«Όλοι στους δρόμους, νο προμπλεμο»

1

Βάσει του, υπό συγγραφή, Πολυνομοσχεδίου του Υπ.Δικ. που έχει, έως σήμερα, έρθει στα φώτα της δημοσιότητας, προτείνεται αρμοδίως η χαλάρωση των ποινών (ή ακόμα και η ατιμωρησία) για όσους πολίτες επιλέξουν την κατάληψη δημοσίων κτιρίων και χώρων, την παρακώλυση συγκοινωνιών, την πρόκληση διατάραξης της ασφάλειας και διάπραξη άλλων ανάλογων ενεργειών, που μετουσιώνονται σε «κοινωνικές δράσεις διαμαρτυρίας». Ταυτοχρόνως με αυτό το Πολυνομοσχέδιο, δημοσιοποιήθηκε και η πρόθεση του Υπ. Παιδείας να καταργηθεί το «μαθητικό ιδιώνυμο», που θεσμοθετήθηκε με την ΠΝΠ «της ομαλής λειτουργίας των σχολείων» και κυρώθηκε με τον Ν. 2811 του 2000. Η βασική νομοθετική προστασία των επίδοξων καταληψιών, μικρών και μεγάλων, είναι σχεδόν γεγονός.

Το ενδιαφέρον στις προτεινόμενες αλλαγές στην υφιστάμενη νομοθεσία είναι η (για πρώτη φορά Αριστερά;) κραυγαλέα εισαγωγή υποκειμενικών κριτηρίων για την επιβολή ή όχι των, ούτως ή άλλως, μειωμένων ποινών. Ειδικότερα και αναφορικά με την γενικότερη σχεδιαζόμενη ατιμωρησία που θα συνοδεύει την παρεμπόδιση κοινόχρηστης εγκατάστασης, ο φυσικος Δικαστής που θα κληθεί να επιβάλει ποινή, καλείται να την συνδέσει με την «σημαντικότητα της παρακώλυσης». Κάτι τέτοιο όμως, λόγω της ελευθεριότητας και της χαλαρότητας της προσέγγισης του καθενός στην όποια κοινωνική διάδραση, είναι εξόχως υποκειμενικό, διότι σε τέτοιες κινητοποιήσεις υπάρχουν κάποιοι που επηρεάζονται σημαντικά και κάποιοι καθόλου από αυτές. Τίνος λοιπόν την θέση θα λάβει ο δικαστής στην περίπτωση που, για παράδειγμα, καταληφθεί η πλατεία Συντάγματος; Των ταξιτζήδων που, ναι μεν δεν θα μπουν στο κέντρο, αλλά μπορούν να εργαστούν περιφερειακά αυτού (και άρα ζημιώνονται σε μικρό βαθμό), ή των εμπόρων πέριξ της πλατείας που θα παραμείνουν κλειστοί λόγω του φόβου των επεισοδίων;

Ο σχεδιασμός του Πολυνομοσχεδίου για την επιβολή της ποινής πάει και ακόμα παρακάτω, συνδέοντας την και με τον βαθμό επικινδυνότητας (;) πρόκλησης βλάβης κατά ξένης περιουσίας ή ακόμα και ανθρώπων. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι το να παραμείνει ένα κατάστημα κλειστό λόγω μιας καθιστικής διαμαρτυρίας στο οδόστρωμα έμπροσθεν της πλατείας Συντάγματος, δεν αποτελεί «βλάβη (που με βεβαιότητα είναι, από οικονομικής τουλάχιστον άποψης) το να καταληφθεί ένας τεράστιος χώρος χωρίς να προκληθεί κίνδυνος, αντιμετωπίζεται ως –σχεδον- μέρος της καθημερινότητας μιας πόλης και ως έτσι θα παραμένει ατιμώρητος. Ήτοι, η κατάληψη γίνεται αποδεκτή σαν πρακτική και δεν επιφέρει καμιά ποινή, αρκεί να μην είναι «σημαντική» (;), να μην προκαλείται «κίνδυνος», ή «ζημιά» σε κανέναν. Λαμπρά.

