Ο Δαρβίνος και οι «Comme-il-faut»

Παρατηρητήριο

Άκουσα προ καιρού σε γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό φίλα προσκείμενο στο φιλοευρωπαϊκό – μεταρρυθμιστικό χώρο τον κατά τα άλλα έγκριτο και αγαπητό μου δημοσιογράφο να λέει με τη χαρακτηριστική φωνή του το πόσο καλό θα ήταν εφόσον μας κότσαραν που μας κότσαραν τους ελέγχους κεφαλαίων, να τολμούσε η κυβέρνηση της ΠΦΑ να έκανε το καλό να επιβάλλει όχι μόνον το να αναγνωρίζεται το αφορολόγητο από αγορές μέσω ηλεκτρονικών τρόπων πληρωμής (εν πολλοίς με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες) αλλά και να εξοβελιστεί εις το πυρ το εξώτερον το χάρτινο χρήμα με σκοπό την πάταξη της φοροδιαφυγής και τον εντοπισμό των κακών φοροφυγάδων που όλοι θέλουν αλλά κανείς δεν μπορεί να τους πιάσει.

Αντιλαμβάνομαι ότι οι προθέσεις του εν λόγω δημοσιογράφου μπορεί να είναι καλές εφόσον οι εν γένει απόψεις του διακατέχονται από μεταρρυθμιστικό σφρίγος και ο ίδιος έχει πολλάκις στοχοποιηθεί από τα κατακάθια της ηλεκτρονικής και έντυπης μπουρδολογίας που μας έχει κατακλύσει. Πλην όμως εδώ φοβάμαι πως εδώ μάλλον εδώ υπέπεσε ολίγον εις το ατόπημα της πλάνης, στο οποίο πέφτει και η συντριπτική πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑίων, και διαφωνώ ως προς την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ και άνωθεν επιβολή ενός τέτοιου μέτρου υποχρεωτικών συναλλαγών εκ μέρους του κράτους (μια μικρή ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη έτσι; ) ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΡΑ, παρότι η υιοθέτηση αυτού του είδους των συναλλαγών, ιδίως δε της διαδικτυακής τραπεζικής συναλλαγής όχι μόνο θα έλυνε ΠΟΛΛΑ προβλήματα ηλικιωμένων και μη, αλλά ΚΑΙ θα αποφόρτιζε τα τραπεζικά καταστήματα από υπερβάλλοντα εργασιακό φόρτο ιδίως εκεί που δεν επιβάλλεται η ανθρώπινη παρουσία.

Όχι έτσι όμως, και να σας πω γιατί:

Πρώτον, η αγορά εργασίας είναι αυτή τη στιγμή όχι μόνο απορυθμισμένη, όσο και να σκούζουν και να αλυχτούν υποκριτικά οι εργατοπατέρες βουλευτές, αλλά και υπό το βάρος ΚΑΙ των capital controls ΑΛΛΑ και ρυθμίσεων άλλων εποχών, με αποτέλεσμα να ΑΔΥΝΑΤΕΙ σε πολλές φορές να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του ασφαλιστικού συστήματος. Κατά συνέπεια δε αυτού πολλοί εργαζόμενοι, ΠΑΡΑ πολλοί να πληρώνονται με «μαύρα» χρήματα. Οπότε τι κάνουμε; επιβάλλουμε αυτές τις συναλλαγές δια μιας και στέλνουμε την ανεργία «στο Θεό», ή κάνουμε τα «στραβά μάτια» και αφήνουμε μια περίοδο χάριτος ενώ ταυτόχρονα βρίσκουμε ένα σύστημα άλλης χώρας ή συνδυασμούς, και κάνουμε τις αλλαγές σταδιακά σε περίοδο πενταετίας, ιδίως εάν πληρώνονται φόροι και εξοφλούνται δάνεια από απελπισμένους και ατυχήσαντες (οπότε ούτως ή άλλως το «δημόσιο» χρηματοδοτείται).

