Κοινωνική πολιτική χωρίς κριτήρια: ποιόν ωφελεί;

1

 

«Να’ μαστε πάλι εδώ Ανδρέα».  Αυτός είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του μακαρίτη Μανώλη Ρασούλη, που το τραγουδά –και το αφιερώνει προφανώς- στον Ανδρέα Μικρούτσικο.  Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας πως ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, θα κάνει (ξανά) λέει, «πολιτική διαπραγμάτευση» όσον αφορά το θέμα των πλειστηριασμών Ά κατοικίας, που η Τρόικα (όπως την έλεγαν οι παλιοί, οι κακοί)  ή αλλιώς οι Θεσμοί (όπως τη λένε οι της ΠρωτοΔευτέρας  Φοράς Αριστερά, οι καλοί) πιέζει να προχωρήσουν  (ανάλγητοι αφού) ενώ ο Αλέξης (αριστερός αφού) θα διαπραγματευτεί –μη γελάτε!- για να μην.

Μάλιστα… Γνωρίζουμε νομίζω όλοι, τον καημό του Έλληνα «να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του». Η πρώτη κατοικία είναι κάτι ιερό για τους περισσότερους, εξ ου και ιδιαίτερα μεγάλος ο δανεισμός στέγασης, στα χρόνια της αστακομακαρονάδας, τότε που ο αέρας ήταν καθαρός και το σεξ βρώμικο. Αλλά, αναρωτιέμαι, είναι άραγε αυτός επαρκής λόγος για να μην αντιμετωπιστεί το θέμα των κόκκινων δανείων; Γίνεται άραγε να πούμε απλώς « η πρώτη κατοικία είναι ιερή» και τέλος; Μπορούν όλα αυτά τα δάνεια να σβηστούν; Κι αν ακόμα μπορούσαν, που δεν μπορούν, αυτό θα ήταν κοινωνικά δίκαιο;

 

Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Σβήσιμο δανείων ή χρεών ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο έκαστος εξ ημών κατά διάνοιαν έχει, δεν υφίσταται. Υφίσταται ότι και με τα περιβόητα ισοδύναμα, δηλαδή, για να  μη σταματήσει το Κράτος πχ να πληρώνει το ταμείο των εργαζομένων της ΔΕΗ, πάμε σε μια αύξηση του ΕΝΦΙΑ ή σε ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση κοκ. Άρα, όποιος μιλάει για σβήσιμο κόκκινων δανείων στεγαστικών, ουσιαστικά προτείνει τη μετάθεση του λογαριασμού σε όλους, έχοντες και μη, φταίοντες και μη. Ένα το κρατούμενο.

Συν τοις άλλοις, τα χρόνια της αστακομακαρονάδας, μια χαρά εκπλειστηριάζονταν οι πρώτες κατοικίες και δεν είδα κανέναν να κόπτεται, να μιλά για το αναφαίρετο δικαίωμα στην πρώτη κατοικία κι όλα αυτά τα χαριτωμένα. Δηλαδή, πιο λιανά, η πρώτη κατοικία έβγαινε στο σφυρί με συνοπτικές διαδικασίες ΠΡΟ Μνημονίου αλλά επειδή δεν ένιωθε κανείς την καυτή ανάσα του δικαστικού επιμελητή στο σβέρκο του, όλη αυτή η προσφάτως ανακύψασα αμπελοφιλοσοφία για το ιερόν της πρώτης κατοικίας απλούστατα δεν υφίστατο. Μετά το Μνημόνιο, ο επάρατος ΓΑΠ έφερε νόμο που σταμάτησε τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Να ξέρουμε τι λέμε. Πάμε παρακάτω.

Το παράδοξο είναι ότι ο νόμος Κατσέλη του «κακού» ΓΑΠ είναι ένας νόμος που θα ταίριαζε γάντι στη φιλοσοφία ΣΥΡΙΖΑ: χωρίς κριτήρια. Έχεις, δεν έχεις να πληρώσεις, μπορείς, δεν μπορείς την πρώτη κατοικία δεν τη χάνεις. Κι ας μην πλήρωσες από το 2009 που πήρες το στεγαστικό για τη μεζονέτα στα Βριλήσσια ούτε μία δόση. Ο νόμος σε προστατεύει. Κανένα κριτήριο. Κι αν για κάτι, πραγματικά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον ΓΑΠ, τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του, είναι αυτή η χωρίς κανένα κριτήριο κοινωνική πολιτική. Παράδειγμα;
Δεκέμβριος 2009. Ο ΓΑΠ, στα πλαίσια της κρίσης ανακοινώνει εφάπαξ επίδομα σε όλους τους εγγεγραμμένους του ΟΑΕΔ, 450 ευρώ. Χωρίς κανένα άλλο κριτήριο. Αποτέλεσμα; Άνθρωπος εισοδηματίας, με 300 χιλιάρικα στην άκρη, πήγε νομιμότατα και εισέπραξε. Και πολλοί άλλοι. Και γιατί όχι; Μήπως δεν αφθονούσαν οι τρίτεκνοι που εισέπρατταν νόμιμα, το τονίζω, το επίδομα ενώ ήταν καταφανές (υπήρξαν και περιπτώσεις «επωνύμων») ότι δεν το χρειάζονταν;

Πού θέλω να καταλήξω; Στο ότι όσο συνεχίζουμε να βάζουμε κριτήρια, οικονομικά, κοινωνικά κ.ο.κ. στην «κοινωνική» πολιτική που ασκείται, θα πληρώνουν οι ασθενέστεροι, αυτοί που δεν μπορούν να αποφύγουν, αυτοί που δεν ήταν «ξύπνιοι». Αν τώρα αυτό σε κάποιους φαντάζει δίκαιο ή (εδώ γελάστε άφοβα!) «αριστερό», πάσο. Απλώς, αυταπάτες να μην έχουμε και να μην καλλιεργούμε. Εκτός αν ως κράτος και κοινωνία το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να μη βγει η Βίκυ Σταμάτη από το Δρομοκαΐτειο (και μόνο αυτή) και να διαπομπεύσουμε το Λάκη Γαβαλά. Κι όλοι οι υπόλοιποι, οι διπλανοί μας, ναι, ας γλεντούν εις υγείαν των κορόιδων. Άλλωστε και προ κρίσης, αυτό έκαναν.

 

Β.Κ. ή κατά κόσμον Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Advertisements