Η «αφέλεια» μιας δήθεν συναίνεσης

1

Είναι πολύ ωραίο να είναι κανείς ρομαντικός, όπως και αισιόδοξος. Να πιστεύει πολύ στη δύναμη της αγάπης, να μην θέλει σύνορα, τον Άη Βασίλη, να θεωρεί πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί, όλοι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι θέλουν το καλό μας, και πως ο κύριος Τσίπρας επιτέλους ωρίμασε, είναι άλλος άνθρωπος και αποζητά με ειλικρίνεια συναίνεση.

Κάποια από αυτά μπορεί να ισχύουν, κάποια άλλα όμως όχι. Και η συναίνεση του κυρίου Τσίπρα, σίγουρα δεν ανήκει σε αυτά. Ο πατέρας μου, μου έμαθε να μην δίνω σημασία στο τι λέει κάποιος αλλά κυρίως ποιος είναι αυτός που τα λέει. Όποιος θεωρεί λοιπόν, πως ένας άνθρωπος που πέντε χρόνια τώρα, με κύριο όχημα την εμφυλιοπολεμική λογική, του: Εμείς ή Αυτοί, με συμμετοχή ενεργή όχι απλά στην απαξίωση όσων βλέπανε πως δεν υπάρχει άλλη λύση πέραν της Ε.Ε. αλλά στη συνεχόμενη στοχοποίησή τους με απίστευτους χαρακτηρισμούς : Προδότες, Γερμανοτσολιάδες, Τσολάκογλου κ.α., ένας άνθρωπος που έχει προάγει το ψέμα και την πολιτική προπαγάνδα όσο κανείς τα τελευταία 40 χρόνια, ένας άνθρωπος που «πουλάει» αφού πρώτα έχει ξεζουμίσει κάθε άτομο από το φιλικό του περιβάλλον (Αλέκο Αλαβάνο, Γιάνη, Ζωή, Σακελαρίδη κ.α.), ένας άνθρωπος που έχει την ηθική αυτουργία των κινημάτων τύπου δεν πληρώνω, ένας άνθρωπος που μόνο τα όπλα δεν μας προέτρεψε να πάρουμε για να αντισταθούμε στους προδότες Σαμαροβενιζέλους, ένας άνθρωπος που λέει ΟΧΙ και εφαρμόζει ΝΑΙ, ένας άνθρωπος που μας κοιτάει στα μάτια και μας λέει πως ΔΕΝ θα κλείσουν οι τράπεζες και είμαστε ακόμη στα Capital Controls, ένας άνθρωπος που χαρακτήριζε τον κύριο Στουρνάρα «εκτελεστή συμβολαίων θανάτου» στερείται το βασικότερο προσόν κάθε θετικής αντιμετώπισης από τη μεριά των υπολοίπων. Της αξιοπιστίας. Με αποδεδειγμένα και επανειλημμένα ψεύτες, δημαγωγούς και αναξιόπιστους αγαπητή κυρία Χούκλη δεν κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι ειδικά αν δεν έχεις τις ελάχιστες δεσμεύσεις πως τώρα τα πράγματα διαφέρουν.Με αποδεδειγμένα και επανειλημμένα ψεύτες, δημαγωγούς και αναξιόπιστους αγαπητή δεν κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι ειδικά αν δεν έχεις τις ελάχιστες δεσμεύσεις πως τώρα τα πράγματα διαφέρουν.

