Οι Ελιτ, η «αριστερά» και οι κοινωνικές ισορροπίες

Παρατηρητήριο

Μέσα σε όλες τις άλλες χειρουργικής ακρίβειας επεμβάσεις που παρατηρούμε από το εξαιρετικής αποτελεσματικότητας αόρατο διευθυντήριο προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αδύνατο να μην αγνοηθεί άλλη μια, γκεμπελικής ευφυίας πομφόλυγα που έχει να κάνει με την επίθεση της καθ’ ημάς «αριστεράς» ενάντια στις «ελίτ» που «καταδυναστεύουν τον τόπο».

Make no mistake, ελίτ υπάρχουν. Και ιδίως στην Ελλάδα, όπου, μετά τον αφανισμό της πρώτης γενιάς της Ελληνικής βιομηχανίας από τη δεκαετία του 80 και μετά για την οποία οι «αριστεροί» έχουν να πουν πλήθος ιστοριών για εικονικές χρεοκοπίες, «θαλασσοδάνεια» και άλλες «αριστερές» ιστορίες φρίκης, αυτές αντικαταστάθηκαν από τη δεύτερη γενιά, αυτή των «καναλαρχών», όπου αυτοί τώρα βάλλονται από εκείνους μιας υπό διαμόρφωση τρίτης γενεάς που εν μέσω κρίσης διείδαν εγκαίρως της ευκαιρίες της «επελαύνουσας» ΠΦΑ και τώρα, λογικό είναι, θέλουν να φάνε ακόμα και το τελευταίο «πετσάκι» που έχει απομείνει πάνω στο κοκαλάκι της χειμαζόμενης χώρας.

Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν είναι ακριβώς η ύπαρξη των «ελίτ» (υπάρχουν παντού) αλλά η διάκριση που κάνει η που-φου-Α «αριστερά», όπου άλλες τις σιχαίνεται ιδίως εάν έχουν στην κατοχή τους και  αντιπολιτευόμενα κανάλια και άλλες τις αγαπάει ιδίως εάν τη βοηθούν παντοιοτρόπως να ανέλθει στην εξουσία. Το δε μεγαλύτερο πρόβλημα εστιάζεται στο ότι η νέα ελίτ που σχηματίζεται και η διαπλοκή της με την  που-φου-Α είναι σε μεγαλύτερο βαθμό παθογενής ως προς το στοιχείο το οποίο προκάλεσε την πτώση των προηγουμένων: Στο αυξανόμενο ηθικό της έλλειμμα.  

Ας είμαστε ρεαλιστές: Και μόνο το γεγονός ότι ελέγχονται ήδη -δεν πέρασε ούτε χρόνος!- μέλη της κυβέρνησης για «ξεχασμένα» και μη δηλωθέντα σε πόθεν έσχες περιουσίας ή άλλα στοιχεία, τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση εγκαλεί τις προϋπάρχουσες ελίτ ότι «ρήμαξαν τη χώρα» δε σημαίνει ότι ξαφνικά η που-φου-Α μας έφερε την ευαγγελική ηθική επί της γης, όσο και εάν για να το καταφέρουν να μας πείσουν, προσπαθούν άθεοι και άθρησκοι να συγχρωτιστούν με καιροσκόπους αρχιερείς. Σημαίνει ότι θέλουν να ελέγξουν την ήδη παρατηρούμενη τραγική στενότητα πόρων, έτσι ώστε να μπορούν να ελέγχουν αυτοί την παραγωγή τους για να ελέγχεται και η ροή του Νέου Πλούτου και να αποφασίζουν έτσι ποιος εκλεκτός θα ζήσει και ποίος απόκληρος της νεοταξικής που-φου-Α θα πεθάνει. Σε πλήρη σύμπνοια με τα σχέδια τους για την επιβολή καθεστώτος, όπως το 1981.

Και όσον αφορά την ικανοποίηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας, η ικανοποίησή τους θα μπορεί να καρκινοβατεί μέχρις ότου, ευκαιρίας δοθείσης και συνθηκών επιτρεπουσών, θα μπορεί η χώρα να κατέβει από το Ευρωπαϊκό τραίνο, να μπει σε ατραπούς απομονωτισμού και τότε ο «φωτισμένος» ηγέτης μαζί με δέκα ολιγάρχες νέας κοπής να «κάνουν κουμάντο» (είπαμε: ξεμπερδεύουμε με το «παλιό», περιμένουν και άλλοι στην ουρά), λυμαινόμενοι χωρίς εξωτερικό και εσωτερικό έλεγχο (η παρούσα ΝΔ είναι για πρωινό, οι άλλοι ανύπαρκτοι) τους εναπομείναντες πόρους της χώρας, ικανοποιώντας και τους κύριος οίδε ποιους σκοτεινούς πατρόνες που θέλουν για ίδια συμφέροντα να πλήξουν την Ευρώπη χρησιμοποιώντας την πολιτισμική ανεπάρκεια (πηγή όλων των κακών) της Ελλάδος προς τούτο. 

