Τα πεδία των μαχών μας

 

1

 

Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από πολεμικούς αφορισμούς, συνηθέστερος των οποίων «Είμαστε σε πόλεμο!». Καθένας διαλέγει τα πεδία των μαχών του. Σχετικά απαρατήρητο παραμένει πώς τα διαλέγει, πάντα προέχει η εμβίωση του γεγονότος, αν νιώθουμε σε πόλεμο είμαστε σε πόλεμο.

Δεν ήμασταν σε πόλεμο όταν η Συρία λεηλατήτο, όταν η Σερβία ισοπεδωνόταν, όταν η Ουκρανία βίωνε εμφυλίους. Με εξαίρεση την Συρία, οι υπόλοιπες δύο χώρες είναι ευρωπαϊκές. Δεν ήμασταν σε πόλεμο γιατί σπίτι μας δεν είναι ο κόσμος αλλά η Ευρώπη. Και όχι όλη αλλά η Δυτική. Δεν ήμασταν σε πόλεμο γιατί σύντροφος δεν είναι η ανθρωπότητα και συνακόλουθα ο κάθε ανώνυμος άνθρωπος όπου γης, αλλά το συλλογικό υποκείμενο και οι ομόκεντροι ή ετερόκεντροι κύκλοι συλλογικών υποκειμένων με τομή τον τόπο μας. Ήμαστε σε πόλεμο γιατί πρώτη φορά αναγνωρίσαμε ένα εχθρό, που έρχεται από μακριά. Θα ήταν ωραίο να ίσχυαν τα γενικόλογα ιδεολογήματά μας περί ανθρωπότητας. Δυστυχώς δεν ισχύουν. Δεν είναι κάθε μάχη η μάχη μας. Η συλλογική ασφάλεια δοκιμάστηκε και απέτυχε σε παγκόσμια κλίμακα[1].

Επιλέξαμε κοινωνικά να είμαστε σε πόλεμο. Αναμένουμε τις ανάλογες πολιτικές αντιδράσεις από τους ευρωπαϊκούς ηγέτες. Το πρόσωπο του εχθρού μοιάζει ευκρινές. Υπήρξε ανέκαθεν ο Ισλαμιστικός Εξτρεμισμός και Επεκτατισμός; Τι τον γέννησε; Τι κοινωνικά καύσιμα τον διατηρούν σε επιταχυνόμενη λειτουργία; Δεν βλέπουμε ιστορικές αναλύσεις αυτού του είδους. Δεν βλέπουμε ένα ερμηνευτικό αφήγημα των μελλοντικών προβολών των Ισλαμιστών. Οι χάρτες που κυκλοφορούν με κατειλημμένη την Ευρώπη είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας. Αύριο μπορεί να εμφανιστεί ένα καινούργιο που να παρουσιάζει την κυριαρχία του Ισλάμ στον ιστορικό του χώρο της Μέσης Ανατολής και συνεπώς την αποκατάσταση της ιστορικής αδικίας της παρουσίας μη θρησκευτικών καθεστώτων όπως η Συρία και η Αίγυπτος στην περιοχή. Μπορεί οι στοχεύσεις να αλλάξουν. Με άλλα λόγια μπορεί η κοινωνική δυναμική να αντιστραφεί εκ των έσω. Στην φάση έξαρσης του φαινομένου ο μαξιμαλισμός υπερτερεί. Όταν το μουσουλμανικό στοιχείο κατορθώσει ένα μίνιμουμ κατακτήσεων το αφήγημα θα αλλάξει. Ο Μωάμεθ θα έχει καταλάβει το σύνολο του ιστορικού του χώρου.

Αν γνωρίζουμε ποιοί ηγούνται του κινήματος και ποιές στοχεύσεις έχουν ξέρουμε τον ορίζοντα των επιθυμιών τους. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τους Σαουδάραβες να απειλούν την Δύση ευθέως και ουσιαστικά. Ουσιαστικά σημαίνει με όρους ανατροπής της Δύσης. Αν οι Σαουδάραβες είναι από πίσω το κίνημα θα ελεγχθεί και σύντομα θα το θυμόμαστε σαν μια αντιδυτική πρόκληση. Αν οι Σαουδάραβες δεν είναι από πίσω τότε το κίνημα έχει αυτονομηθεί και απλώς χρηματοδοτείται από εκεί. Θα περιοριστεί σύντομα και δεν υπάρχει αιτία ευρύτερης ανησυχίας.

