Υγεία : Όσο περισσότερη τόσο καλύτερη ;

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

 

Το μεγάλο πρόβλημα,στην υγεία, που κληρονόμησε Ελλάδα των μνημονίων απ αυτή της μεταπολίτευσης ήταν οι παράλογες,και χωρίς μετρήσιμο αποτέλεσμα,δαπάνες σε κάθε επίπεδο..Από τα φάρμακα,τις εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις μέχρι το κόστος συντήρησης πολυάριθμων και χωρίς αντικείμενο δομών. Αυτό μεγεθύνθηκε γιατί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτό απ τους εμπλεκόμενους.Από τους ασθενείς γιατί γαλουχήθηκαν με την αξία ¨όσο περισσότερα(φάρμακα,εξετάσεις,γιατροί,νοσοκομεία)τόσο καλύτερα,και από τους γιατρούς γιατί θα πρεπε να κάνουν συντεχνιακές,και με οικονομικό κόστος,παραχωρήσεις.Η πραγματικότητα όμως ήταν δεδομένη και όταν τα άσωτα και φθηνά δανεικά τελείωσαν τη βρήκαμε μπροστά μας.

Ποια πραγματικότητα; 5,2 δισ, ετήσια φαρμακευτική δαπάνη(ίδια με τη Γερμανία των 80 εκ.),322 αξονικές/1000 κατοίκους(πρώτοι με διαφορά μεταξύ των Δυτικών χωρών),98 μαγνητικές/1000 κατοίκους(διπλάσιες από το μ.ο.των Δυτικών χωρών),130 δευτεροβάθμια νοσοκομεία(60 για ίδιο πληθυσμό και τριπλάσια έκταση έχουν οι ανάλγητοι Σουηδοί).Την ίδια ώρα όμως δεν υπερείχαμε σε κανέναν ποιοτικό δείκτη.Δηλαδή με περισσότερα χρήματα και ταλαιπωρία για τον άρρωστο παράγαμε χειρότερο θεραπευτικό αποτέλεσμα.Πως και γιατί συνέβη αυτό?Η δική μου απάντηση είναι απλή.Παράγαμε πολύ περισσότερους γιατρούς απ αυτούς που μπορούσαμε να καταναλώσουμε.Αυτή η αυξημένη παραγωγή προσωπικού,που προκλήθηκε σε ένα βαθμό απ την αγία ελληνική οικογένεια,με την πίεση των συντεχνιών και την ανοχή του κράτους,οδήγησε σε μια αχρείαστη και τεχνητή αύξηση της ζήτησης των υπηρεσιών υγείας. Τι θέλω να πω; Σε μια πόλη με 10 μικροβιολόγους,η αντίστοιχη ευρωπαϊκή δεν είχε πάνω από 5-6 ,για να βρούμε αντικείμενο εργασίας στο πλεονάζον προσωπικό έπρεπε να αυξήσουμε την πίτα.Πως μπορούσε να γίνει αυτό?Με έναν τρόπο. Να κάνει συχνότερους και αναλυτικότερους ελέγχους ο Έλληνας από τον ξένο ασφαλισμένο.Και γιατί αυτό είναι πρόβλημα θα ρωτήσει κάποιος; Γιατί το αποτέλεσμα που είχαν αυτοί οι έλεγχοι,ήταν να δημιουργήσουν μια δαπάνη στα ταμεία και μια ταλαιπωρία στον ασθενή η οποία εκ του αποτελέσματος δεν είχε όφελος στην υγεία ή στην πρόληψη του ασθενούς.Το μόνο που εξυπηρετούσε αυτή η κατάσταση,από ένα σημείο και μετά,ήταν η συντήρηση μιας οικονομίας ιατρικά μη αποδοτικής.Το ίδιο συνέβη σχεδόν με κάθε ιατρική ειδικότητα.Πως όμως κατάφερναν οι υπόλοιποι να χουν καλύτερο αποτέλεσμα με λιγότερες εξετάσεις?Πρώτον κάνοντας φιλτράρισμα πολλών περιστατικών στη φθηνή αλλά αποτελεσματική,στο μεγάλο όγκο,πρωτοβάθμια υγεία,και δεύτερον βάσιζαν τη διαγνωστική και θεραπευτική τους στρατηγική σε οδηγίες(guidelines)των επιστημονικών εταιριών σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ ότι εμείς,που βασίζαμε τη στρατηγική μας στην επιδεξιότητα,την εμπειρία αλλά και τη συνήθεια του θεράποντος.

