Βία είναι τα Ψέμματα. Και τα Ψέμματα γεννούν Βία.

1

Του ΚΚ2.

Μέσα σε όλα τα άλλα τα τσιτάτα που εξαπέλυε με ρυθμό πολυβόλου η (κατ’ εμέ) έξωθεν υποκινούμενη νεοταξικού τύπου προπαγάνδα που μας επέβαλλε το συνασπισμένο τσίρκο σαν κόμμα εξουσίας, ήταν και μια σειρά από memes τα οποία άρχιζαν με τη φράση «Βια είναι…» θυμίζοντας με διεστραμμένο τρόπο τα εφηβικά λευκώματα του προηγούμενου αιώνα όπου ίδιας ωριμότητας αλλά διαφορετικού ψυχισμού άτομα παλαιοτέρων εποχών  αυτοσχεδίασαν αρχίζοντας με τη φράση «Έρωτας είναι…» και ο καθένας συνέχιζε γράφοντας το μακρύ του και το κοντό του.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που εξεπλάγη με τα χτεσινά επεισόδια στην «πορεία» του συνήθους συνονθυλεύματος από τα παρδαλά στρατεύματα κατοχής με τα δυσνόητα και αντιπαθητικά πλέον αρχικά ΓΣΕΕΑΔΕΔΥΟΛΜΕΠΟΕΟΤΑΓΕΝΟΠΔΕΗ και δε συμμαζεύεται. Ίσως όχι σε τόσο μεγάλους αριθμούς όσο τους είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν αλλά με ίδια μεθοδολογία και τακτικές μάχης επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό που γνωρίζαμε μέχρι την έλευση της πουφουΑ πριν δέκα μήνες σχεδόν.

Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πλέον την δωδεκάτη Νοεμβρίου του 2015 μέρα σημαδιακή, καθόσον αυτή η ρήξη του παρθενικού υμένα της αντιμνημονιακής συμμαχίας (ποιος Θανάσης…) υπό την πίεση των μνημονιακών μέτρων με μέχρι πρότινος αντιμνημονιακές υπογραφές, ενδέχεται να σηματοδοτεί και την ρήξη της άτυπης συμφωνίας μεταξύ του κοινοβουλευτικού σκέλους και των εξωκοινοβουλευτικών παρακλαδιών του τραγελαφικά και άγαρμπα μεταλλασσόμενου σε φορέα εξουσίας συνονθυλευματικού μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπέρασμα:

Η περίοδος χάριτος μεταξύ των συνδικαλιστικών και άλλων άνομων συμμοριών με τον τελευταίο πλέον ξενιστή τους τελείωσε εφόσον, πέρα από ότι λένε τα πανό των μεταπολιτευτικών drama-queens, κατάλαβαν για άλλη μια φορά ότι εδώ δεν έχει «κοκό». Τα δακρυγόνα που ανέπνευσαν οι συνεχώς ανατροφοδοτούμενοι αντιπρόσωποι του εκφυλισμένου και διαβρωμένου σε βαθμό αηδίας μετά από σαράντα τόσα χρόνια εκμετάλλευση «χώρου» πλέον έχουν «αριστερό πρόσημο» και προέρχονται από μεταλλαγμένους πρώην συντρόφους τους και όχι από «αστούς» και αντιπροσώπους «νοικοκυραίων». Προέρχονται  από σαστισμένα και πανικόβλητα πρώην συντρόφια που σε μια εξαιρετική εύνοια τύχης και έξωθεν παρέμβασης βρέθηκαν σε θέση που δεν μπορούν να διαχειριστούν, πέταξαν τα αμπέχονα και φόρεσαν σακάκια έχοντας γλυκαθεί από τη συστημική θαλπωρή της εξουσίας και σχιζοφρενικά και με τεράστιες ενοχές που όσο και να σκούζουν γοερά στα ΜΜΕ, οι κλάψες τους δε φτάνουν να απαλύνουν τις ενοχές τους. Αλλά είναι πλέον αργά. Υπέγραψαν. Και Τώρα Ξέρουν.

Επιπλέον, είχαμε χτες σαν bonus θα μπορούσες να πεις και το παραλήρημα του πρώτα απ’ όλα δυστυχισμένου Ρομανού, μια εφιαλτική μετάλλαξη των γεννημάτων μιας ολόκληρης γενιάς που κάποτε ήταν κάθε βράδυ στα Εξάρχεια και διασκέδαζε σε μέρη που πλέον ούτε τα ονόματά τους φέρνουν θύμησες, όπως το Iris, η Οκτάνα, το Green Door, to Άλλοθι, to MoBetter (δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα) ή το δισκάδικο «Στροφή του Μανάκου» με τις καταπληκτικές εισαγωγές βινυλίων του, πάνω στην πλατεία….

