Η πτώση του Τείχους και μερικές σκέψεις…

Παρατηρητήριο

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κ.Καβάφης
___________________________________________

Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβρίου του 1989 άρχισε η κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου, η οποία κράτησε πολλές μέρες όταν σε ένα κρεσέντο έκφρασης απωθημένων, πολίτες και από τις δυο πλευρές του τείχους, χρησιμοποιώντας οτιδήποτε χρήσιμο και χρηστικό για την περίπτωση, κατεδάφιζαν το γκροτέσκο οικοδόμημα-σύμβολο της αδυναμίας έκφρασης πολιτικού λόγου πέρα από ανεφάρμοστες θεωρίες- με βαριοπούλες, σφυριά, τσεκούρια, ακόμα και με γυμνά χέρια!

Ειδικά για την Ελλάδα, και ιδίως για τις μέρες που ζούμε, οι συμβολισμοί αλλά και οι «τελείες» που μπορούν να ενωθούν από τον απόηχο αυτού του γεγονότος παραπέμπουν σε εξαιρετικά δυσάρεστους συνειρμούς, όχι χωρίς μια ελπίδα φωτός στο τέλος τους αλλά με μια απέραντη αίσθηση πικρίας για το μεσοδιάστημα καθόσον εκ των υστέρων φαίνεται ότι τα διδάγματα από το συγκεκριμένο γεγονός δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα. Η οποία την κρισιμότερη στιγμή της μεταπολιτευτικής της ιστορίας και σε πείσμα όχι μόνο της λογικής και των διεθνών τάσεων αλλά ακόμα και αυτού του συμφέροντός της, επέλεξε (ίσως όχι χωρίς μια έξωθεν παρέμβαση υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών ρευμάτων και με σκοτεινούς σκοπούς) να εκλέξει για πρωθυπουργό της ένα απελέκητο άνθρωπο με πιο ξύλινη γλώσσα και από αφρικανικό τρόπαιο. Ένα απίστευτο σαλτιμπάγκο  ο οποίος τη στιγμή που οι «λαοί» της Μέκκας του Κομμουνισμού έφευγαν άρον-άρον από την ασφυκτική αγκαλιά της  ιδεολογικής παγίδας που είχαν πέσει τόσα χρόνια, εκείνος, με τη γνωστή σε όλους μας πλέον ευθυκρισία και διορατικότητα του, επέλεγε να ενταχθεί στην… ΚΝΕ.

Δυστυχώς, ένας συνδυασμός συγκυριών, αδιαφορίας μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος (με ποσοστά αποχής χωρών που έχουν λυμένα τα βασικά τους προβλήματα), αδράνειας και αναποτελεσματικότητας εκ μέρους από τους θεματοφύλακες των όποιων αρχών της αστικής τάξης, έδωσε την ευκαιρία σε αυτό το δίποδο απολίθωμα, συνεπικουρούντος και του χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου μεγάλου μέρους του «λαού» μας, να κλείσει ένα μακρύ κύκλο πολιτισμικής παρακμής με το χυδαιότερο δυνατό τρόπο. Ενός κύκλου παρακμής του οποίου το βέβαιο τέλος ενδέχεται να αποβεί αιματηρό κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιδίως εάν η a la Greca (αν και όποτε συμβεί), κατάρρευση του δικού μας τείχους, συμπαρασύρει μαζί της και τη χώρα μας των άξεστων και κακομαθημένων Βαλκάνιων.

Πιστεύω ότι ο λόγος που κατέρρευσε το Τείχος τότε, όπως και ο λόγος που θα καταρρεύσει και το δικό μας σύντομα, είναι η ανεδαφικότητα της ισοπεδωτικής μιζέριας που επιβάλλει. Το Τείχος κατέρρευσε διότι έτσι όπως είχε στηθεί, είχε περάσει πλέον σε οριακά μεγέθη κατανάλωσης πόρων και το κόστος της συντήρησής του ήταν άκρως απαγορευτικό για τον πληθυσμό των χωρών που ήταν υπό τον Κομμουνιστικό ζυγό. Όπως άκρως απαγορευτικό θα καταστεί και στα καθ’ ημάς, το καθεστώς της μονιμοποίησης καθαριστριών ενώ υπάρχουν κενά σε καθηγητές σχολείων και νοσηλευτές και θα απαιτηθούν και άλλες αλλόκοτες θυσίες από την παραγωγική κοινωνία για να εξυπηρετήσουν τη γραφειοκρατική δικτατορία με «αριστερό» ιδεολογικό μανδύα που μας έχει επιβληθεί.

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε μια όψη της Βαρσοβίας, πρωτεύουσα της Πολωνίας η οποία όταν έπεσε ο κομμουνισμός του Γιαρουζέλσκι στη χώρα της, ήταν μια πόλη-ανοιχτή πληγή σε πολύ χειρότερη μοίρα ακόμα και από τη σημερινή Αθήνα, βουτηγμένη στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Σήμερα είναι μια σύγχρονη πρωτεύουσα, μια πόλη που με τους ουρανοξύστες της και ιστορικά της κτίρια συμβολίζει τη συνύπαρξη του αστικού δυναμισμού με το σεβασμό στην παράδοση και τη ροπή προς την πρόοδο και την εξέλιξη. Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα γκρεμίσουμε και τα δικά μας τείχη που μας χωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο και τη λογική και ότι κάποτε η αύρα της παρακάτω εικόνας δε θα είναι ένα επίζηλο μετείκασμα αλλά μια πραγματικότητα την  οποία και την αξίζουμε, και μπορούμε να την αποκτήσουμε.

…όταν με το καλό γκρεμίσουμε τα τείχη της μεταπολιτευτικής μας παράνοιας…

Αρκεί να ρίξουμε πρώτα και τα δικά μας Τείχη.

ΚΚ2

_______________________________

Φωτό: Η Βαρσοβία σήμερα, 26 χρόνια από τότε…
(Wikipedia)

Advertisements