Η φαντασία στην εξουσία

1

 

Μετά το κουτσούρεμα της κυβερνητικής πλειοψηφίας την Πέμπτη, άρχισαν να πέφτουν βροχή τα σενάρια για κυβέρνηση συνεργασίας, οικουμενική, Εθνικής Ενότητας κ.λ.π. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός φρόντισε να δώσει την αναγκαία ώθηση, μιλώντας για «ανάγκη στοιχειώδους πολιτικής συνεννόησης«.

Επειδή ζούμε στην Ελλάδα, όπως ήταν φυσικό επόμενο, αμέσως φούντωσε η αντιπαράθεση για το εάν είναι σωστό να υπάρξει αυτή η συνεννόηση, αν πρέπει να δοθεί από την Νέα Δημοκρατία, αν θα προηγηθούν άλλες συμμαχικές κυβερνήσεις πριν (σενάριο Φλαμπουράρη με Ένωση Κεντρώων) κ.λ.π.

Αν κοιτάξουμε το θέμα με την στενή του έννοια, δηλαδή εάν λάβουμε υπόψη μας την συνεννόηση μόνο, χωρίς να υπολογιστούν οι συνέπειες της κάθε επιλογής, η απάντηση είναι απλή και εύκολη. Δεν πρέπει  να δοθεί συναίνεση.

Γιατί; Μα διότι ο κύριος Τσίπρας:

Α. Έχει «συλληφθεί» επανειλημμένα να μην τρέφει ιδιαίτερα καλή σχέση με την αλήθεια, να τηρεί επιλεκτικά τα όσα λέει και να χρησιμοποιεί τις καταστάσεις (που πολλές φορές ο ίδιος δημιουργεί) αποκλειστικά προς προσωπικό και κομματικό όφελος. Τόσο με τα λόγια όσο και με τις πράξεις. Εκτός αν ξεχάσαμε ήδη π.χ. το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και το τι επακολούθησε. Ή το τι υποσχόταν επί τρία χρόνια και το τι τελικά έπραξε. Άρα δεν μπορεί κανείς να του έχει εμπιστοσύνη για μία αξιόπιστη μετουσίωση της συνεννόησης σε αποτέλεσμα.

Β. Δεν την παρείχε ο ίδιος, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Και σήμερα πληρώνουμε όλοι (και ο ίδιος) τις συνέπειες αυτής του της επιλογής. Ο συγκεκριμένος λόγος δεν στηρίζεται στην λογική του συμψηφισμού, αλλά στο ότι έτσι αποδεικνύεται πως δεν αντιλαμβάνεται την πραγματική έννοια της πράξης, την ουσία της και τα πλεονεκτήματά της (προφανώς επειδή δεν την πιστεύει) και επομένως δεν μπορεί να την εφαρμόσει. Και

Γ. Δεν την αναζήτησε αμέσως μετά τις εκλογές, όταν είχε την ευκαιρία να σχηματίσει σαφώς ευρύτερες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και επομένως δεν έχει καμία απολύτως πραγματική αίσθηση και αντίληψη της ανάγκης. Η οποία ήταν ηλίου φαεινότερο μετά το βράδυ των εκλογών, ότι θα εμφανιστεί.

Όμως, σε αυτή την ζωή, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλοϊκά. Μακάρι να ήταν. Εάν (όταν) η κυβέρνηση απωλέσει την (ιδιαίτερα εύθραυστη) κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, οι δυνατότητες που θα υπάρξουν είναι μόνοδύο: είτε κυβέρνηση κάποιας μορφής συνεργασίας, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πλειοψηφία (ώστε και τα μέτρα να περνούν χωρίς σοβαρές αναταράξεις και να εφαρμόζονται πλήρως και να μην υπάρχουν περιθώρια λαϊκισμού από κανέναν), είτε εκλογές. Λόγω του υπάρχοντος εκλογικού συστήματος, άλλη επιλογή δεν υφίσταται.

Και εκλογές δεν μπορούν να γίνουν. Γιατί η χώρα βρίσκεται σε τέτοιο χάλιπου, σαράντα ημέρες αδράνειας, θα οδηγήσουν με απόλυτη βεβαιότητα, στην εφαρμογή από τους Ευρωπαίους του σχεδίου Σόιμπλε (εκείνο το περί «προσωρινής» εξόδου από το ευρώ, για όσους δεν θυμούνται). Τόσο απλά,τόσο ξεκάθαρα. Αυτό είναι το κατόρθωμα του «σοφού» ελληνικού λαού, στους τελευταίους δέκα μήνες. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην χώρα που γεννήθηκε…

Επομένως, θέλων ο βλάχος τσιφλικάς αλλά μη θέλων ο αγιογράφος, είναι απόλυτη ανάγκη ο Χριστός να «φορέσει κόκκινα τσαρούχια». Το θέμα είναι να τα φορέσει με τέτοιο τρόπο ώστε και να εφαρμόζουν καλά αλλά και να μην τον στενεύουν, για να υπάρξει ομαλή πορεία και να αποφευχθούν πάσης φύσεως «ατυχήματα». Με νταλίκες, βράχια, προσωρινά σενάρια και άλλα αξεπέραστα και θανατηφόρα εμπόδια…

Για όσους δεν ξέρουν την ιστορία του βλάχου τσιφλικά με τον αγιογράφο, αυτό μεταφράζεται ότι, όσο και αν μοιάζει ουτοπικό, άτοπο ή άσχημο, η συναίνεσηπρέπει να βρεθεί και να δοθεί. Το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να υποχρεούται ο κύριος Τσίπρας να την εφαρμόσει. Τρόποιυπάρχουν. Ας βάλουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, την φαντασία τους να δουλέψει. Και ας το δούμε όλοι, διαφωνούντες και συμφωνούντες, έτσι. Σαν μια ευκαιρία για να έρθει, επιτέλους, η φαντασία στην εξουσία…

Πέτρος Λάζος

petros.lazos@capital.gr

Twitter: @Marketelf

 

Η φαντασία στην εξουσία από το Capital.gr

Advertisements