Παράξενες εποχές ζουμε…

Κάποτε η αρχετυπική Sinead o’ Connor αναρωτιόταν μέσα στην τραγικότητα του σπαραγμού της στο «Troy», «Tell me when did the light die?», ενώ ο παλαίμαχος Alice Cooper στο προφητικό «I am the future» προειδοποιούσε από το 1982: «When does a dream become a nightmare?»

Όλα αυτά τα αναρωτηθήκαμε οι πιο έμπειροι στην παρατήρηση εδώ και χρόνια πριν, από το 2008, όταν μέσα στο καταχείμωνο αλλά τη στιγμή του θερινού ηλιοστασίου της στρεβλής πλην υπαρκτής παρόλα αυτά ευμάρειας μας, έσκασε ένα μαύρο, κατάμαυρο αυγό που κατέδειξε πως κάτω από το γιαλαντζί «business center» της Κηφισίας με τα γυάλινα κυβάκια, κάτω από τις βίλες των Βου-Που και της «παραλίας» ή τις post-millennium μεζονέτες των Μεσογείων, είχε συντελεστεί μια αθέατη προετοιμασία μιας μιαρής Συμμαχίας του Μίσους όπου με μια αφορμή, τραγική μεν αλλά αφορμή δε, ζήσαμε το Pearl Harbor της αστικής τάξης η οποία εκτός από φόβο δεν είχε τίποτα άλλο να αντιτάξει τότε παρά το απόγειο της ευμάρειας, στις ορδές των νεοταξικών ορδών που -επιμένω, με ύποπτη αμεσότητα αντίδρασης που παραπέμπει σε έξωθεν παρέμβαση- ξεχύθηκαν να καταστρέψουν ότι μπορούσαν.

Για πολλούς, τότε ήταν η αρχή του δράματος που ακόμα ζούμε, οκτώ χρόνια μετά. Και τώρα μπήκαμε στη δεύτερη πράξη του.

Όσο για εμάς τους υπόλοιπους, που δε μας ενδιαφέρουν τα ερωτικά καυγαδάκια της «λυκοσυμμαχίας» (που λέει και μια ψυχή)  και το αλληλοφάγωμα των πλοκαμιών του Μεταπολιτευτικού Τέρατος που πλέον ελλείψει πόρων στρέφονται το ένα εναντίον του άλλου, οφείλουμε σαν δυνάμεις του αστικού τόξου να σταματήσουμε τις μεταξύ μας αψιμαχίες, να βρούμε ένα βηματισμό και να αφυπνίσουμε τους αλλόφρονες «δοκιμαστές»-«νωπούς εντολείς» που μέσα στην απύθμενη βλακεία τους πίστεψαν τα ψέμματα του μορφώματος και του γελαδερού ασπόνδυλου αρχηγού τους και είτε από τις οθόνες των τηλεοράσεων και των υπολογιστών, είτε ανοίγοντας λευκούς φακέλους με περίεργα εθνόσημα έντρομοι και αλλόφρονες ανακαλύπτουν Το Τίμημα της τριπλής μέσα σε διάστημα ενός χρόνου, αστοχίας τους.

Και τούτο θα πρέπει να γίνει γρήγορα, πριν διολισθήσουμε όλοι σε μονόδρομους με αβέβαιο και οδυνηρό τέλος.

Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ αργά ή γρήγορα θα ανακαλύψει Το Τελευταίο Τσιτάτο που δεν του είπαν οι εξωχώριοι ενδεχομένως advisors όπως το ανακάλυψαν με πόνο οι προηγούμενοι, αλλά με τη μπουνταλοσύνη που τους διακρίνει δεν το κατάλαβαν εγκαίρως:

Βία είναι τα Ψέμματα. Και τα Ψέμματα γεννούν Βία.

ΚΚ2

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, Εκεί στη Νου Δου τι κάνετε; πως πάει η εκλογή,  όλα καλά και χαλαρά; Ελπίζω μόνο να καταλαβαίνετε πως εδώ δε μιλάμε για το αν θα πέσει το ώριμο φρούτο όπως ενδεχομένως ελπίζετε, αλλά για το εάν θα σαπίσει το ίδιο το δέντρο. Με εσάς πάνω. Όχι, λέω….

Advertisements