Το ευρωπαϊκό δίλημμα

 

1

 

Πώς θα αντιδράσει η Γαλλία; Τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη; Ποιος ο ρόλος της Ελλάδας; Πέρα από τα αυτονόητα, τις συλλυπητήριες δηλώσεις και τις εκφράσεις αγανάκτησης και οργής, αυτά είναι τα ερωτήματα που έχουν πλέον σημασία.

Μόνο διαθέσιμο προηγούμενο, είναι η αμερικανική αντίδραση μετά την 11.9.2001. Αυτή είχε δύο σκέλη: Στο μεν εσωτερικό της χώρας με το στήσιμο ενός γιγαντιαίου μηχανισμού ασφαλείας γύρω από το νεοσυσταθέν Department of Homeland Security με τους 200.000 υπαλλήλους και έναν ετήσιο προϋπολογισμό της τάξεως των 40 δισ. δολλαρίων. (Πολύ περισσότερα είναι τα χρήματα που για τον ίδιο σκοπό διατίθενται στα Υπουργεία Αμύνης και Εσωτερικών.) Και στο εξωτερικό, με την ανάληψη και διενέργεια των πολεμικών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, και όχι μόνο. Και αν αυτό το δεύτερο σκέλος, των στρατιωτικών επεμβάσεων, αποδείχτηκε φιάσκο και είχε τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε όλοι, το πρώτο έως τώρα υπήρξε αποτελεσματικό. Με την εξαίρεση της επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, οι ΗΠΑ κράτησαν τους τρομοκράτες μακριά από το έδαφός τους.

Η εξουδετέρωση της απειλής κατά της Ευρώπης ωστόσο είναι υπόθεση πολύ μεγαλύτερη και πολυπλοκότερη από εκείνην που αντιμετώπισε η Αμερική. Ενιαίος μηχανισμός ασφαλείας και άμυνας, με κοινές μυστικές υπηρεσίες λ.χ., δεν υπάρχει. Ετοιμοπόλεμες στρατιωτικές δυνάμεις υπό κοινή διοίκηση που θα μπορούσαν να αναλάβουν δράση στις εστίες της κρίσης, ούτε. Και το κυριότερο: από τον εχθρό δεν μας προστατεύει ένας ολόκληρος ωκεανός, αλλά γειτνιάζουμε άμεσα μαζί του. Μάλιστα δεν χρειάζεται καν να διεισδύσει επί τούτου στις πόλεις μας. Μισός αιώνας φιλομεταναστευτικής αφροσύνης και πολυπολιτισμικής τραπεζορρητορείας έχουν σπείρει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες πολυάνθρωπα γκέττο, απ’ όπου οι στρατολόγοι του τρόμου θερίζουν άφθονους καρπούς. Μόνο οι καταγεγραμμένοι Ευρωπαίοι μουσουλμάνοι που μάχονται στο πλευρό των τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ μετριούνται σε χιλιάδες. Επόμενο είναι ότι κάποιοι απ’ αυτούς θα στρέψουν τα όπλα και κατά των χωρών στις οποίες μεγάλωσαν, όμως τόσο λυσσαλέα μισούν. Αλλά και το τεράστιο και ανεξέλεγκτο κύμα των προσφύγων είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα ξεβράσει πολλούς περισσότερους στις ακτές μας – οι αγωνιώδεις προειδοποιήσεις των υπηρεσιών ασφαλείας είναι γνωστές στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες εδώ και πολλούς μήνες – ώς πότε θα κωφεύουν;

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ευρώπη είτε θα αλλάξει, είτε θα βουλιάξει. Η υποκριτική πολυτέλεια να κατηγορούμε για όλα τους Αμερικανούς και να τους παρακαλάμε κατόπιν να κάνουν εκείνοι τη βρώμικη δουλειά για το χατήρι μας, έλαβε τέλος. Όσοι αρέσκονται να μιλούν για τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, θα πρέπει τώρα να αποδείξουν ότι μπορούν να τα προστατεύσουν και στο πεδίο της μάχης. Όσοι επαίρονται για την ανοχή και τη συμπόνια μας, θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι κάποιοι δεν δίνουν δεκάρα για δαύτη και ότι την εκμεταλλεύονται αδίστακτα για τους σκοπούς τους – που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με ανοχή και συμπόνια. Κανένα από τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας δεν έχει εύκολη και αδάπανη λύση. Και πολύ φοβάμαι, ούτε αναίμακτη.

 

από τον τοίχο του  Κώστας Κουτσουρέλης στο Facebook

Advertisements