίας, ανταγωνιστικότητας και ΟΟΣΑ

1

 

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε μια στατιστική μελέτη, του OΟΣΑ και του Fortune, βάσει της οποίας οι Έλληνες εργάζονται ετησίως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο λαό, που συμμετείχε στην έρευνα. Αμέσως μου προξένησε το ενδιαφέρον και θέλησα να μάθω και τον τρόπο υπολογισμού αλλά κυρίως τις άλλες χώρες που συμμετείχαν. Μια πρώτη παρατήρηση είναι, πως οι άλλες δύο χώρες που ξεχώρισαν σε αυτή τη μελέτη ήταν το Μεξικό και η Κόστα Ρίκα. Και είναι σημαντικό το στοιχείο αυτό, καθώς είναι χώρες στις οποίες η κρατική διαφθορά και η γραφειοκρατία είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όπως θα αποδείξω στην μικρή έρευνα που πραγματοποίησα, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι καίριας σημασίας. Επίσης, έχω αμφιβολίες και για τον τρόπο υπολογισμού. Πιο συγκεκριμένα ο ΟΑΣΑ υπολόγισε τις ώρες απασχόλησης από τα επίσημα στοιχεία ΟΑΕΔ και φορέων του Δημοσίου και στο Fortune το διαίρεσαν δια του 52. Όμως, η αλήθεια είναι πως ούτε τεμπέληδες είμαστε αλλά ούτε και είναι δείγμα ανάπτυξης αυτό το στοιχείο.

Καλό θα είναι πριν μπούμε στη ουσία του ζητήματος να αποσαφηνίσουμε τις έννοιες: παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα. Με τον όρο παραγωγικότητα ορίζουμε την σχέση μεταξύ των αποτελεσμάτων ενός (οικονομικού εν προκειμένω)συστήματος και των πόρων που έχουν χρησιμοποιηθεί στην παραγωγική διαδικασία του. Στους πόρους συγκαταλέγονται ο εξοπλισμός, η εργασία, τα υλικά κλπ. Επικεντρωνόμαστε στον παράγοντα της εργασίας και την σχέση της με την απόδοση και την αποτελεσματικότητα των προιόντων  που παράγει το σύστημα που μελετάμε .Ο ολικός δείκτης παραγωγικότητας είναι αυτός που χρησιμοποιείται στην βασική μέθοδο μέτρησης και ο δείκτης Παραγωγικότητας Εργασίας. Μας ενδιαφέρει ο τελευταίος αυτός δείκτης και ορίζεται ως το αποτέλεσμα που παράγει το σύστημα σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό που του παρέχεται και αντικατοπτρίζει ένα σύνολο παραμέτρων οι οποίοι υπεισέρχονται στην παροχή αυτού του δυναμικού.

Όσο και αν φαίνεται παράλογο (και δεν είναι) οι αυξημένες ώρες εργασίας είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό δείγμα ελλείμματος στην παραγωγικότητα!!!Σε πρόσφατη μελέτη της, η Eurobank  απέδειξε ότι υπάρχει αλληλεξάρτηση της μείωσης εισοδήματος με την μειωμένη παραγωγικότητα εξαιτίας των περισσοτέρων ωρών δουλειάς!! Εντυπωσιακό, πράγματι, στοιχείο αλλά εξηγείται ως εξής: Όταν μειώνεται το εισόδημα ενός εργαζομένου, αυτόματα δημιουργείται τάση αναπλήρωσης του, εις βάρους του ελεύθερου χρόνου του. Δηλαδή, αναζητά επιπρόσθετες ώρες εργασίας για να καλύψει το εισόδημα που έχασε. Αυτό με την σειρά του μειώνει μονάδες σχόλης που για τους οικονομολόγους θεωρείται κανονικό αγαθό άρα μείωση της καταναλωτικής του δύναμης. Μείωση ,λοιπόν του εισοδήματος οδηγεί αυτόματα σε μείωση της κατανάλωσης που θεωρείται πλέον πιο ακριβή καθώς θυσιάζει περισσότερες μονάδες σχόλης για να αποκτήσει ίδιες μονάδες κατανάλωσης! Φυσικά και γίνεται κατανοητή η επίδραση στο όλο σύστημα της Οικονομίας υπό το πρίσμα πλέον της αυξημένης μονάδας εργασίας! Κοινώς εξηγήθηκε και επιστημονικά πως οι περισσότερες ώρες απασχόλησης εν τέλει δημιουργούν μεγαλύτερο πρόβλημα στην Οικονομία παρά το λύνουν!!!!!!!

Με τον όρο ανταγωνιστικότητα ορίζουμε-κατά ΟΑΣΑ-την ικανότητα εταιρειών, βιομηχανιών , περιοχών, εθνών ή ακόμα και συνασπισμού εθνών, να δημιουργήσουν σχετικά υψηλού επιπέδου εισοδήματα και επίπεδα εργασίας παραμένοντας όμως εκτεθειμένοι σε διεθνή ανταγωνισμό. Επίσης, αυτό οφείλει να γίνεται σε καθεστώς ελεύθερου εμπορίου με τα αγαθά/υπηρεσίες που παράγονται, να ικανοποιούν διεθνή πρότυπα, με στόχο όμως να διατηρεί και να διευρύνει το υψηλό επίπεδο διαβίωσης των πολιτών που συμμετέχουν σε αυτή την διαδικασία. Απαραίτητο συστατικό υψηλής ανταγωνιστικότητας είναι η διατήρηση σε υψηλά επίπεδα, της παραγωγικότητας που αναλύσαμε παραπάνω. Άρα το δεύτερο ζητούμενο-η ανταγωνιστικότητα- σε μια μικρή οικονομία, όπως η δική μας, επίσης δεν επιτυγχάνεται με τις περισσότερες εργασίας καθώς εξαρτάται άμεσα από την παραγωγικότητα που πλήττεται από αυτή την αύξηση. Επίσης, σημαντικό αποτρεπτικό παράγοντα στην ανταγωνιστικότητα παίζει η αυξημένη κυβερνητική γραφειοκρατία κατά 25,3% και η διαφθορά(Μεξικό και Κόστα Ρίκα) κατά ποσοστό 14%(στοιχεία ΟΑΣΑ-2014). Η σχέση των δύο μεγεθών παραγωγικότητα-ανταγωνιστικότητα είναι αμφίδρομη. Και αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα.

Κατά συνέπεια, ο μύθος πως δουλεύουμε περισσότερο ή λιγότερο από ότι οι συμπολίτες μας Ευρωπαίοι λίγη σχέση και επίδραση έχει με το τελικό ζητούμενο που είναι η οικονομική ανάπτυξη. Αυτό που προσπάθησα να μεταφέρω είναι πως πρώτα πρέπει να εξασφαλιστεί η μείωση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και να σταματήσουν οι συνεχείς μειώσεις μισθών για να μπορέσουμε να αναστρέψουμε την πορεία της χαμηλής παραγωγικότητας και της μειωμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής Οικονομίας.

 

από τον Kostas Alexopoulos

Advertisements