Θα μπορούσε ίσως κάποιος διεστραμμένος εγκέφαλος να αποδεχτεί πραγματικά τα παραπάνω σαν μια «working hypothesis»; Ίσως. Με μια παρατήρηση: Το 2015 δεν είναι 1981, και η πείνα είναι κακός σύμβουλος ιδίως σε μια χώρα που έστω στρεβλά, κακά και άσχημα, επί δεκαετίες το «λάδωσε το άντερο». Ο λαίκισμός και ο επιλεκτικός αντί-ελιτισμός πιάνουν όταν απευθύνεσαι σε «λαούς» οι οποίοι είναι αποκομμένοι από τα διεθνή πολιτισμικά δεδομένα και η πείνα είναι καθημερινότητα τους (Λατινική Αμερική, Αφρική κλπ). Όταν μιλάμε για μια χρεοκοπημένη Ευρωπαϊκή -έστω και γεωγραφικά- χώρα στην οποία, παρά τα όσα χίλια-μύρια προβλήματα, παρατηρούμε ότι δεν μπορούν να καλυφθούν οι παραγγελίες του νέου μοντέλου ενός κινητού τηλεφώνου που κοστίζει όσο ένας μισθός, αυτό σημαίνει ότι το μικρόβιο της ανάγκης καταναλωτικού πλούτου υπάρχει. Όπως υπάρχει και η βιωματική εμπειρία διαχείρισης του, δεν είναι κάτι ξένο προς τον ψυχισμό της πλειοψηφίας των ανθρώπων. 

Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι εάν κάποιος επιβάλλει περαιτέρω βίαιη φτωχοποίηση σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα για να κάνει τον κλειδοκράτορα στη διανομή του εναπομείναντος πλούτου,  τα αποτελέσματα θα είναι απρόβλεπτα; Μήπως δεν αντιλαμβάνονται ορισμένοι ότι εάν η μονόπλευρη λιτότητα υπέρ συγκεκριμένων εργασιακών και προστατευόμενων τάξεων ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο «σημείο βρασμού» (το οποίο σίγουρα είχαν υπόψη τους και οι «Σαμαροβενιζέλοι» οι οποίοι -Ναι! «ήταν καλύτεροι») θα έχουμε νέες κοινωνικές εκρήξεις; 

Μήπως λοιπόν τώρα είναι ευκαιρία με μια σειρά δράσεων με την οποία η κοινωνία μπορεί να εκπαιδευτεί σε νέα αξιακά συστήματα παραγωγής πλούτου και διαχείρισης πόρων, να ξεπεραστεί η κρίση με λιγότερο -κατά το δυνατόν- επώδυνα μέτρα. Εξάλλου, οι «ελίτ» στις υπόλοιπες χώρες που παράγουν πλούτο δεν είναι κατ’ ανάγκη πιο ηθικές (well…). Είναι όμως πιο έξυπνες και δεν κλείνουν τις βαλβίδες εκτόνωσης της κοινωνικής χύτρας, ούτε διχάζουν ΣΥΝΕΧΩΣ, μα ΣΥΝΕΧΩΣ τις μάζες, όσο ζαλισμένες και αν είναι αυτές. Και τούτο διότι από κάποιο σημείο κορεσμού και μετά αρχίζει να υπάρχει ένα σημείο βρασμού, ένα όριο οριακού κόστους από το οποίο και πέρα τα πράγματα ξεφεύγουν.

Οπότε μείνετε στην Ευρώπη, ανοίξτε τα επαγγέλματα, ελαφρύνετε φορολογικά τους παραγωγικούς ανθρώπους, αφήστε τα κορόιδα να δουλέψουν και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας να πληρώνουν φόρους και εισφορές, αφήστε να έρθουν ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ να δημιουργηθούν δουλειές και μην περιορίζετε την κοινωνία σε παρωχημένα μοντέλα παραγωγής πλούτου, όπως και να μην διαφοροποιείστε σε σημείο ασυμβατότητας με τον υπόλοιπο κόσμο.

Αν συνεχίσετε να το κάνετε, θα το πληρώσετε. Και το ξέρετε πολύ καλά ότι οι τιμωροί σας θα είναι αυτοί τους οποίους εξαπατήσατε και φτωχοποιήσατε κι’ άλλο.

ΚΚ2

 

Advertisements