Η επόμενη μέρα… Που έρχεται

1

Του ΚΚ2. Δημοσιεύτηκε στις σημειώσεις της σελίδας του «Παρατηρητηρίου στο Facebook» στις 3/9/2015, παραμονές εκλογών και λίγο πριν από την έναρξη του blog.

Πιστευω ότι αξίζει μια δεύτερη ανάγνωση και από τους παλιούς αλλά και τους νέους φίλους, καθόσον είναι σχετικό και με το γιατί συμβαίνει η σημερινή απεργία αλλά και εξηγεί γιατί συμπεριφέρεται έτσι αλλοπρόσαλλα η «αριστερά», και απευθύνεται προς όσους κατοικούν ακόμα στα όρη της περιοχής Cydonia του πλανήτη Άρη (ή στα σημεία με καλό wi-fi στο DaCapo) και ευελπιστούν ότι ένας «εποικοδομητικός διάλογος» θα τα λύσει όλα ως δια μαγείας. Ιδίως τώρα που έφυγαν οι «Σαμαροβενιζέλοι» (LOL).

Μερικές μακροσκελείς σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αγαπητοί αναγνώστες με αφορμή μια συζήτηση που είχα χτες με κάποιους αξιόλογους συνδαιτυμόνες και εκλεκτούς φίλους.

Για να αρχίσουμε, σχεδόν όλοι συμφωνούσαμε στο τραπέζι, εκεί σε ένα στυλ diner restaurant στα βόρεια προάστια τρώγοντας ένα «burger» -προφανώς πολυτέλεια ασυγχώρητη για τα μη μέλη της νέας «νομενκλατούρας» κατά ΣΥΡΙΖΑ- ότι όντως, τα δείγματα που μας έδειξε ο νέος καπιταλισμός μετά το 2000 και ιδίως μετά το 2005 δεν ήταν τα καλύτερα. Μιλήσαμε λοιπόν για την ανεξέλεγκτη «ανάπτυξη», την υπερσυγκέντρωση πλούτου, τα τερατώδη κεφάλαια που άλλαζαν χέρια με ιλιγγιώδη ταχύτητα, οικονομίες δεκάδων και εκατοντάδων εκατομμυρίων κατοίκων -βλέπε BRICKs- που από τη μια στην άλλη στιγμή ανθούσαν και μετά κατέρρεαν, η πιθανότητα να γίνει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος μετά την υπέρβαση ενός «σημείου βρασμού», το οποίο κανείς δεν ξέρει ποιο είναι μέχρις ότου σκάσει για μια ακόμα φορά το melting pot της Ιστορίας.

Και παρότι κεντρώοι και δεξιόστροφοι ή/ και borderline ανανεωτικοί Αριστεροί οι περισσότεροι, συμφωνήσαμε μεν ότι σίγουρα ο κόσμος είναι καλύτερος τώρα από ότι ήταν πριν πενήντα χρόνια ή εκατό, ή χίλια χρόνια, ΑΛΛΑ η επιθυμητή και συναρπαστική και εκθετικά αυξανόμενη τεχνολογική πρόοδος απαιτούσε ένα άλλο είδος υπερεθνικής ωρίμανσης της ανθρωπότητας, ένα άλλο «επίπεδο συλλογικής συνειδητότητας» που λένε και οι νεοεποχίτες (οι οποίοι στην Ελλάδα όμως -πικρή διαπίστωση- ψηφίζουν σε μεγάλο ποσοστό ΣΥΡΙΖΑ).

Και εκεί που τα συζητούσαμε όλα αυτά έφτασε η κουβέντα και στα καθ’ ημάς και στην ντόπια εκδοχή της «αντίστασης», «αντίδρασης» ή έστω εξισορροπητικού αντιλόγου για όλα αυτά και δη από την πλευρά της Ελλάδος. Και ναι, μας έπιασε νευρικό γέλιο με αυτούς που υποτίθεται ότι αντιπροσώπευαν το αντίβαρο, τον αντίλογο βρε αδερφέ σε όλα τα παραπάνω σχετικά με την περίεργη αυτή «αριστερά» που μας προέκυψε στην ταλαίπωρη χώρα μας μετά το millennium αν και πολλοί είχαν ενστάσεις προς τη συγκεκριμένη οριοχωροθέτηση.

