Μιλάμε λοιπόν για επιβολή καθεστώτος…

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ όχι χωρίς κάποια ανησυχία όπως όλοι εκείνοι που δε χορεύαμε Ικαριώτικα ή καραγκούνες αναμεμειγμένες με εμβατήρια στο Σύνταγμα ανάλογα με την περίσταση, το τι συμβαίνει στην Ελληνική πολιτική σκηνή όπως μας μεταδίδονται τα τελευταία γεγονότα.

Πλέον είναι εμφανές ότι έχουμε πρόβλημα. 

Δε θα μιλήσω ούτε για το διωγμό της ιδιωτικής εκπαίδευσης ή το κλείσιμο των τραπεζών όπου σε διαφορετικές συγκυρίες από το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος (όταν μας συμφέρει), περάσαμε ανερυθρίαστα αλλά και με συνθηματολογία δεκαπεντάχρονου στο «οι ψηφοφόροι μας δεν έχουν καταθέσεις στις τράπεζες (σωστό: Οι περισσότεροι Συριζαίοι καταθέτες τις είχαν ήδη μεταφέρει στο εξωτερικό) ή «οι ψηφοφόροι μας δεν έχουν παιδιά στα ιδιωτικά σχολεία» (για αρχή εγώ ξέρω έναν μεγαλόσχημο τουλάχιστον, εκτός αν δεν είναι ο ίδιος ψηφοφόρος του κόμματος στο οποίο φέρεται ότι ηγείται).

Δε θα μιλήσω για το διωγμό της Κατερίνας Σαββαΐδου από τη θέση της ΓΓ Εσόδων αν και μιλάμε για ανεξάρτητη αρχή όπως και με την σχετική απαράδεκτη δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου κας Γεροβασίλη περί «αισθήματος δικαίου» όταν αυτό εξυπηρετεί τις κομματικές ή προεκλογικές σκοπιμότητες.  Όποιος ξέρει ποιοι ήταν οι Κλαζομένιοι και για τι φημίζονται, δεν εκπλήσσεται. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, στη βάση όχι της γεωγραφικής αλλά της κομματικής εντοπιότητας.

Ούτε θα αναφερθώ σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου αλλαχού περί της ενδεχόμενης έξωθεν υποστήριξης του συγκεκριμένου κόμματος εδώ και από δεκαετία, από τότε που στέναζε ο «Μπαϊρακτάρης» από τις γαστριμαργικές επιδόσεις του τότε πρωθυπουργού ενώ με αγνώστου προέλευσης υποστήριξη σε πόρους και επιμελητεία 10.000 μείρακες έβγαιναν κάθε Πέμπτη στους δρόμους το 2006, κάθε Πέμπτη μα κάθε Πέμπτη επί βδομάδες και κανείς δεν έδινε σημασία μέχρις ότου εκείνο τον αλησμόνητο «Δεκέμβρη» του 2008 της καρδιάς μας είδαμε μπροστά μας ολοζώντανο το Τέρας, όπως και το ξαναείδαμε στις «πλατείες» και τις διαδηλώσεις για το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο όπου σκοτώθηκαν άνθρωποι και καιγόταν η πόλη.

Αντίθετα, παραξενεύει το ότι στην υπογραφή του Τρίτου μνημονίου τα πάντα ήταν τόσο ειρηνικά, αντί για κουκουλοφόρους και εκτός εαυτού άπλυτες μαινάδες, ζευγαράκια φιλιόντουσαν, νέοι με βαλίτσες έχοντας μόλις βγει από το μετρό διέσχιζαν την πλατεία (η απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης  με το αεροδρόμιο, άλλο ένα δώρο – κληρονομιά των επάρατων Ολυμπιακών που κανείς δε μνημονεύει ούτε εκμεταλλεύτηκε σωστά, λες και έγιναν σε άλλη χώρα), «στελέχη» (όσα υπάρχουν ακόμα – αργείς, Αλέξη) να τρώνε μπαγκέτες-σάντουιτς από τα φαγάδικα της πλατείας, Κινέζοι τουρίστες να κοιτάνε χάρτες  και το μόνο που έλειπε ήταν το τελευταίο μέρος της «ποιμενικής» συμφωνίας του Μπετόβεν με εικόνες από τη «Φαντασία» του Ντίσνευ από γιγαντοοθόνες και αόρατα ηχεία. Μια αφύσικα ωραία ατμόσφαιρα.