Το ζητούμενο δεν είναι τι εξέλιξη θα υπάρχει. Το ζητούμενο είναι αν, κλείνοντας όπως όπως τα θέματα της Μέσης Ανατολή η Δύση, που σημαίνει απεμπλεκόμενη από τα μέτωπα της Ανατολής, αρκεί για να κατευναστεί ο Ισλαμιστικός Φονταμεταλισμός. Από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να ανασχεθεί. Ιρακ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Συρία κτλ είναι πολλά για να ξεχαστούν. Για να μην αναφέρω ότι είναι εύκολο να ξεχάσεις όταν απουσιάζει η φρίκη. Τώρα που βιώσαμε την φρίκη που βιώνουν οι άνθρωποι αυτοί μπορούμε να ξεχάσουμε; Με τον κίνδυνο εντός της και χωρίς την αναμενόμενη στάθμιση του επιπέδου του η Δύση είναι πρακτικώς αδύνατον να προβεί σε επιθετικές ενέργειες. Η κάλυψη των νώτων της προέχει. Παράλληλα για τους Ισλαμιστές προέχει η ανάσχεση οποιασδήποτε μελλοντικής εμπλοκής της Δύσης στην Μέση Ανατολή. Ανάσχεση σημαίνει όχι απλώς αμυντικές κινήσεις αλλά συστηματική επένδυση στην ανάπτυξη ισχύος. Ισχύς της Ανατολής είναι το πετροδολλάριο και η Πίστη.

Ναι, στην πλειοψηφία τους οι Μουσουλμάνοι αν δεν μισούν, ανέχονται την Ευρώπη εντός της Ευρώπης. Αντιπαθούν τις ανοιχτές δομές της αλλά και τους παράλληλα κλειστούς εγκεφάλους που διακηρύσσουν ανεκτικότητα αλλά υπομειδιούν με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Και όσο θεωρούν ότι οι πεποιθήσεις τους λογίζονται δευτερεύουσας αξίας τόσο επιζητούν να αγκιστρωθούν σε αυτές, να τις επιδείξουν δημόσια, να υπερηφανευτούν για την αριθμητική υπεροχή τους, να καταδείξουν την συντριπτική τους δύναμη.  Το πιθανότερο είναι αν τους αντιμετωπίσουμε σαν ίσους, ο πολιτισμός μας εμμέσως, και καλά κάνει, τους αποκλείει από συνομιλητές, τους λογίζει μόνο παρόντες στα διεθνή δεδομένα, το πιθανότερο είναι να διεκδικήσουν και άλλο ζωτικό χώρο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για αισιόδοξες προοπτικές.

Απαισιόδοξες προοπτικές δεν σημαίνει υποχρεωτικά πόλεμος. Σημαίνει μια σταθερή παρουσία ενός στοιχείου αποσταθεροποίησης που ονομάζεται ισλαμική τρομοκρατία. Όσο ο Μουσουλμάνος θα λογίζει εαυτόν απειλούμενο τόσο θα προσφέρει θύματα, όσο λογίζει τον εαυτό του ισχυρό τόσο θα επιχειρεί να κατοχυρώσει την ισχύ του. Κανένας δεν εγκαταλείπει την θέση που κατέλαβε.

Οι Ισλαμοφασίστες εκπαιδεύονται σε μεντρεσέδες όπου αφυπνίζονται έξι το πρωί, προσεύχονται, τρώνε πρωινό, εκπαιδεύονται στα όπλα, στην πάλη, στις πολεμικές τεχνικές, προσεύχονται, τρώνε μεσημεριανό, διαβάζουν Κοράνι, εκπαιδεύονται στον ανταρτοπόλεμο, προσεύχονται, τρώνε βραδινό, προσεύχονται και 9-10 το βράδυ κοιμούνται. Καθημερινά[2]. Αυτά γίνονται στην γείτονα.

Η Γαλλία δεν γνώρισε την 11η Σεπτεμβρίου της, γνώρισε την Συρία της. Οι πρόσφυγες από τέτοια περιβάλλοντα, πολλαπλασιασμένης φρίκης και καταστροφής, επιχειρούν να διαφύγουν. Θα το θυμηθεί αυτό η Γαλλία και η Ευρώπη στην εξέλιξη των ημερών; Οι Σύριοι είναι οι μεγαλύτεροι Ευρωπαίοι σύντροφοι στην μάχη κατά του Ισλαμοφασισμού. Θα τιμήσει η Ευρώπη τις συμμαχίες της; Και ένα μελαγχολικό σχόλιο. Η πολεμική αποτελεσματικότητα της Ευρώπης εξαντλήθηκε στην Σερβία που, ένα έθνος εν όπλοις και ένας τακτικός στρατός, διαλύθηκε. Περιέργως στην Συρία επιδεικνύει μεγαλύτερη ανικανότητα. Σπολλάτη τους.

 

[1] Για την συλλογική ασφάλεια βλέπε το κλασσικό Edward H. Carr (2000), Η εικοσαετής κρίση 1919-1939, εκδόσεις Ποιότητα, σελ. 38-39

[2] Τα στοιχεία προέρχονται από βεβαιωμένη στρατιωτική πηγή με διείσδυση σε πυρήνες του ISIS στην γείτονα.

 

από τον  Vasileios Chantzos

Advertisements