Περί σημαίας, μαθητικής παρέλασης και άλλων δαιμονίων

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

 

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο με προβλημάτιζαν οι μαθητικές παρελάσεις. Τι σημαίνουν; Τι φανερώνουν; Ποια η αναγκαιότητά τους στην παιδεία και στην κοινωνία μας; Παράλληλα, όσο περισσότεροι οι μαθητές και οι νέοι έδειχναν να αγνοούν τα γεγονότα που «τιμούμε» και προς δόξαν των οποίων παρελαύνουν το ερώτημα επανερχόταν ολοένα και πιο έντονο. Έχει δουλειά ο μαθητής να παρελαύνει; Γιατί;

Θεωρώ αφέλεια το να ψάξουμε και να ανακαλύψουμε τα κατάλοιπα της ΕΟΝ και της μεταξικής δικτατορίας σε αυτές τις εκδηλώσεις. Δεν είναι εκεί η ουσία. Κάποτε το εκπαιδευτικό μας σύστημα με τις δομές, τις αγκυλώσεις ακόμα και την ομοιομορφία που επέβαλλε η μαθητική «ποδιά» μπορούσε να εντάσσει στο αξιακό του σύστημα και τη μαθητική παρέλαση, ακόμα και με τη μορφή μιας προετοιμασίας κατά κάποιο τρόπο προς τη στρατιωτική ζωή που περίμενε τον νέο. Ναι, αλλά το 1978 ένας νέος υπηρετούσε στρατιωτική θητεία 29 μηνών!!!! Σήμερα;

Το θέμα μας είναι ποιους και τι είδους μαθητές θέλουμε να βγάλουμε. Άραγε δε γνωρίζουμε όλοι μας με ποιο σκεπτικό οι μαθητές μας πηγαίνουν στην παρέλαση; Ότι αποτελεί ένα άλλου είδους –ίσως αυτό να είναι και χαριτωμένο, δε λέω- «νυφοπάζαρο» ; Οι πρόβες μια καλή ευκαιρία για να χάσουμε μάθημα; Και πρόσφατα, οι –ελληνοπρεπέστατες, δε λέω- μούτζες και «κεφαλές επ’ αριστερών», ευκαιρία για μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα στο σχολικό μικρόκοσμο και ανέξοδη επαναστατημένη «αγανάκτηση»;

Και πάνω από όλα: είναι δουλειά του μαθητή να παρελαύνει; Οι στρατιωτικές παρελάσεις, αντλούν την καταγωγή τους από ους ρωμαϊκούς χρόνους τουλάχιστον, από την εποχή που οι νικητές στρατηγοί της ρωμαϊκής res publica, τελούσαν τον «θρίαμβο» μετά από κάθε στρατιωτική τους επιτυχία. Αλλά για τους μαθητές; Δουλειά τους δεν είναι η γνώση, η καλλιέργεια του νού και του σώματος, η προετοιμασία που θα τους κάνει ικανούς να δημιουργήσουν τα δικά τους ειρηνικά έργα και αν ποτέ – ω μη γένοιτο- παραστεί ανάγκη να τα υπερασπιστούν; Κι όταν τελικά αποδεικνύεται ότι αποτύχαμε ως κοινωνία, ως εκπαιδευτικό σύστημα, ως πολιτεία και ως οικογένεια ακόμα σε αυτό ακριβώς το κομμάτι, τότε γιατί χρειάζεται να διατηρούμε ακόμα αυτό το κιτς και χυδαίο έθιμο των μαθητικών παρελάσεων; Ή μήπως, ακριβώς γι’ αυτό;

Και κάτι ακόμα: την 28η Οκτωβρίου, στα σχολεία εορτάζεται και η λεγόμενη γιορτή της σημαίας. Αυτής της σημαίας, που το ίδιο σύστημα που θέλει «μαθητικές παρελάσεις» , τη μετέτρεψε πρώτα σε έπαθλο, βραβείο αριστείας, ώσαν ο πρώτος μαθητής να είναι πιο Έλληνας του ασθενέστερου. Κι ύστερα, όταν πλέον παιδιά από άλλες χώρες, άλλες γλώσσες, άλλες εθνικές συνειδήσεις, άρχισαν να έρχονται και να πρωτεύουν στα σχολεία μας τι κάναμε; Είτε βγάζοντας τον κομπλεξισμό μαζί με το ρατσιστικό μένος τους αρνηθήκαμε το «βραβείο» που εμείς είχαμε εκφυλίσει ως τέτοιο, είτε παραθεωρώντας τη δική τους εθνική συνείδηση που θα μπορούσε -και γιατί όχι;- να μην είναι ελληνική, να τους μετατρέψουμε σε αχθοφόρους ενός ξένου, κι ίσως κάποιες φορές και εχθρικού για εκείνους, εθνικού συμβόλου. Τρόπαιο για τους αριστεύσαντες, η σημαία. Και το απουσιολόγιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω:

 

Β.Κ.

Advertisements