Δεύτερον, διότι σε μια οικονομία που ακόμα και μισθοί των €500 είναι δυσβάστακτοι για τους εργοδότες ΑΛΛΑ ψίχουλα για τους εργαζόμενους σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα παραγωγής ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ πλούτου και όχι εισφορών. Και εάν οριζοντίως και χωρίς διακριτική ευχέρεια δεν ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι, ενδέχεται ΚΑΙ να αφανίσεις τον όποιο «μικρομεσαίο» αγκομαχά, ενώ στα τουριστικά μέρη που γίνεται το «έλα να δεις» θα παράγεται πολλαπλάσιο εισόδημα που θα διαφεύγει της καταγραφής. Εκτός από την πολιτική βούληση λοιπόν χρειάζεται και ευελιξία με μια περίοδο χάριτος κάποιων λίγων ετών έτσι ώστε το σύστημα να βρει μια δίκαιη και βιώσιμη ισορροπία διότι με 30% και 35% ανεργία, δε θα πας μακριά. Και θα μείνεις με το «πλαστικό χρήμα» στα χέρια.

Το «ζουμί» της υποθέσεως είναι ότι καλόν θα ήταν να ήμασταν πίσω στο 2008 οπότε και ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν άκρως αποτελεσματικό με το υπερβάλλον «λίπος», ή ίσως να είναι αποτελεσματικό το 2021 (σημαδιακό!) όταν θα έχεις να κάνεις (λέμε τώρα) με μια ορθολογισμένης παραγωγικής δομής πλούτου και εξυγειανθείσας οικονομίας σε άνοδο. Όταν όμως έχεις να κάνεις με μια οικονομία στην εντατική στη μέση μιας ανώμαλης περίστασης όπως τώρα, θέλεις και λίγη ευελιξία έτσι ώστε να μην προκληθεί το ατύχημα. Ενδέχεται, σε μια Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης και με τις πρώτες μεταρρυθμίσεις να έχουν αρχίσει να αποδίδουν και να παράγεται πλούτος πολλαπλασιαστικά, σε καμιά πενταετία από τώρα, με άλλα στελέχη στο «δημόσιο» και άλλες κοινωνικές νοοτροπίες και δεδομένα εν γένει, να είναι εφικτός ένας τέτοιος εξοβελισμός του χάρτινου χρήματος, όπως ούτως ή άλλως τείνει να εξαφανιστεί από την μεσαία τάξη των υγειών οικονομιών του δυτικού κόσμου. Γνώμη μου είναι όμως πως σε μια οικονομία κατεστραμμένη, τέτοιου είδους άνωθεν επιβαλλόμενοι κρατικοί περιορισμοί, χωρίς κίνητρα, επαναλαμβάνω, ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΗΤΡΑ το μόνο που θα κάνουν σε ένα ανθυγιεινό οικονομικό περιβάλλον θα είναι να δημιουργήσουν παράλληλες αγορές χρημάτων και ξεπλύματος και με το βαθμό διαφθοράς του δημοσίου αλλά και την έλλειψη δυνατοτήτων παραγωγής πλούτου και καλού ψυχολογικού κλίματος ελέω ΠΦΑ αλλά και πρότερων τζιμανιών.

Οπότε θέλει προσοχή τι προτείνεται, ιδίως από πολιτικούς και δημοσιογράφους του μεταρρυθμιστικού χώρου. Προτείνω διετή-τριετή περίοδο χάριτος και μετά πέλεκυ, με ταυτόχρονη προώθηση άλλων μεταρρυθμίσεων και εντοπισμό μεγάλης φοροδιαφυγής (όση είναι…) όπως και άνοιγμα εργασιακών δεδομένων ώστε να παραχθεί νέος πλούτος. Και από εκεί ξεκινάμε. Είπαμε. Διακριτική ευχέρεια και ευελιξία.

ΚΚ2

ΥΓ: Περιμένω τον πρώτο που θα μου πει ότι υποστηρίζω τη φοροδιαφυγή και ότι «πληρώνει τους φόρους του» (λες και εγώ και οι υπόλοιποι δεν…), ενδεχομένως με εξασφαλισμένο εισόδημα που του επιτρέπει βέβαια να ζει. Καλά. Περιμένω.

Advertisements