Συναίνεση ναι, παράδοση όχι!

1

 

Πριν λίγες μέρες, η στήλη περιέγραψε τους λόγους για τους οποίους θεωρεί την δημιουργία και εδραίωση συναίνεσης μεταξύ όλων των Δημοκρατικών κομμάτων, απαραίτητη.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr, ο πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να κάνει ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Κάλεσε τους υπόλοιπους αρχηγούς (πλην Χ.Α.) να συναντηθούν, να συζητήσουν και να συμφωνήσουν τους όρους υπό τους οποίους θα διαπραγματευτεί η κυβέρνηση την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού με τους δανειστές. Να ορίσουν τις «κόκκινες γραμμές».

Αυτό δεν είναι συναίνεση. Αυτό δεν είναι προσπάθεια εύρεσης κοινού τόπου. Αυτό είναι μια προφανής ενέδρα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θα έχουν επιλογή εάν κάνουν το λάθος να δεχθούν την πρόσκληση. Θα αρχίσουν οι διαρροές από το Μαξίμου για το τι προτείνεται από ποιόν, τι προτείνει ο ανάλγητος φιλελεύθερος, τι δεν δέχεται ο πουλημένος καπιταλιστής και πάει λέγοντας. Αλλά και όταν υπάρξει συμφωνία, σύσσωμη η αντιπολίτευση, θα βρεθεί παγιδευμένη. Ανεξάρτητα από την τελική κατάληξη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, θα πρέπει να ψηφίσει ότι συμφωνηθεί. Εάν δε σκεφτεί κανείς τον βαθμό αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης στην διαπραγμάτευση έως τώρα, αντιλαμβάνεται ότι όποιος δεχθεί να συμμετάσχει στην συζήτηση, θα πρέπει όχι απλά να πέσει σε μια κακοστημένη παγίδα αλλά να επιλέξει να αυτοκτονήσει (πολιτικά).

Το ασφαλιστικό και η αναδιάρθρωσή του είναι εξαιρετικά σοβαρά και σημαντικά ζητήματα. Με πολλές και ποικίλες προεκτάσεις και επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνική συνοχή. Σαφέστατα και θα έπρεπε να σχηματιστεί και να διατηρηθεί μία εθνική θέση, μία εθνική στρατηγική. Πρόκειται για κάτι που έπρεπε να έχει ήδη γίνει, εδώ και χρόνια.

Η πρωθυπουργική απόφαση όμως, το αντιμετωπίζει μεμονωμένα και καιροσκοπικά. Καθαρά με ιδιοτελείς στόχους για προσωπικά και κομματικά οφέλη. Διότι, ας μην γελιόμαστε, ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι, τα μέτρα που είναι απαραίτητο να νομοθετηθούν, δεν θα ψηφιστούν από την κυβερνητική πλειοψηφία. Αυτό που προσπαθεί να πετύχει είναι να έχει εξασφαλισμένη την ψήφιση του νομοσχεδίου, ώστε να αποκτήσει δύο επιχειρήματα απέναντι στους βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων:

Α. Ότι το σχέδιο νόμου θα ψηφιστεί, άσχετα από την δική τους ψήφο (δηλαδή δεν τους «φοβάται») και

Β. Πως, με τόσο μεγάλο πλήθος ψηφισάντων, δεν θα έχουν τόσο μεγάλο πολιτικό κόστος, καθώς αυτό θα μοιραστεί σε όλο το Δημοκρατικό φάσμα του Κοινοβουλίου.

Αυτός δεν είναι τρόπος να επιτευχθεί συναίνεση και συνεννόηση. Ο σωστός τρόπος είναι, πρώτα και πριν απ’ όλα, να υπάρξει στρατηγική, κοινό σχέδιο και προσπάθεια για την επίτευξή της. Ο σωστός τρόπος είναι να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι οι έξι ή οι πέντε (αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να παραδεχθούμε πως πολύ δύσκολα το Κ.Κ.Ε. θα δεχθεί να συμμετάσχει) πολιτικοί αρχηγοί και να συζητήσουν σοβαρά. Όχι υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τουλάχιστον στην αρχή. Χρειάζεται να υπάρχει μια ελευθερία κινήσεων, έκφρασης και απόψεων.  Πράγμα που το επίσημο περιβάλλον του Προεδρικού Μεγάρου, αναπόφευκτα, περιορίζει.

Θα πρέπει να καθορίσουν τα βασικά σημεία ενός σχεδίου. Μετά να ορίσουν τις αρμόδιες ομάδες ο καθένας και να φροντίσουν ώστε τα γεγονότα να εξελιχθούν ταχύτατα. Πριν χάσουν οι κύριοι Τσίπρας και Καμμένος την πλειοψηφία και βρεθούν στην εξαιρετικά μειονεκτική θέση, δύο μήνες μετά τις εκλογές να πέφτει η κυβέρνησή τους. Όσο και αν δεν αρέσει αυτό, για να είναι βιώσιμο το εγχείρημα, είναι απαραίτητο να μην υπάρχουν χαμένοι και κερδισμένοι. Ούτε στην αρχή ούτε στην ολοκλήρωσή του. Όλα πρέπει να γίνουν κοινά αποδεκτά (με παραχωρήσεις από όλους φυσικά), γρήγορα και αποτελεσματικά.

Ναι, ξέρω. Η προϊστορία των πολιτικών μας, δεν προδιαθέτει καθόλου (μα καθόλου) για θετικά αποτελέσματα. Και μάλιστα υπό τις αφόρητες πιέσεις των επόμενων εβδομάδων και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ήρθε όμως ο καιρός να μάθουμε (ανάμεσα στα άλλα) να ζούμε με την πραγματικότητα που υπάρχει και όχι αυτή που θα θέλαμε να υπάρχει. Να αναζητούμε το εφικτό και όχι το ιδανικό. Αυτοί εξελέγησαν τον Σεπτέμβριο από τον λαό. Αυτούς έχουμε, αυτοί πρέπει να κάνουν την δουλειά.

Το ποια ακριβώς θα είναι η σύνθεση της κυβέρνησης, αν θα αποτελείται από τεχνοκράτες ή πολιτικούς, ακόμη και το ποιος θα είναι πρωθυπουργός είναι δευτερεύοντα θέματα. Αν και το σωστό θα ήταν να παραμείνει στο Μαξίμου ο κύριος Τσίπρας. Είπαμε από τις εκλογές έχουν περάσει δύο μόλις μήνες. Έχει την λαϊκή νομιμοποίηση. Έστω και αν δεν μπορεί να την υλοποιήσει μόνο με το κόμμα του. Και αυτό είναι μέρος της λαϊκής εντολής. Αλλιώς θα είχε εκλεγεί αυτοδύναμος. Όμως ούτε αυτό πρέπει να είναι θέσφατο. Τέτοιο πρέπει να είναι μόνο το εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και ο αντικειμενικός του σκοπός, η σωτηρία της χώρας.

Αυτός είναι ο σωστός και μοναδικός τρόπος να επιτευχθεί ο κοινός τόπος, η περιβόητη και πολυπόθητη (από πολλούς) συναίνεση. Διαφορετικά, ας πάμε σε εκλογές. Ας ρίξουμε την χώρα στα χέρια του Δρ. Σόιμπλε και τον γκρεμό. Και «γαία πυρί μειχθήτω»…………

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

 

Συναίνεση ναι, παράδοση όχι! από το Capital.gr

Advertisements