Σκέψεις για την (επανα)δημιουργία ενός φιλελεύθερου ιδεολογικού ρεύματος στην Ελλάδα.

Παρατηρητήριο

Ας καταθέσω λοιπόν και εγώ μια άποψη για το θέμα της ημέρας:

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι το συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα του οποίου ολόκληρα τμήματα ιδεολογικής σκέψης ανάγονται στις βασικές αρχές του αστικού πολιτισμού, έστω και καμουφλαρισμένα, πρέπει απαραιτήτως να σταματήσει την εσωστρέφεια στα πέριξ του DaCapo και να ζυμωθεί με τον κόσμο. Εγώ θα έλεγα ότι για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει και οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι να αποτινάξουν τον ελιτισμό καθώς και το δογματισμό που φαίνεται να τους διακατέχει, λες και είναι οι φύλακες της μίας και μόνης αποκεκαλυμμένης προς αυτούς αλήθειας κατευθείαν καθεύδουσα από τις πέννες της φιλελεύθερης διανόησης.

Βέβαια είναι κατανοητό το ότι όταν οι ιδέες σου στοχοποιούνται και τίθενται υπό διωγμό επί χρόνια, δεκαετίες και μάλιστα το όνομα της ιδεολογίας σου χρησιμοποιείται άκριτα για κάθε αστοχία των Δυτικών πολιτικών συστημάτων, κάποια στιγμή οι «μυημένοι» οι οποίοι έχουν μελετήσει και τα scripta των ιεροφαντών του φιλελευθερισμού εκτός από τη βιωματική εμπειρία που ο καθένας μπορεί να αποκτήσει σε οποιαδήποτε χώρα του δυτικού κόσμου, είναι λογικό να αποκτήσουν χαρακτηριστικά σέκτας και να αυτο-περιθωριοποιηθούν, κερδίζοντας μεν σε ιδεολογική καθαρότητα, χάνοντας όμως τραγικά σε ευρύτητα απήχησης.

Και όλα αυτά, ενώ θα ήταν αδικία να μην αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι πολλές από τις ιδέες του φιλελευθερισμού βρίσκονται, αποφορτισμένες έκκεντρα από το δογματικό τους βάρος, μέσα σε πάρα μα πάρα πολλές πτυχές της αστικής φιλοσοφίας. Υπό αυτή την έννοια, θεωρώ ότι πολλά θα μπορούσαν να επιτευχθούν με μια σπορά, ένα ιδεολογικό μπόλιασμα βασικών εννοιών στον κόσμο αλλά χωρίς τη σημειολογική αναφορά στα γραπτά και τις σχολές, χωρίς την ονοματολογία, και τα σηκωμένα δάκτυλα δίκην γυμνασιάρχου. Έτσι, μόνο έτσι θα ξεπεραστούν τα αλλεργικά συμπτώματα μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας μετά από τόσα χρόνια συκοφαντικής προπαγάνδας. Μα θα ρωτήσετε: «Πως γίνεται αυτό»;

Ήδη υπάρχει ένα πρώτο παράδειγμα αυτής της τακτικής: Ο… ΣΥΡΙΖΑ. Από ένα κόμμα 4% όπου όντως στα χρόνια της ευμάρειας ήταν στο περιθώριο διότι τον καιρό της αστακομακαρονάδας σε κανέναν δεν άρεσαν ο Μαρξ και ο Λένιν, τα αμπέχονα (τα θυμάστε;)  και το «bella ciao», μέσω των «αγανακτισμένων» και της συστηματικής δουλειάς που κανείς δεν έλεγε ότι είναι ΣΥΡΙΖΑ, καπέλωναν τα πάντα. Έτσι, εκμεταλλευόμενοι το μοντέλο της πλαστής ευμάρειας που κατέρρεε και την απελπισία του κόσμου, όταν έπεφταν οι μάσκες, η ταύτιση του πόπολου με αυτά που έλεγαν ήταν τόσο δυνατή, ελέω και συνθηκών, που προσχωρούσαν ευθέως στις τάξεις τους.

Πιστεύω ότι με την μερική η ολική καταστροφή που ενδέχεται να βιώσουμε, είναι μάλλον μαθηματική βεβαιότητα η αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ και η απομυθοποίηση όλων αυτών των μυθευμάτων που έχουν καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Κατά συνέπεια, ενδέχεται σε λίγα χρόνια ή και μήνες ακόμα, ο κόσμος να θέλει να στραφεί σε ένα νέο ερμηνευτικό υπόδειγμα το οποίο θα μπορεί να δουλέψει και να παράξει αποτελέσματα σε μια ρημαγμένη Ελλάδα.

Ιδού λοιπόν πεδίο δράσης λαμπρό.Το θέμα είναι: Μπορείτε να εμπνεύσετε και να ηγηθείτε από τώρα όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2004, ενός νέου ιδεολογικού μετώπου που κατ’ ανάγκη θα πρέπει να διαμορφωθεί για να σηκώσει τη χώρα; Η ακόμα και να επιβάλλετε κάποιες αρχές της φιλελεύθερης ατζέντας σε ένα μελλοντικό σχήμα εξουσίας του αστικού τόξου αντί να ευλογάτε τα γένια σας στο DaCapo, τα TeD-EX και τις συνεστιάσεις και να συμπεριφέρεστε (όχι άδικα) σαν να είσαστε στο κρυφό σχολειό επί Τουρκοκρατίας.

Μπορείτε να «μονιάσετε» επιτέλους, να καταστείλετε τα υπέρ-εγώ σας και να αναλάβετε από κοινού την ευθύνη; Μπορείτε δια της φυσιολογικής οδού και όχι με παρά-φύσιν συνεργασίες όπως εκείνες που βλέπουμε μεταξύ του μεταλλαγμένου κόμματος των κρατικών γραφειοκρατών και των κρατικοδίαιτων συμφερόντων με συγκεκριμένους επιχειρηματικούς κύκλους (ολιγαρχικός τραγέλαφος!), να απευθυνθείτε στο φυσικό σας (μας) χώρο, εκείνον της ελεύθερης αγοράς και να τους πείσετε να σας υποστηρίξουν αντί να διολισθαίνουν σε λύσεις απελπισίας και καταστάσεις ομηρίας από τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους;

Αν μπορείτε έχει καλώς, και πιστεύω ότι έχετε το brainware και τη δυνατότητα να το πετύχετε. Αλλιώς «δεν θα δικαιούστε δια να ομιλείτε» στο μέλλον και θα εξακολουθήσετε χωρίς να φταίτε να είσαστε το κόκκινο πανί για τον αφιονισμένο και απελπισμένο όχλο.

Αρχίστε σήμερα. Τώρα.

ΚΚ2

Advertisements