Η σημαντικότερη όμως προσθήκη στο προτεινόμενο Πολυνομοσχέδιο είναι ο (αριστερός;) νεωτερισμός που συνδέει την ατιμωρησία με την «προάσπιση μείζονος κοινωνικού συμφέροντος». Τα περιθώρια ερμηνείας κάτι τέτοιου είναι ασύλληπτα και, με δύο λέξεις, η δυνατότητα των παραβατών να διαφύγουν της τιμωρίας, επαφίεται στην σύνδεση της δράσης τους με κάποιο «ανώτερης αξίας (;) κοινωνικό όφελος». Οι σοφοί νομοθέτες μας όμως, ξεχνούν ότι η κοινωνία απαρτίζεται από διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες κοινωνικές ομάδες και, για κάθε «κοινωνικό όφελος» της μιας ομάδας, προκαλείται συχνά «κοινωνική ζημιά» μιας άλλης. Πλήθος παραδειγμάτων υπάρχουν επ αυτού, τα τελευταία χρόνια. Το κλείσιμο των Τεμπών ή, άλλως, αγρότες vs ταξιδιώτες. Οι ταραχές στις Σκούρες και την Κερατέα ή, άλλως, τοπική κοινωνία vs γενικότερο κοινωνικό συμφέρον. Οι συνεχείς διαδηλώσεις στο κέντρο για την παιδεία και το άρθρο 16 ή, άλλως, οι μαθητές εναντίον του εμπορικού κόσμου και του εργαζομένου λαού στο κέντρο.

Και μιας και αναφέρθηκα στους μαθητές, η σχεδιαζόμενη άρση του λεγόμενου «ιδιώνυμου» που σχετίζεται με την κατάληψη σχολικών κτιρίων (και συνεπώς την παρακώλυση της μαθησιακής διαδικασίας) και ο χαρακτηρισμός από τον ίδιο τον Υπουργό Παιδείας (!) κάθε τέτοιας δράσης, ως «διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μαθητών», αποτελεί ουσιαστική προαναγγελία για επί μακρόν κλειστά σχολεία, με κάθε απίθανη και πιθανή απαίτηση ως δικαιολογία, που πλέον βαφτίζεται αρμοδίως ως «διεκδίκηση δικαιωμάτων». Τα δικαιώματα των μαθητών που δεν επιθυμούν την κατάληψη, προφανώς δεν θα συνυπολογίζονται…

Η εισαγωγή το 2012-13 από την, τότε, αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ του όρου «αιτιολογημένη βια», η σύνδεση του με ακραίες ενέργειες που βασίζονταν στην, όπως οι ίδιοι διατυμπάνιζαν, «δικαιολογημένη κοινωνική αγανάκτηση» ενάντια στην … «βια της ανεργίας» και η en mass χρησιμοποίησή του όρου αυτού, «ξέπλυνε» ηθικά αρκετες τέτοιες περιπτώσεις ξυλοδαρμου και έργω εξύβρισης υπουργών της τότε Κυβέρνησης, που στοχοποιήθηκαν κατ επανάληψη από την … «αγανακτισμένη κοινωνία». Ο παραλληλισμός είναι εύκολος να γίνει.

Ο Σύριζα εδώ και δέκα μήνες είναι στην κυβέρνηση. Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να δούμε την εφαρμογή του δόγματος της «δικαιολογημένης βίας» και σε κάθε άλλου είδους κινηματικές μορφές και δράσεις μικρών ή μεγάλων ομάδων. Όσο εξυπηρετείται κάποιο ανώτερης αξίας (σε σύγκριση με ποιο άλλο άραγε;) «κοινωνικό όφελος», τότε, κατά την κυβέρνηση, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Καμιά ή ελάχιστη τιμωρία. 

Όλοι στους δρόμους, στις πλατείες και στα δημόσια κτίρια! 

Ο κακοπροαίρετος Νομικός

(Ευάγγελος Χατζησπύρογλου)

Advertisements