Ριζοσπαστικός Κινηματισμός και Καθεστωτισμός

Παρατηρητήριο

Διαβάζω διάφορες περισπούδαστες τοποθετήσεις και αναλύσεις «σε δεύτερο επίπεδο» από ακαδημαϊκούς που πρόσκεινται ιδεολογικά στο χώρο της αριστεράς, αναλύσεις που φιλοδοξούν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις και τις δηλώσεις του κ. Πανούση στα σχετικά με τις απειλές κατά της ζωής του τα τελευταία 24ωρα. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι η δήλωση ενός προσώπου που είναι μέλος του κυβερνητικού σχήματος ερμηνεύεται ως ρητορικό σχήμα και όχι ως δήλωση αυτή καθαυτή, που πρέπει να τεθεί υπό εξέταση ως προς την αλήθεια ή τη μη αλήθεια της (αυτό είναι το σημείο κάθε λογικής αφετηρίας, αλλά η ανάλυση του ινστρούχτορα, όπως λέει και ο ίδιος, κινείται σε δεύτερο επίπεδο), οφείλουμε να διατυπώσουμε τις ενστάσεις μας.

Σε αντιδιαστολή με το, κατά τον ινστρούχτορα, ρητορικό σχήμα του κ. Πανούση, ο πρώτος αναπτύσσει το δικό του ρητορικό σχήμα, αυτό της αναλογίας. Τα σκέλη του είναι δύο. Στο πρώτο γίνεται απόπειρα τοποθέτησης του εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας στον αντίποδα του κινηματικού ριζοσπαστισμού που χαρακτηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο σε σχόλιο παρακάτω, διευκρινίζεται ότι ο ριζοσπαστισμός και ο εξτρεμισμός είναι «διαφορετικές στάσεις ή διαφορετικά υποστρώματα στάσεων» -δηλαδή επιμέρους στοιχεία ενός όλου που είναι ο ευρύτερη πολιτική σκέψη η οποία είναι σε θέση να δικαιολογεί τα όποια «δίχτυα συναισθηματικής προστασίας για κατηγορούμενους τρομοκρατίας»; αναρωτιέμαι. Δεν ξεκαθαρίζεται επαρκώς, με πολλή προσπάθεια όμως, ο επίμονος αναγνώστης καταλαβαίνει ότι υπάρχει μία κάποια περίεργη σχέση μεταξύ «κινηματικού ριζοσπαστισμού» και «εξτρεμισμού», μια συμπάθεια – τονίζεται βεβαίως ότι αυτή η λογική δεν είναι πειστική.

Το δεύτερο σκέλος είναι και το λογικό άλμα που μας ενδιαφέρει, καθώς εδώ είναι πολύ περισσότερο ευκρινείς –και πολύ περισσότερο εύκολες στη συνειρμική τους αλληλουχία– οι σχέσεις μεταξύ του αιτήματος για «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» με την ολοκληρωτική ακροδεξιά, η οποία εμφανίζεται όταν το φαυλεπίφαυλο κράτος έχει αποτύχει να ολοκληρώσει τον καταστατικό του χάρτη. Εύκολα θα μπορούσε ένας κακοπροαίρετος να ισχυριστεί ότι εδώ έχουμε τη συνθηματοποίηση του «νοικοκυραίου», ως καρικατούρας μικροαστισμού που θέλει την ασφάλεια στον κήπο του, και δεν τον αφορά τι γίνεται δίπλα του [Θαρρείς και το αίτημα για εύνομη και ομαλή λειτουργία του κράτους σε όλους του τους τομείς είναι αποκλειστικότητα των νοικοκυραίων – ας είναι]. Όχι. Το λογικό άλμα είναι αυτό που μιλάει για την αλληλεγγύη μεταξύ του ριζοσπαστισμού και των κατηγορουμένων «τρομοκρατίας» απέναντι στο φαυλεπίφαυλο κράτος που αναφέραμε παραπάνω. Ερωτήσεις κ. ινστρούχτορα: η αλληλεγγύη αυτή, εφόσον υπάρχει, λειτουργεί ως τεκμήριο για τη σχέση μεταξύ εξτρεμισμού –εφόσον μιλάμε για τρομοκρατία- και ριζοσπαστισμού; Η τρομοκρατία πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται; Ως πράξη πολιτική ή ως έγκλημα του κοινού ποινικού κώδικα; Αν ισχύει το πρώτο, η αλληλεγγύη μεταξύ ριζοσπαστισμού και εξτρεμισμού είναι σκάνδαλο. Αν ισχύει το δεύτερο, το επόμενο ερώτημα που προκύπτει αφορά την ολιγωρία της δικαιοσύνης να ελέγξει τα τεκμήρια. Αλλά αυτό το αφήσατε απ’ έξω. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: το πρόβλημα της αναλογίας του πρώτου σκέλους είναι ότι ο βερμπαλισμός του ακαδημαϊκού δεν ξεκαθαρίζει επαρκώς τη σχέση αλληλεγγύης ή μη, μεταξύ κινηματικού ριζοσπαστισμού και εξτρεμισμού. Και κατά συνέπεια, αν υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ αυτών, υπάρχει, σύμφωνα πάντα με το σχήμα της αναλογίας, αλληλεγγύη και μεταξύ των δεύτερων, δηλαδή της τάξης και της ακροδεξιάς. Άρα, ή το σχήμα είναι ελλιπές ή δεν βγαίνει το νόημα.

Τέλος, Όσο αντιπαθής και να είναι ο κ. Πανούσης, αποτέλεσε επιλογή, προσωπική επιλογή, του πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα. Επίσης, σε περίπτωση που σας διαφεύγει, ο ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που μιλάμε, δεν είναι ούτε ριζοσπαστικός, ούτε κινηματικός. Είναι κυβέρνηση. Είναι status quo το οποίο μέσα στη χρονιά που διανύουμε έλαβε τρεις φορές (δύο με εκλογές, μία με δημοψήφισμα) τη ΡΗΤΗ (και με ευκρινή διαφορά) εντολή από το εκλογικό σώμα για να κυβερνήσει. Κι αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται με τους δανειστές μας για λογαριασμό μας. Αν εσείς –και μαζί με εσάς και αρκετοί άλλοι– επιθυμείτε να τον ονειρεύεστε ως ριζοσπαστικό κίνημα, έχει καλώς. Μπορεί το όνειρο να κοστίζει κατιτίς παραπάνω στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν πειράζει. Όλοι μας, νοικοκυραίοι και μη, αστοί κι εργάτες, ακαδημαϊκοί και πλέμπα, έχουμε το δικαίωμα στο όνειρο.

 

 

O Παλαιοπασόκος

Advertisements