Στη μεγάλη εικόνα,όμως,όσο επιδέξιος και ικανός να ναι ο γιατρός,δε μπορεί να παράξει αποτέλεσμα καλύτερο απ αυτό της τήρησης πρωτοκόλλων.Αυτό αρχικά εξυπηρέτησε,πιστεύω,το μεγάλωμα της πίτας,έφτασε όμως να γίνει συνείδηση ορθής πρακτικής τόσο απ τον ασθενή όσο και απ το γιατρό..Είναι δύσκολο να πείσεις σήμερα ασθενή πως ο έλεγχος της χοληστερίνης δύο φορές το χρόνο είναι μόνο ταλαιπωρία και χαμένα χρήματα. Εξ ίσου δύσκολο να πείσεις γονιό πως το 6χρονο υγιές κατά τ΄άλλα παιδί του δεν κερδίζει τίποτα από ετήσιο καρδιολογικό τσεκ απ..

Αλλά πλέον είναι δύσκολο να πείσεις και το γιατρό πως είναι άσκοπο και κοστοβόρο να ζητάει σε έλεγχο ρουτίνας εξετάσεις που σε άλλες χώρες αναλύουν μόνο σε έρευνες ή σε περιστατικά δύσκολης διαφορικής διάγνωσης.Τι έγινε τα χρόνια των μνημονίων για να αντιμετωπιστούν οι παθογένειες?Η,άτολμη-αναποτελεσματική,ηλεκτρονική συνταγογράφηση που περιόρισε μόνο τρανταχτές παρατυπίες,το επιτυχές κλείσιμο δομών μικρής χρησιμότητας(ιατρεία ΙΚΑ,κάποια νοσοκομεία στην Αθήνα)και η συνεπακόλουθη κινητικότητα του προσωπικού τους σε πιο μάχιμες θέσεις,ο νόμος Βορίδη που καθόριζε τη διενέργεια εξετάσεων σύμφωνα με τα διεθνή guidelines – που οι γιατροί στη μεγάλη πλειοψηφία αγνόησαν χωρίς κυρώσεις,νόμοι που εξορθολόγισαν τη φαρμακευτική δαπάνη(γεννόσημα,μείωση τιμής φαρμάκων)με μετρήσιμο δημοσιονομικό αποτέλεσμα.Λίγα πράγματα για να μεταρρυθμιστεί το χάλι αλλά αρκετά για να κρατήσουν όρθιο έναν κρίσιμο πυλώνα του κοινωνικού κράτους,έστω και με προβλήματα.Όλα αυτά φυσικά υποβοηθήθηκαν απ τη μεγάλη φυγή γιατρών στο εξωτερικό.Τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα?Καμιά ανακάλυψη της Αμερικής.Εισαγωγή πρωτοκόλλων στις ιατρικές πράξεις,με πραγματικό έλεγχο της τήρησής τους μέσω ηλεκτρονικής κάρτας ασθενούς και διασύνδεση όλων των δεδομένων σε δημόσια και ιδιωτική υγεία.Μόνη λύση η evidence based καταγραφή των πραγματικών αναγκών,και όχι των αναγκών συντεχνιών ή συμφερόντων,και η προσπάθεια χρηματοδότησης τους από ένα σύστημα πάροχο υπηρεσιών υγείας.Απ αυτούς όμως που συμμάχησαν με τους φαρμακοβιομήχανους μόλις περιορίστηκε η μάσα μην περιμένει κανένας προκοπή..

 

Ο Γιατρός

 

 

 

Advertisements