Εκτος από τα σύννεφα…

1

Όποιος παρακολουθεί τις τελευταίες εξελίξεις, σίγουρα θα έχει αντιληφθεί ότι και στο εξωτερικό αλλά και στη χώρα μας, έχουν αναπτυχθεί θύλακες μίσους ενάντια στον πολιτισμό μας όπως τον εννοούμε. Και σίγουρα, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς την αντιστοιχία του υστερικού μίσους ανάμεσα στον Ρωμανό και τους Τζιχαντιστές. Πλέον το κοινό στοιχείο της διαλεκτικής τους έχει καταστεί το μίσος. Και οι δύο δε, καλούν υπνωτισμένους «πιστούς» όπως ο Alice Cooper καλούσε τα ζόμπι στην παλιά ταινία «O Πρίγκηπας του Σκότους» (Prince of Darkness) του ιδιοφυούς John Carpenter.

Όχι ότι δεν υπήρχε αυτή η ακραία διαλεκτική από παλιά. Οι παλιοί θυμούνται ότι και τη δεκαετία του 80, ιδίως μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά (τον θυμάται κανείς; Ανάλογη περίπτωση με του Αλέξη Γρηγορόπουλου) κυκλοφορούσαν φυλλάδια που με λεζάντες του στυλ «γιατααφεντιάμίσοςγιατααφεντικάμίσος» και φράσεις όπως «Τα κελιά σας δεν μπορούν να φυλακίσουν τα όνειρά μας, το αίμα που  κυλάει εκδίκηση ζητάει και οι παγωμένοι άνεμοι του μίσους λυσσομανούν τις νύχτες πάνω στην άδεια πόλη» και άλλα παρόμοια. Λες και δεν πέρασε μια μέρα.

Το πρόβλημα είναι ότι η συγκεκριμένη πληγή κακοφόρμισε ανεξέλεγκτα και με την αδιαφορία όλων των υπολοίπων, και με την πολιτισμική χρεωκοπία του «πολιτισμού» της μεζονέτας και της Ρωσίδας από τα κλεψιμαίικα της λεηλασίας της Ελλάδος επί δεκαετίες μέχρι τη χρεοκοπία. Τα σημάδια ήταν εκεί, ήταν ορατά αλλά κανείς δεν τα έβλεπε. Απλά τώρα, αντί η χώρα να μπορέσει να προχωρήσει σε ένα επόμενο στάδιο αυτογνωσίας και πολιτισμικής αυτογνωσίας και να ξεπεράσει τα αντιπολιτευτικά σύνδρομα, για κακή μας τύχη, η χρεοκοπία επέδρασε σαν το καταραμένο εκείνο τετραγωνάκι στα επιτραπέζια παιχνίδια που γράφει «Γύρισε πίσω στην αρχή». Και τα αφηγήματα της «αλλαγής», των «αναρχικών» και των νέων «τζακιών» του «δημοσίου» της ΓΣΕΕΑΔΕΔΥΠΟΕΟΤΑΟΛΜΕΓΕΝΟΠΔΕΗ σε μια ανακυκλωμένα ανελεύθερη οικονομικά και πολιτισμικά χώρα υπέστησαν βέβαια και αυτά ένα «reset», ένα «γύρνα πίσω στην αρχή». Αλλά στο πιο πρωτόγονο και χωρίς το ανακουφιστικό μαξιλάρι της ευμάρειας και των «Πακέτων Ντελόρ» ή των «Μεσογειακών Προγραμμάτων» (θυμάστε;).

Και πολλοί φυσικά αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να έγινε κάτι το τόσο εφιαλτικό. Μα είναι απλό: αν η Γαλλία π.χ. για την οποία τώρα θρηνούμε ευτύχησε να έχει ένα αφήγημα δημοκρατίας, εμείς δεν το αξιωθήκαμε. Ούτε είχαμε τα πολιτισμικά εργαλεία να αντιμετωπίσουμε από κοινού μια τέτοια κρίση. Αντίθετα, τα ξέρετε, με το που κατέρρευσε η ευμάρεια, οι μεν ξαφνικά ανακάλυψαν το… ΣΥΡΙΖΑ (άκου να δεις!!!!) οι δε έντρομοι, από τις… αστακομακαρονάδες ανακάλυψαν τις… αστικές τους ρίζες αντιλαμβανόμενοι ότι η πλατφόρμα πάνω στην οποία έχτιζαν, πλέον δεν ήταν δεδομένη. Και οι κυρίαρχες δυνάμεις πολιτισμικής και κοινωνικής κατοχής αντέδρασαν (ίσως όχι και χωρίς έξωθεν βοήθεια, επιμένω) όπως είχαν μάθει τόσα χρόνια να αντιδρούν:

Ανακαλύπτοντας ένα νέο ΠΑΣΟΚ, ροζ αυτή τη φορά, μετά το πράσινο και το γαλάζιο. Στο πιο πρωτόγονο βέβαια και εκεί, ένεκα η κρίση και ο απίστευτος πολιτισμικός οπιθοδρομισμός του κομμουνιστογενούς συμφύρματος,

Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται καθαρά πλέον πως όλα τα συστατικά για τη μαγειρική αυτού που καταπίνουμε πλέον ήταν ήδη εκεί.

Πάντα ήταν. Εκτός από τα σύννεφα από τα οποία τώρα πέφτουμε…

ΚΚ2

Advertisements