Οργή της Ευρώπης

1

 

Η τρομοκρατική επίθεση της Παλαιστινιακής οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης»  στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου του 1972 ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα γεγονότα «σύγχρονης» τρομοκρατίας. Και σηματοδότησε μια νέα εποχή, τόσο για την εκτέλεση πράξεων τρομοκρατίας, όσο και την αντιμετώπιση τους.

Ήταν η δεύτερη εβδομάδα των Αγώνων, 05:30 τα χαράματα της 5ης Σεπτεμβρίου, όταν 8 τρομοκράτες μπήκαν κρυφά στους αθλητικούς κοιτώνες και μπούκαραν στα διαμερίσματα των Ισραηλινών αθλητών. Εκεί συνέλαβαν ομήρους, το μεγαλύτερο μέρος της Ολυμπιακής Ισραηλίτης αποστολής. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, γράφτηκε το τέλος της ιστορίας με μία κακοσχεδιασμένη και κακοεκτελεσμένη επιχείρηση της Γερμανικής αστυνομίας. Το αποτέλεσμα 17 νεκροί. Ένδεκα Ισραηλινοί, πέντε τρομοκράτες και ένας Γερμανός αστυνομικός. Οι υπόλοιποι 3 τρομοκράτες πιάστηκαν ζωντανοί.

Θα περίμενε κανείς πως, με αυτό το τέλος, το όλο ζήτημα θα τελείωνε εκεί. Την εποχή εκείνη, η σύγχρονη τρομοκρατία ήταν ακόμη στα σπάργανα και η αντιμετώπιση της περιοριζόταν στην σύλληψη των δραστών, άντε και των αρχηγών των ομάδων. Όμως, στην περίπτωση της επίθεσης του Μονάχου, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι έγινε μετά. Οι Γερμανοί, έχοντας συλλάβει ή εξοντώσει όλους τους δράστες, έκλεισαν το θέμα. Όχι όμως και το Ισραήλ. Αναγκασμένο να ζει επί δεκαετίες περικυκλωμένο από εχθρούς, ήθελε να δείξει πως τέτοια γεγονότα δεν ήταν ανεκτά. Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για το Ισραηλιτικό κράτος, να γίνει γνωστό στους πάντες ότι οι κίνδυνοι που αναλάμβαναν οι τρομοκράτες ήταν τεράστιοι και πως το τίμημα  που θα πλήρωναν, θα ήταν ολοκληρωτικό και ανελέητο.

Με προσωπική εντολή λοιπόν, της τότε πρωθυπουργού του Ισραήλ Γκόλντα Μεΐρ, η Μοσσάντ ξεκίνησε την επιχείρηση Wrath of God- Οργή  του Θεού. Στόχος ο εντοπισμός και η εξολόθρευση όλων όσων συμμετείχαν στην επίθεση του Μονάχου.

Από όσα έχουν γίνει γνωστά για την επιχείρηση, ξέρουμε ότι διάρκεσε 20 ολόκληρα χρόνια, από το 1972 έως το 1992. Επί είκοσι χρόνια οι Ισραηλινοί, χωρίς κανένα έλεος ή οίκτο, αναζητούσαν και εξολόθρευαν όποιον είχε συμμετοχή στα γεγονότα του Μονάχου. Δεν σταμάτησαν ούτε όταν, από λάθος πληροφορίες, σκότωσαν έναν αθώο, στο Νορβηγικό χωριό Λιλχάμερ το 1973.

Ο Μαύρος Σεπτέμβρης προσπάθησε να ανταποδώσει και πέτυχε ορισμένους στόχους, σκοτώντας πράκτορες της Μοσσάντ που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Ο χρόνος όμως ανέδειξε τον νικητή. Εκτός και κανένας νομίζει πως είναι τυχαίο που, εδώ και πολλά χρόνια, γίνονται μηδέν επιθέσεις κατά Ισραηλινών στόχων εκτός Ισραήλ.

Αυτού του τύπου την αντιμετώπιση είναι απαραίτητο και απόλυτα αναγκαίο να έχουν και τα γεγονότα της Παρασκευής στο Παρίσι. Ανηλεές αμείλικτο και άσπλαχνο κυνηγητό και τιμωρία σε όποιον στήριξε, οργάνωσε και έδρασε για να συμβούν. Σε όλους τους υποστηρικτές του Ισλαμικού κράτους, χωρίς εξαίρεση. Στους δισεκατομμυριούχους χρηματοδότες της οργάνωσης στις χώρες του Αραβικού Κόλπου. Και από όσους φιλοξένησαν τους δράστες μέχρι όλη την ηγετική ομάδα του Ισλαμικού κράτους.

Η διαβολική πρόταση δεν υπονοεί πως όλοι αυτοί πρέπει να αναζητηθούν, να εντοπιστούν και να εκτελεστούν. Αυτή η κατάληξη δεν ταιριάζει ακόμη και για την ηγεσία του ISIS και δεν αρμόζει στο Ευρωπαϊκό πνεύμα και τον πολιτισμό της Γηραιάς ηπείρου. Ο καθένας στο μέτρο και στο βαθμό που συμμετείχε. Όλοι οι υποστηρικτές πρέπει να υποστούν συνέπειες βαριές, που πονούν πολύ, πάρα πολύ. Συνέπειες αβάσταχτες που κανείς και για κανένα λόγο δεν θα ήθελε να υποστεί. Όχι θάνατο, αλλά συνέπειες που θα κάνουν ξεκάθαρο ότι η Δημοκρατία δεν κάθεται αναπαυμένη στις δάφνες της και δέχεται τα χτυπήματα χαλαρά και ωραία.

Ο χρηματοδότης να πάει πολλά, πολλά χρόνια φυλακή. Τόσα που να μην μπορούν τα δισεκατομμύρια του να τα απαλύνουν. Η δε ομάδα των μουλάδων που διοικούν την ISIS, αν συλληφθούν ζωντανοί, να καταδικαστούν σε ισόβια σε μια καινούργια Ευρωπαϊκή φυλακή. Μια φυλακή που θα βρίσκεται σε έναν τόπο απ’ όπου θα την «βλέπει» όλη η Υφήλιος και που θα κάνει το Γκουαντάναμο να μοιάζει με επίγειο Παράδεισο.

 

Πρέπει να γίνουν τα πάντα όσα χρειάζονται ώστε όλοι να μάθουν ότι το Ευρωπαϊκό αίμα, κοστίζει πολύ ακριβά. Τόσο ακριβά που το τίμημα να μην θέλει να το πληρώσει κανείς και για κανένα λόγο.

 

 

Μετά τιμής

ʽOʼ

Ο  κυρ Διάολος

Advertisements