Τα (κλειστά) δημόσια ΙΕΚ

1

 

Τα δημόσια ΙΕΚ κλείσανε, για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, επειδή δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί.
Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες παιδιά, ως θύματα της επιτυχίας του Τσακαλώτου, περιμένουν μπας και ανοίξουν να πάρουν ειδίκευση σε κάποιο επάγγελμα.

Δεν θα μιλούσα κατανοώντας τη δυσκολία της χώρας, αλλά όχι όταν την ίδια στιγμή οι πρώτοι νόμοι που ψηφίζονται είναι για την επαναπρόσληψη των εργαζομένων (για τρία κανάλια) της ΕΡΤ και των καθαριστριών που γίνονται δικαστίνες, για να προσληφθούν έπειτα νέες καθαρίστριες στη θέση των πρώην καθαριστριών.

Αλλά βλέπετε, τα παιδιά αυτά δεν είναι του «δημοσίου».
Δεν ανήκουν στην παιδεία των πτυχίων -που έχει γίνει βιομηχανία χρόνια τώρα σ’ αυτή τη χώρα- όπου το χρήμα ρέει άφθονο από τον καθηγητή των ιδιαίτερων, μέχρι τον πανεπιστημιακό.
Αυτά τα παιδιά, δεν θα πάρουν «πτυχία», έστω και άχρηστα αργότερα, με σκοπό να καλύψουν οι γονείς τον κομπλεξισμό τους και το κράτος να κομπάζει για τους «πτυχιούχους» που όμως δεν έχει τι να τους κάνει.
Δεν είναι παιδιά των «πτυχίων» που θα διεκδικήσουν μια θέση στο δημόσιο.
Ούτε είναι παιδιά πλουσίων.
Εν ολίγοις, αυτά τα παιδιά, δεν είναι η αυταρέσκεια και ο κομπασμός του φαύλου κράτους που ζήσαμε 40 χρόνια τώρα.

Είναι παιδιά που θα μάθουν μια τέχνη για να βγουν στην ελεύθερη κυρίως αγορά να εργαστούν και να διεκδικήσουν τη ζωή τους.

Τα παιδιά των δημοσίων ΙΕΚ, είναι παιδιά των «λαϊκών στρωμάτων» και ως γνωστόν, τα «λαϊκά στρώματα» πρέπει να υπομένουν, γιατί ο αγώνας προς τον παράδεισο του σοσιαλισμού, που θα χαρίσει την ευμάρεια και τη δημοκρατία, είναι μακρύς και δύσκολος και χρειάζεται θυσίες.

 

Το Ζιζάνιο

Advertisements