Και ήρθε η ερώτηση από φίλη που ήταν-δεν ήταν τριάντα ετών και είχε πάρει διαζύγιο με την Ελλάδα από τα εικοσιπέντε της: «Μα καλά, αυτός ο Τσίρκος, εεε συγνώμη Τσίπρας ήθελα να πω, από που κατέβηκε; Έτσι ήταν αυτοί, πάντα ερειστικοί, φωνακλάδες, εκνευριστικοί, έτσι έμοιαζαν πάντα με τσίρκο;»

Και ήρθε η απάντηση θυμόσοφου ηλικιωμένου φίλου: «Μα πάντα έτσι ήταν. Εσείς δεν τα ζήσατε. Πάντα ασυνεννόητοι, ερειστικοί, κακόψυχοι, δύστροποι. Που να δεις το 1960 τι γινόταν. Απλά τότε οι νικητές του εμφυλίου έδειχναν ένα πολύ σκληρό πρόσωπο πράγμα που κάλυπτε τα ελλείμματα της τότε «αριστεράς». Μην ακούτε αυτά που σας λένε για ευγενικούς ανθρώπους. Λίγοι ήταν αυτοί, ήταν πάντα στο περιθώριο, και τους είχαν για βιτρίνα για να κρύβουν τα ελλείμματά τους. Διότι όπως και ο Τσίπρας σήμερα, οι τότε «αριστεροί» ήταν απλά άριστοι τακτικιστές, οικτρά παρτάκηδες και εκμεταλλευτές καταστάσεων. Α και διασπαστές. Με το που έβρισκαν μια δυσκολία αντί να τη διαχειριστούν διασπώνταν, προδίδοντας πρωτίστως το κοινό τους. Και αυτό, φυσικά έγινε και τώρα αλλά εμείς οι παλιοί το περιμέναμε και είχαμε βάλει το στοίχημα αν θα προλάβουν να διασπαστούν πριν ή μετά την καταστροφή. Και είναι κρίμα διότι πάντα χρειάζεται ένας αντίλογος, μια σύνθεση. Καμιά πλευρά δεν τα ξέρει όλα τέλεια. Όχι όμως αυτοί. και κυρίως. ΟΧΙ ΕΤΣΙ.»

Η απάντηση έτυχε κοινής αποδοχής αν και άφησε μια στυφή γεύση στο στόμα των περισσοτέρων. Και σε αυτό το σημείο, επιτρέψτε μου να «τραβήξω κορδέλα» και να εισάγω μια εμβόλιμη σκέψη μου, ίσως άσχετη μεν, πλην όμως ενδιαφέρουσα πιστευω στους αναγνώστες, την οποία εκείνη τη στιγμή εξέφρασα στο τραπέζι:

Πιστευω ας πούμε, ότι αν παρακολουθήσει κάποιος το γνωστό «Debtocracy» και το «Katastroika» μπορεί να βρει κάποια σημεία προβληματισμού. Ναι, μη βαράτε. Άσχετα αν ιδίως για το Debtocracy και τις προτάσεις περί λογιστικού απολογισμού του χρέους που κατέληξαν στην επιτροπή της Ζωής με τους σουργελοειδείς πεδιλοφόρους «αριστερούς» «αναλυτές», ο ίδιος ο Βαρουφάκης, προσεκτικά κινούμενος τότε και διερευνώντας προφανώς το πως θα μπορούσε να διεισδύσει στην χώρα των κορόιδων τα απέρριψε πανηγυρικά, όπως και τις συστάσεις «επιτροπών». Όπως και οποιεσδήποτε νύξεις περί δραχμής. Τότε.

