Η αυτοκριτική ως εμμονή

1

 

Τα γεγονότα στη Γαλλία έγιναν καταλύτης για να αποτυπωθούν με τον πλέον ευκρινή τρόπο οι ατραποί σκέψης της σύγχρονης νεοελληνικής σύγχυσης η οποία από τη μία κατηγορεί τη Δύση για όλα τα δεινά του κόσμου (απολαμβάνοντας φυσικά τα οφέλη της σε όλες της πτυχές του βίου της–η σύγχυση, όχι η Δύση) και από την άλλη την κατηγορεί για την επιλεκτική της θλίψη, καθώς δεν ευαισθητοποιήθηκε το ίδιο με τις επιθέσεις στην Κένυα, στο Λίβανο, στην Υεμένη και αλλού (οι δυτικόφρονες New York times βέβαια, έχουν καταγράψει το σύνολο των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους εδώ: Paris Bloodshed May Be the Latest of Many ISIS Attacks Around the World  για να μην χάνουμε το λογαριασμό-αηδίες, θα πει κάποιος «ευαισθητοποιημένος» για τη διάσωση του θυλακίνου της Γουινέας και θα συνεχίσει να κηρύττει εκ του πληκτρολογίου του ενάντια στην επιλεκτική σου εστίαση στα πράγματα).

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η σφαιρική αντιμετώπιση του κόσμου και η θέασή του ως ενιαίας οντότητας (που είναι, αλλά δεν είναι της παρούσης αυτή η συζήτηση), δεν είναι δυνατόν να αποκλείσουν τα, ομολογουμένως πολύ πιο έντονα, αισθήματα της εγγύτητας και του ανήκειν. Την αίσθηση ότι μοιραζόμαστε κοινούς πολιτιστικούς δεσμούς, κοινές αξίες και κοινές προοπτικές με ένα συγκεκριμένο σύνολο ανθρώπων σε μικρή γεωγραφική απόσταση (και κοινά συμφέροντα, για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς). Και οι δεσμοί αυτοί δεν προκύπτουν ως αποτέλεσμα της κατ’ ανάγκην φεντεραλιστικής οικονομικής ένωσης (η οποία σημειολογικά φανερώνει ακριβώς το ίδιο), αλλά είναι αποτέλεσμα κοινής προοπτικής και τρόπου αντίληψης απέναντι σε βασικούς άξονες της καθημερινότητας και του επέκεινα. Και όχι, αυτό δεν μας καθιστά κατ’ ανάγκη νοικοκυραίους.

Σε εκείνους δε που θα μιλήσουν περιπαικτικά για τη σχέση της «ψωροκώσταινας» με την Ευρώπη με όρους φτωχού συγγενή, με στρεβλώσεις οθωμανικού τύπου και άρωμα όμορφης στρούγκας, απαντούν τα οφέλη που έχουν επιδαψιλεύσει μεταπολιτευτικά σε βάθος 40ετίας ως πολίτες ενός κράτους-μέλους της ΕΕ. Απαντά και η πλειονότητα των ακαδημαϊκών corporum τα οποία είναι δομημένα με βάση τον ευρύτερο δυτικό κανόνα στα περισσότερα γνωστικά πεδία (και αυτό σημαίνει πολλά). Απαντούν οι κοινές αρχές περί της αξίας της ανθρώπινης ζωής, του κοσμικού κράτους, των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων, της δημοκρατίας εν γένει. Αυτά λοιπόν, και ακόμη περισσότερα, ναι, μας κάνουν περισσότερο ευαισθητοποιημένους απέναντι στη Γαλλία και την Ισπανία, σε σχέση με τα μη Δυτικά Κράτη στα οποία επιτέθηκε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο το Ισλαμικό Κράτος. Και όχι, αυτό δεν είναι σχετικοποίηση της κτηνωδίας ή του αποτροπιασμού για αυτήν. Είναι το μοιραίο αντανακλαστικό για ένα δυσάρεστο γεγονός που συμβαίνει εντός της οικίας σου ή σε έναν συγγενή σου.

Όσο για την ανάμειξη της Δύσης (των Η.Π.Α. σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με την Ευρώπη, για να ακριβολογούμε) στη Μέση Ανατολή και σε μη δυτικά κράτη, αυτή είναι γνωστή και αποδεδειγμένη. Black Ops, Βιετνάμ, Ινδοκίνα, Αφγανιστάν, Κογκό, Νότια Αφρική, Ιράκ και ακόμη περισσότερες περιπτώσεις συγκροτούν έναν σκοτεινό κατάλογο. Κατάλογο τον οποίο κάθε μελετητής που αποπειράται να σταθεί στον αντίποδα της υποκειμενικότητας και της μονομέρειας, αλλά και άπαντες, από τον πολίτη μέχρι τον αρχηγό κράτους που χαράσσει πολιτική, οφείλουν να επισκεφτούν. Δεν θα γίνει όμως αυτό ο καταλύτης της σύγχυσης και της αμφιβολίας της Δύσης, τόσο απέναντι στον εαυτό της, όσο και απέναντι στην κτηνωδία του ολοκληρωτισμού του Ισλαμικού Κράτους.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements