Ξαφνικά, ξημέρωσε «Συναίνεση»…

Έχω ειλικρινή αγωνία και ανάγκη να πάει καλά η διαπραγμάτευση. Όπως όλοι μας, καίγομαι για το ασφαλιστικό, καίγομαι για τα προαπαιτούμενα. Οι ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες που δημιούργησε η κάκιστη διαχείριση της κρίσης από τον πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του (βλέπε Βαρουφάκη, Κατρούγκαλο κτλ) πήγε την Ελλάδα πολύ πίσω. Και το σχεδόν γελοίο αίτημα για πολιτική συναίνεση ενόψει ψηφοφορίας στη Βουλή, των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων Τσίπρα, απλά αφελές, κι εκτός τόπου και χρόνου.

Για να οριστούν κόκκινες γραμμές για το Ασφαλιστικό χρειάζεται πραγματικά σοβαρή, επίπονη και μακρόπνοη προσέγγιση. Προσέγγιση που ΜΟΝΟ μια οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να υλοποιήσει, με βοήθεια τεχνοκρατών και απουσία μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων στο τραπέζι. Οπότε, οι κουτοπονηριές «ελάτε να κουβεντιάσουμε, αυτά που εγώ ήδη δεσμεύτηκα να ψηφίσω στο 3ο Μνημόνιο», είναι για μικρά παιδιά. Ποια πολιτική δύναμη του δημοκρατικού τόξου θα νομιμοποιήσει την άθλια διαπραγμάτευση Τσίπρα; Ποιος έχει τόσο ανεπτυγμένο πολιτικά αυτοκτονικό ιδεασμό; Νομίζω κανείς. Όσο κι αν είναι φρέσκια και δυνατή η λαϊκή εντολή στον Τσίπρα, άλλο τόσο είναι και μεγάλη η δέσμευση από μέρους του να αναλάβει το κόστος να μας οδηγήσει σε ανάπτυξη και κοινωνική πρόοδο (που τόσο ευαγγελίζεται).

Αρκετά με τους λαϊκισμούς. Περιμένουμε έργο.

Της Δρ. Άννας Ελευθεριάδου-Γκίκα
Ιατρού
Νοσοκομείο Ρεθύμνου

 

Advertisements