Δυστυχώς όμως δεν διαφέρουν. Αυτό που θέλει ο αξιότιμος κύριος Πρωθυπουργός μας, είναι να χρησιμοποιήσει την αντιπολίτευση συνολικά, ως ντεκόρ στο έγκλημα που θέλει να κάνει με το ασφαλιστικό και να την σύρει ως συνυπεύθυνη για τις δικές του εγκληματικές ενέργειες και παραλείψεις στον κοντά ένα χρόνο που κυβερνά. Για να το πούμε πιο λαϊκά και απλά, να την «καδράρει» Είναι πολύ τυχερός που η αντιπολίτευση είναι ακόμα ζαλισμένη, ενοχοποιημένη για τις αμαρτίες των τελευταίων 40 ετών και δυστυχώς φέρεται και ενοχικά, αφού στα μάτια αρκετού κόσμου, αυτή φταίει μόνο για τα σημερινά δεινά, κάτι που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Δεν έπρεπε να αποδεχτούν τα κόμματα αυτή την όψιμη προσφορά συναίνεσης. Σε καμία περίπτωση. Αλλά φοβούνται. Φοβούνται μην τους κατασπαράξει το μιντιακό κατεστημένο πως δεν θέλουν να είναι αρωγοί σε μία λύση, αλλά μόνο μέρος τους προβλήματος. Πως τους νοιάζει μόνο το κομματικό τους μαγαζάκι. Όμως κάνουν λάθος. Όσο υποχωρούν, τόσο παίζουν το παιχνίδι του Αλέξη, τόσο απαξιώνονται στα μάτια όλων μας. Αν θέλει πραγματική συναίνεση και συνεννόηση ο κύριος Πρωθυπουργός να το αποδείξει εμπράκτως. Όχι με πομφόλυγες. Άπειρες οι κινήσεις που μπορεί να κάνει, άπειρες και οι προτάσεις που θα βοηθούσαν πολύ την οικονομία και τη χώρα. Αλλά δεν θέλει. Σε καμία περίπτωση. Θέλει απλά οι «άλλοι» να πληρώσουν τον λογαριασμό που αυτός δημιούργησε. Και βρίσκει ακόμη και από την αξιωματική αντιπολίτευση πρώην ευρωβουλευτές και σημερινούς βουλευτές πρόθυμους να παίξουν το ρόλο της Ιφιγένειας, ηθελημένα ή όχι, με δόλο ή χωρίς. Κρίμα. Πρόθυμους «Λεβέντες»που θα χρησιμοποιηθούν ως «πλυντήριο» για τα εγκλήματά του. Λυπάμαι, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Αυτή είναι η μόνη υπεύθυνη αντιπολιτευτική γραμμή που οφείλουμε να τηρήσουμε. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Εντύπωση επίσης προκαλεί το γεγονός ότι διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, όπως η κυρία Χούκλη, η οποία σε άρθρο της στο Liberal.gr ( Η τιμή της συναίνεσης) περίπου εγκαλεί την αντιπολίτευση με χαρακτηριστική ευκολία , και αφέλεια (;), επειδή δεν συναινεί. Η κυρία Χούκλη, αλλά και πολλοί άλλοι συνάδελφοί της, αγνοούν (;) πέρα από τη δυσκολία ,στα όρια του αδύνατου, της συναίνεσης  από την πλευρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και την παράμετρο «ψηφοφόρος». Οι (αληθινοί) δημοκράτες που υπέστησαν τα πάνδεινα από τους οπαδούς της Εθνοσωτηρίου δεν αφήνουν περιθώρια ελιγμών στα κόμματα της αντιπολίτευσης στο όνομα της όποιας,προσχηματικής τονίζω, εθνικής συνεννόησης. Και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψιν από όλους τους λειτουργούς της ενημέρωσης πριν αυτοί επιδοθούν σε μια εθνικού τύπου «πανστρατιά για το καλό της χώρας». Αν δεν το γνωρίζουν λυπάμαι.

Εμείς δεν σπάμε, δεν οχλαγογούμε, δεν καίμε, δεν προσπαθούμε να ανατρέψουμε δια της έμμεσης ή και άμεσης βίας μία Δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Πατρίδας μας. Αυτό που κάνουμε,είναι να προστατεύουμε τους νόμους, να πληρώνουμε κανονικά του φόρους μας ΝΑΙ, είναι συναίνεση. Μέχρι εκεί όμως, ούτε βήμα παρακάτω. Δεν είμαστε ίδιοι με κάποιους άλλους. Αλλά δεν θα μπούμε και ντεκόρ στο κάδρο του εγκλήματος. Σε καμία περίπτωση.-

ΥΓ Και ας αφήσουμε κατά μέρος τις ανοησίες του τύπου «και οι άλλοι το ίδιο θα έκαναν». Οι «άλλοι» ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν μέχρι τις 25/1/2015 και το καλοκαίρι προσέφεραν συναίνεση για να μην καταστραφεί η χώρα, με αποκλειστική ευθύνη της εθνοσωτηρίου των Τσίπρα – Καμμένου. Και αντί για «ευχαριστώ» εισέπραξαν χλεύη και πολιτική αλητεία με το παροιμιώδες «έχετε υπογράψει». Δυο φορές και κερατάς και δαρμένος γίνεται; Δε γίνεται (λέω εγώ)

από τον George Tsoukaladakis για το Παρατηρητήριο

Advertisements