Το πρόβλημα με τα συγκεκριμένα ντοκυμαντερ, πέρα από το γεγονός του προβληματισμού του ποιος και γιατί τα πλήρωσετο crowdfunding δε με πολυπείθει– είναι ότι είναι τόσο καλά μελετημένα και δομημένα που εισάγουν την ύπουλη νεοεποχίτικα αντι-αστική, νεοαριστερή προπαγανδα τους χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνεις. Θυμάμαι πως δεν μπόρεσα να δω πάνω από ένα τέταρτο από το Debtocracy αν και είναι αρκετά καλογυρισμένο. ΚΑΤΙ με ενοχλούσε, και αυτό από ότι κατάλαβα ήταν μια υποσυνείδητη invasive προσπάθεια να οδηγηθεί η επαγωγική διαδικασία της σκέψης μου προς συγκεκριμένες και προσεκτικά προκατασκευασμένες ατραπούς σκέψης όπου θα με παραλάμβαναν άλλοι κομιστές μηνυμάτων και θα συνέχιζαν την προσπάθεια «ιδεολογικοποίησης» μου μέχρι τη στιγμή που θα αποδεχόμουν ένα νέο ιδεολογικό πλαίσιο. Και θα «δοκίμαζα» «νέα πράγματα», εφόσον «το παλιό πεθαίνει» και «στο κάτω-κάτω οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι»;

Είδατε πως «κουμπώνουν» όλα;

Για να τα βάλω τα πράγματα σε μια σειρά.

Πιστευω ότι το πρόβλημα έγκειται στο ότι το τσίρκο που ονομάζεται σήμερα «αριστερά» στην Ελλάδα καθώς και οι φαιοκόκκινες συμμαχίες του, ΔΕΝ μπορούν να συνεισφέρουν σε οποιοδήποτε καλόπιστο διάλογο στη χώρα μας, ιδίως υπό το πρίσμα της εντυπωσιοθηρικής και καλποθηρικής τους υστερίας. Η απόσταση από τις αρχικές υποσχέσεις, οι κωλοτούμπες και οι οβιδιακές μεταμορφώσεις από 1/6 έως 1/8 είναι ενδεικτικότατες και μη επιδεχόμενες παρερμηνείας. Τελεία και παύλα. Για αυτό το λόγο, η πτώση θα είναι βίαιη, ανελέητη και ηχηρή.  Ιδίως όταν ο αλλοπρόσαλλος πλέον Τσίπρας προσπαθεί με εξόφθαλμα και αντιφατικά αστείο τρόπο να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Τον άπλωσε τον τραχανά τόσο πολύ και προς τόσο αντικρουόμενες κατευθύνσεις που δεν μπορεί πλέον να τον μαζέψει.

Και αυτό θα κοστίσει στους ειλικρινείς θιασώτες ενός τέτοιου μετα-προβληματισμού σαν και αυτόν που περιγράψαμε μερικές παραγράφους πιο πάνω, οι οποίοι, έντρομοι μπροστά στον κίνδυνο ανατροπής των γεωπολιτικών, γεω-οικονομικών και πολιτισμικών δεδομένων της χώρας από το σουργελοειδές τσίρκο της «αριστεράς» και την κάκιστη, υστερική, λαϊκίστικη, ερειστική, μανιχαϊστική και κυρίως τριτοκοσμική ποιότητα του δημόσιου λόγου της, ιδίως μετά την εμφάνιση του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ  από τον Αλαβάνο και μετά, προφανώς και σιώπησαν.

Υπάρχει μια περίπτωση όντως η Ελλάδα να έχει γίνει μια χώρα πρότυπο μετά από πέντε χρόνια, ιδίως όταν θα γιορτάζει την διακοσιο-ετηρίδα ας μου επιτραπεί ο γλωσσικός τροπισμός, της ανεξαρτησίας της. Ουρανοξύστες στην Αθήνα κατά μήκος της Κηφισίας και της της Αττικής οδού (τα άχαρα Βωβοκτίρια θα έχουν κατεδαφιστεί και αντικατασταθεί με ψηλότερα και πιο καλαίσθητα κτίρια), στον Βοτανικό-Ελαιώνα και με πάρκα, τεχνητές λίμνες και μαμάδες να βολτάρουν τα μωρά τους , φάση πρώτη του Πάρκου Ελληνικού τελειωμένη, η Αθηναϊκή Ριβιέρα στα πολύ πάνω της, η Θεσσαλονίκη με νέο εκθεσιακό και επιχειρηματικό κέντρο στους Λαχανόκηπους, με διαστημικής τεχνολογίας αυτόματο μετρό τελειωμένο.

