Ζητείται ελπίς (*) στη χώρα των λεμινγκς

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

Εδώ και πάρα πολλές μέρες έχω πάθει αυτό που οι Αγγλόφωνοι ονομάζουν «writer’s block». Πέρα από τα όσα προσωπικά θέματα ή άλλες έκτακτες καταστάσεις που μπορεί να βιώνει ο καθένας μας, εκείνο που σταματάει τη σκέψη είναι μια αίσθηση ότι, όπως είχε πει και ένας παλιός φίλος πριν μήνες, «φαίνεται πως ότι και να κάνουμε, το κακό θα ολοκληρώσει τον κύκλο του». Και είναι δυστυχώς αυτή η αίσθηση της ανημποριάς, όμοια με αυτή ενός Βουδιστή μοναχού που αγαπάει όλα τα έμβια όντα του πλανήτη, και βρίσκεται μπροστά σε μια στρατιά από ανθρωπόμορφα τρωκτικά λέμινγκς τα οποία, ακολουθώντας ένα παράξενο εποχιακό και επαναλαμβανόμενο κύκλο εξέλιξης εδώ και χιλιάδες χρόνια, πέφτουν ομαδικά από γκρεμούς με τους επιστήμονες – όπως και στην περίπτωση μας εδώ και πέντε-έξη χρόνια- να μην μπορούν να βρουν λόγο και αιτία για μια τόσο αυτοκτονική συμπεριφορά.

Ταυτόχρονα -έχουμε αναφερθεί στο θέμα άπειρες φορές- παρατηρούμε ένα συνδυασμό απύθμενου κυνισμού εκ μέρους της κυβέρνησης προς την ατυχήσασα και πλέον διαπορούσα σχετικά με το «που πηγαίνουμε» μάζα. Η οποία, όσο περνάει ο καιρός  και το κακό ανακυκλώνεται, μοιάζει όλο και πιο πολύ με τους αραχτούς στο κατάστρωμα του Τιτανικού που έβλεπαν τις βάρκες να φεύγουν μισογεμάτες και τώρα, κάπως αργά συνειδητοποιούν την τραγική τους μοίρα, βλέπεις, δεν «έχει» πάντα ο «Θεός» όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται. Ο συνδυασμός δε της εξουσιολαγνίας που κατατρώγει και τους τελευταίους εναπομείναντες πόρους του κράτους και της ιδεοληψίας που επιτάσσει φοροεισπρακτικές επιδρομές ενώ παραμένει κοπρώνας το Ελληνικό (όπου έπρεπε οι μπουλντόζες να έχουν πιάσει φωτιά μπας και πληρωθεί καμιά εισφορά και κανένας φόρος), να φορολογείται η ιδιωτική παιδεία αντί για τα εισαγόμενα βοοειδή, να μονιμοποιούνται καθαρίστριες προαγόμενες σε.. .γραμματείς, και να προσλαμβάνονται νέες, είναι σίγουρο ότι θα αφήσει βαθιές ουλές στη συλλογική αντίληψη της κοινωνίας περί θεσμών και κράτους.

Θέλουμε που θέλουμε πολύ κράτος, εμ, δε μας πειράζει να είναι ΚΑΙ αναποτελεσματικό, ΚΑΙ ανήθικο.

Συγνώμη, η εξίσωση ΔΕΝ Βγαίνει.

Ταυτόχρονα, ίσως και στα πλαίσια μιας έντεχνης προσπάθειας αποστασιοποίησης από τη φλεγόμενη βάτο των θεμάτων της επικαιρότητας, η -καλώς η κακώς- ηγέτιδα δύναμη της αστικής τάξης έχει πέσει σε ένα ανεπίτρεπτο κύκλο εσωστρέφειας, και ενώ αλωνίζουν οι υπέρβαροι κυνικοί της κυβέρνησης και λένε αρλούμπες μαζί με κάτι άλλους τύπους που έχουν λες και βγει από τις σελίδες του βιβλίου «The land that time forgot» του Edgar Rice Burroughs, η αστική παράταξη παραμένει σχεδόν άλαλη μπροστά στο κακό που την έχει βρει. Οι μεν ηγέτες της λένε τα δικά τους χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αν δεν αλλάξουν είναι τελειωμένοι, οι δε αστοί σε επίπεδο φωνών της λεγόμενης «βάσης» έχουν επιδοθεί σε συνδυασμό ενός κρεσέντου παραίτησης (ΑΑΑΑ, τι πάθαμε, ο Τσίπρας θα κυβερνάει χίλια χρόνια,  αυτό ήταν τελειώσαμε!!!), και διαδικτυακού ξεκατινιάσματος των υπέρ-εγώ των social media, ποιος μπλόκαρε ποιόν, εσύ είπες, όχι!, εσύ είπες, αλληλοκατηγορίες μεταξύ υπερφίαλων μονάδων υπέρ-εγώ και δηλώσεις του στυλ «από σήμερα θα πλοκάρω όσους είναι σκορπιοί στο ζώδιο και έχουν γεννηθεί σε μονή ημερομηνία γιατί το ξέρω ότι ΕΣΕΙΣ υπερψηφίσατε τον ΣΥΡΙΖΑ, φως-φανάρι», και άλλες αναλόγου σοβαρότητας δηλώσεις.

Όλα αυτά θα είχαν (και είχαν) πλάκα αν ήμασταν στο 2006 (αν και τότε δεν υπήρχαν καλά-καλά ta social media). Σήμερα καταδεικνύουν όμως μια ασυγχώρητη επιπολαιότητα, ιδίως όταν μαζί με τις αλληλοκατηγορίες βγαίνουν και απωθημένα. Και αυτό είναι περίεργο, διότι οι «αριστεροί» του ΣΥΡΙΖΑ και οι συνοδοιπόροι τους καταδεικνύουν μια αξιοσημείωτη αντοχή στη φθορά (η οποία όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου φέρνει και την ξαφνική κατάρρευση, όλων μας, that is), η «από εδώ» πλευρά και οι περσόνες της βγάζουν ένα φραξιονιστικό ατομισμό που σπάει κόκαλα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά υπάρχει ελπίδα.

Ας το πάρουν χαμπάρι οι πάντες ότι εδώ που φτάσαμε χρειάζονται ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ υπερβάσεις για να σωθούμε, και όχι λεκτικοί διαξιφισμοί μεταξύ υπέρ-εγώ και παραεκλογικών μικρομάγαζων. Είμαστε διατεθειμένοι να τις κάνουμε; Είσαστε; Έχει καλώς. Αν όχι, τότε μάλλον θα πρέπει να σκεφτούμε τι τέλος θέλουμε. Διότι είναι αντιληπτό, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν τη γενναιότητα να πεθάνουν σαν τα λιοντάρια. Όχι όμως να καταλήξουμε και σαν τα λέμινγκς.

Υπάρχει κάποιος ελάχιστος χρόνος. Δεν είναι ανάγκη αυτό το κακό να ολοκληρώσει τον κύκλο του. Όπως το 1922. ¨Η το 1949. Ας συμμαζευτούμε. Ναι «εμείς». Ζητείται ελπίς.

Υπάρχει ελπίς;

ΚΚ2

(*) Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το γνωστό μυθιστόρημα του Αντώνη Σαμαράκη.

Advertisements