Η Μεγάλη Απάτη

1

 

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια Αριστερά! Η δική μου Αριστερά, η Ανανεωτική Αριστερά! Μια Αριστερά που όταν κατέρρευσε η Χούντα, πρότεινε την Εθνική Αντιδικτατορική Ενότητα όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, μέχρι να αποκατασταθεί η Δημοκρατία, οι δημοκρατικοί θεσμοί και η πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Και χλευάστηκε… Μια Αριστερά που έθεσε ως κορυφαία πολιτική αξία τη Δημοκρατία και διακήρυξε ότι ο Σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει ποτέ. Και χλευάστηκε… Μια Αριστερά που τόλμησε να παλέψει με τις μικρές της δυνάμεις για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ και την προσαρμογή της στο ευρωπαϊκό status, όταν όλος ο λεγόμενος προοδευτικός κόσμος ήταν ενάντιος. Kαι τιμωρήθηκε γι’αυτό μένοντας έξω από τη Βουλή… Μια Αριστερά που σκεπτόταν, που διάβαζε, που είχε άρρηκτες σχέσεις με την Τέχνη, με τις Επιστήμες, με τον Πολιτισμό. Και γι’αυτό χλευάστηκε ως Αριστερά των σαλονιών… Μια Αριστερά που ονειρευόταν και διεκδικούσε μιαν ελληνική κοινωνία ευρωπαϊκή, δημοκρατική, μορφωμένη, ανεπτυγμένη, δίκαια, προοδευτική και ανοικτή. Και απέτυχε…

Έκανε λάθη πολλά. Είχε αστοχίες πολλές. Αλλά το σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, λάθος της, η σημαντικότερη, η ιστορική αστοχία της είναι ότι άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της σε στοιχεία αλλότρια, σε ανθρώπους ξένους προς την κουλτούρα και την ιδεολογία της. Σε ανθρώπους που το μυαλό τους ήταν κολλημένο σε σχήματα και θεωρίες παρωχημένες και ιστορικά καταστροφικές ή ουτοπικές και ανεφάρμοστες στον πραγματικό κόσμο, από τις οποίες ουδέποτε απομακρύνθηκαν, όσο κι αν παρίσταναν κάτι διαφορετικό. Στελέχη από το ΚΚΕ, από αριστερίστικες μικροόμαδες, από τα λεγόμενα κινήματα, από το χώρο των πάσης φύσεως ανένταχτων… Κάθε καρυδιάς καρύδι, κάθε πικραμένος και ματαιωμένος αριστερός της χώρας τούτης βρέθηκε σιγά σιγά στο Συνασπισμό, ώσπου αυτός έγινε αγνώριστος, παραμορφώθηκε και μετατράπηκε στο σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι όσοι σκέπτονταν και αισθάνονταν σαν και μένα, παιδιά της πάλαι ποτέ Ανανεωτικής Αριστεράς, έφυγαν είτε μόνοι τους και σιωπηλά είτε συγκροτώντας διάφορες ομάδες. Το εγχείρημα της Ανανεωτικής Αριστεράς είχε καταρρεύσει εκ των έσω. Η ανάδειξη του Τσίπρα ως επικεφαλής του Συν-Σύριζα έβαλε και την ταφόπλακα πάνω στο θλιβερό μνήμα… όμως, ο στόχος μου εδώ δεν είναι να κάνω ιστορική αποτίμηση ούτε να αποδώσω ευθύνες και να μιλήσω με ονόματα και χρονολογίες. Για άλλα κλαίει αυτή την ώρα και για άλλα πονάει η ψυχή μου…

Παρακολουθώ σήμερα τα έργα και τις ημέρες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ και παγώνει το αίμα μου απ’τον τρόμο… -Αδελφοποίηση με τους ακροδεξιούς, ρατσιστές κι εθνικιστές ΑΝΕΛ. -Καταστροφή της Οικονομίας της χώρας και ματαίωση όλων των θυσιών των πολιτών της. -Διεθνής Εξευτελισμός. -Συστηματική και χωρίς ηθικό φραγμό εξαπάτηση των πολιτών. -Το ψέμα ως κυρίαρχος τρόπος διακυβέρνησης. -Η μαγκιά και η πεζοδρομιακή συμπεριφορά, η άγνοια, η αμορφωσιά, η ανοησία, ο παραλογισμός, τα κύρια προσόντα των στελεχών της. -Η ανοχή αλλά και η εν τοις πράγμασι διευκόλυνση της ναζιστικής ΧΑ δια της αποδοχής της δημόσιας βίας και του διαχωρισμού της σε καλή -και άρα δικαιολογημένη και ορθώς ασκούμενη- και κακή βία. -Η απουσία οποιασδήποτε ιδεολογίας και η παράδοση στον κυνισμό της εξουσίας. -Ο αποκαλυπτόμενος και διερευνώμενος πλέον από την Δικαιοσύνη εναγκαλισμός κυβερνητικών και κομματικών στελεχών με τον υπόκοσμο της τρομοκρατίας και του εγκλήματος…Kυβέρνηση της Αριστεράς μαζί με τη Μαφία και την Κοζανόστρα της Ελλάδας…Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί αυτό ποτέ? Ζω έναν εφιάλτη…

Αδυνατώ να συνεχίσω την περιγραφή αυτής της ομάδας που κυβερνά -νόμιμα και με διπλή έγκριση- τη χώρα μου. Της ομάδας που καμώνεται με απύθμενο θράσος ότι προέρχεται από τη μήτρα της δικής μου Αριστεράς. Έχουν πια και οι λέξεις χάσει το νόημά τους, όπως στην τελευταία φάση του Πελοποννησιακού πολέμου, την εποχή των Δημαγωγών και της παρακμής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, λίγο πριν την ήττα… Μένει άναυδος και ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος. Νιώθει απέραντη πίκρα, θυμό, απελπισία, ματαίωση ο άνθρωπος που κάποτε ανήκε στην Ανανεωτική Αριστερά. Κι ένας ολόκληρος κόσμος λογικών ανθρώπων, πολιτών με γνώση και κρίση, παρακολουθεί ανήμπορος να αντιδράσει και χωρίς διαφαινόμενη εναλλακτική πολιτική πρόταση. Δεν ξέρω πώς και πότε θα τελειώσει αυτή η τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά μας και στην οποία όλοι είμαστε θλιβεροί κομπάρσοι. Ξέρω όμως, ότι είναι η τραγωδία της ζωής μας, της δικιάς μας και των παιδιών μας. Και είναι, επιπλέον, και η τραγωδία της Αριστεράς στην Ελλάδα.»

 

Ένας έκπτωτος της μεσαίας τάξης

Advertisements