Ναι, όλα αυτά ενδέχεται να γίνουν. Θα είναι όμως ένα περιβάλλον αποστειρωμένο και δαρβινικό όπου θα υπάρχουν ευκαιρίες μεν, αλλά όχι προσοδοθηρίες καθόσον μέχρι το 2020 όπως (δεν) μας λένε, οι συντάξεις και οι μισθοί ιδίως στο «δημόσιο» θα έχουν «εξορθολογιστεί», δηλαδή τα €1000 θα έχουν γίνει €600, sorry guys. Πλέον θα υπάρχουν ευκαιρίες για όλους, όχι νταβατζηλίδικοι προστατευτισμοί αλλά όπως και στις ΗΠΑ σήμερα, ο κάθε εργαζόμενος θα έχει μια minimum προστασία για τα γεράματα (Η Ευρώπη θα παραμείνει Ευρώπη) αλλά αν θα θέλει να ζει καλά, θα πρέπει να «χτίζει» τα πακέτα της σύνταξης και της ασφάλισης του από μόνος του. Και το κυριότερο: Οι άνθρωποι αυτοί θα κοιτούν σαν αποσβολωμένοι όσους αρχίσουν να μιλάνε με την γλώσσα των ΣΥΡΙΖΑίων και των «πλατειών» του 2010-2015.

Θα είναι πιστευω ένας πιο σκληρός αλλά πιο δίκαιος κόσμος. Αυτό που πιστευω ότι θα μπορούσε να είχε κάνει η «αριστερά» η οποία θα εξαφανιστεί έτσι όπως την ξέρουμε σε μια πενταετία, είχε την ευκαιρία της, θα ήταν να είχε λειάνει κάποιες γωνίες που μάλλον ήθελαν λείανση. Απέτυχε παταγωδώς. Και δε χρειαζόταν να αποτύχει ΤΟΣΟ πολύ.

Αντ’ αυτού προτίμησε να κυνηγάει ψηφοθηρικούς ανεμόμυλους. Ναι μεν εκμεταλλεύτηκε -όπως και πολλοί προηγούμενοι- τα αντανακλαστικά και την χαμηλή πολιτισμική ποιότητα της συνήθους εκλογικής πελατείας της μεταπολίτευσης ΑΛΛΑ δεν μπόρεσε αυτό τον ψηφοθηρικά μαζεμένο πολτό να τον κάνει δύναμη ανασυγκρότητησης και να τον ανεβάσει σε επίπεδο, αισθητική και αποτελεσματικότητα. Ναι ξέρω, σύντομο ανέκδοτο. Οι Βάρβαροι παρέμειναν βάρβαροι. Ευτυχώς, και μακάρι να βγω αληθινός, η ζημιά στη χώρα από τους πολιτισμικούς Ταλιμπαν φαίνεται πως δεν είναι μη ανατάξιμη. Θα χρειαστεί χρόνος αλλά το 2021 η χώρα θα είναι σε καλύτερη μοίρα από ότι πριν την κρίση, και με λίγη καλή τύχη θα βοηθήσουμε όλοι ώστε από το 2017 τα πράγματα να έχουν βελτιωθεί αισθητά και να μην κινδυνεύουμε από δραχμές και σκοτεινούς υστερικούς τύπους με ύποπτες ατζέντες.

…αλλά ούτε και να έχουμε κολλήσει σε ρυθμούς «άστογιαργότερα» (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε).

ΚΚ2

Advertisements