Μια απορία

1

 

Είναι ένα μεσημέρι της προηγούμενης εβδομάδας. Ο Διάολος οδηγεί και ακούει ραδιόφωνο, σε κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας. Ο δέκτης είναι συντονισμένος σε σταθμό μεγάλης ακροαματικότητας. Στο στούντιο βρίσκονται πασίγνωστος δημοσιογράφος και κυβερνητική βουλευτής. Συζητούν για το πολυνομοσχέδιο που ρυθμίζει τα κόκκινα δάνεια κλπ. Ο δημοσιογράφος ρωτάει: «Γιατί δεν περνάτε μια τροπολογία να είναι υποχρεωμένη η τράπεζα να πληρώνει μέρος του ΕΝΦΙΑ, όσο υπάρχει χρέος ακόμη;» «Πολύ καλή ιδέα» απαντάει η βουλευτής!

Το σοκ διαρκεί αρκετά δευτερόλεπτα. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν πόσο μεγάλη βλακεία είναι η πρόταση; Δηλαδή πόσο μυαλό χρειάζεται για να σκεφτείς ότι η τράπεζα το επιπλέον έξοδο θα το καλύψει αυξάνοντας τις χρεώσεις της; Ή μήπως ο στόχος είναι ακριβώς αυτό; Να μοιραστεί σε πολλούς η χρέωση ώστε να πληρώνουν κάποιοι λιγότερα από όσα θα έπρεπε κανονικά;

Πραγματικά συναρπαστικός ο δρόμος και ο πλούτος συλλογισμών που ανοίγεται στο διαβολικό μυαλό, αλλά η επερχόμενη συνάντηση υποχρεώνει σε διακοπή των σκέψεων.

Λίγες ώρες μετά, ο Διάβολος απολαμβάνει στιγμές χαλάρωσης με φίλους. Η χαζοκουβέντα κάποια στιγμή γίνεται ανιαρή. Κάτι η βαρεμάρα, κάτι οι ασταμάτητοι  προβληματισμοί για το τι θα γίνει τελικά στην Ψωροκώσταινα, του θυμίζουν το περιστατικό και το αναφέρει στην παρέα. Περισσότερο γιατί περιμένει σχόλια-φαρμάκι και το σχετικό, άφθονο γέλιο που θα ζωντανέψει την ατμόσφαιρα. Η παρέα αποτελείται από ανθρώπους της πιάτσας που, εξυπνάδες σαν αυτή του παρουσιαστή, τις αντιμετωπίζουν πικρόχολα και με αιχμηρό και σαρκαστικό χιούμορ. Ή έτσι νόμιζε, έτσι είχε καταλάβει. Αλλά, όχι χωρίς έκπληξη, ανακάλυψε πως ήταν βαθιά νυχτωμένος. Η υποστήριξη της πρότασης ήταν σχεδόν ολοκληρωτική. Το 95% των υπολοίπων που κάθονταν γύρω απ’ το τραπέζι, την υποστήριζε έντονα και με θέρμη. Το 5% που απέμενε, προσπαθούσε να εξηγήσει το αυτονόητο, αλλά άδικα και μάταια. Μετά θυμήθηκε ότι η πλειοψηφία αποτελούνταν από «νοικοκύρηδες», οικογενειάρχες αλλά και ιδιοκτήτες ακινήτων. Ακόμα και αν είσαι ο ίδιος ο Διάβολος αυτοπροσώπως, τρομάζεις πολύ όταν βλέπεις απόλυτα λογικούς ανθρώπους να αδιαφορούν και να παραμερίζουν κάθε έννοια λογικής, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν το συμφέρον τους.

Με τέτοια αριθμητική διαφορά, δεν χρειάζεται καν να αναφερθεί ποια πλευρά κέρδισε την διαφωνία και ότι αυτή δεν διάρκεσε πολύ. Η κουβέντα πήγε σύντομα, σε άλλα θέματα. Εκστασιασμένος και απογοητευμένος από την αντίδραση ανθρώπων που νόμιζε  πως ήξερε καλά, ο κυρ-Διάολος απέμεινε σιωπηλός παρατηρητής. Και σε λίγο η εικόνα πρόβαλε ολοκάθαρη: ΌΛΟΙ είχαν πάντα δίκιο. ΌΛΟΙ είχαν κάνει ΤΑ ΠΆΝΤΑ σωστά. Οι ΆΛΛΟΙ ήταν αυτοί που έφταιγαν σε ΌΛΕΣ τις περιπτώσεις. ΌΛΕΣ μα ΌΛΕΣ. ΧΩΡΊΣ καμία απολύτως ΕΞΑΊΡΕΣΗ.

Το συλλογίστηκε για λίγο και συνειδητοποίησε πως, ότι έβλεπε μπροστά του εκείνη την στιγμή, το συναντούσε συνέχεια, ολόκληρη την μέρα, παντού στον διαολότοπο. Όλες τις μέρες, όλες τις βδομάδες και τους μήνες, για όσον καιρό μπορούσε να θυμηθεί.

Αμέσως μετά, η απορία ήρθε από μόνη της: «Αφού ΌΛΟΙ τα κάνουν ΌΛΑ τόσο καλά, αφού είναι ΤΌΣΟ επιδέξιοι και ΤΌΣΟ επιτυχημένοι, ΠΩΣ γίνεται αυτός ο διαολότοπος να έχει καταντήσει ΈΤΣΙ; ΠΩΣ είναι δυνατόν ένας τόπος με ΤΌΣΟ έξυπνους και ικανούς ανθρώπους να είναι ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΧΆΛΙ;»

 

Μετά τιμής

ʽOʼ

Ο  κυρ Διάολος

Advertisements