Όχι δε θα σταθώ σε αυτά τα παραπάνω. Ούτε στις προκλητικές κατά καιρούς δηλώσεις διαφόρων στελεχών της κυβέρνησης.

Θα αναφερθώ σε δυο λεπτομέρειες οι οποίες ενδεχομένως έχουν διαλάθει της προσοχής των περισσοτέρων φίλων τακτικών και εκτάκτων επισκεπτών.

Το πρώτο είναι η αβυσσαλέα απόσταση μεταξύ των πολιτικών δεξιοτήτων που επεδείχθησαν από τον κακή τη μοίρα πρωθυπουργό μας και την κυβέρνησή του στο εσωτερικό όπου σε μια άνευ προηγουμένου επικοινωνιακή καταιγίδα πραγματικού «Σοκ και Δέους» ενορχηστρωμένη (δε μου το βγάζετε από το μυαλό) από κύριος οίδε τι σπεσιαλίστες από εξωχώρια κέντρα), πήρε τις εκλογές, έπαιξε τη χώρα στα ζάρια, υποστήριξε το «όχι» στο δημοψήφισμα αλλά εφάρμοσε το «ναι», αποδέχτηκε το χειρότερο δυνατό μνημόνιο αλλά και με χειρουργικό τρόπο ρίσκαρε «εκλογές» δοκιμάζοντας την  υπομονή των εταίρων και απομάκρυνε χειρουργικά τους εξ αριστερών αντιφρονούντες οι οποίοι όχι μόνο δεν τον έφθειραν εκλογικά αλλά και βρέθηκαν εκτός βουλής!

Ταυτόχρονα, ενώ η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς μνημονίου, με καταγεγραμμένη υστέρηση δημοσίων εσόδων, αλλά και και εμφανέστατα σημάδια αποσύνθεσης της κρατικής λειτουργίας, ουδείς φαίνεται να θορυβείται. Τουναντίον, υπάρχουν καταγγελίες για ευάριθμες προσλήψεις ημετέρων (που όταν τους το λες σου μιλάνε για τον… Καραμανλή 10 χρονια πριν…).

Το ανησυχητικό δεν είναι  όμως μόνο αυτά που προαναφέραμε. Είναι το ότι σε αντίθεση με τα παραπάνω, ενώ το πολιτικό γενόσημο του Ανδρέα Παπανδρέου με μια αξιοθαύμαστου πολιτικού κυνισμού performance στο εσωτερικό κατανίκησε την εντός και εκτός κόμματος αντιπολίτευση και τους πήρε τα σώβρακα, στο εξωτερικό έδειξε μια άλλη εικόνα, εκείνη του άβγαλτου φοβισμένου παιδιού που έκανε λάθη επικοινωνιακής τακτικής (δεν πήρε διερμηνέα) και δεν μπόρεσε να απαντήσει τις βασικές ερωτήσεις που δυνητικά θα έφερναν επενδύσεις στη χειμαζόμενη χώρα του. Αητός στο εσωτερικό, φοβισμένο και άβγαλτο παιδάριο στο εξωτερικό. Λες και άλλος άνθρωπος κέρδισε τις εκλογές στην Ελλάδα και άλλος διαπραγματεύεται στο εξωτερικό!

Η απόσταση είναι μεγάλη για να περάσει απαρατήρητη. 

Το δεύτερο συνοψίζεται στο εξής ερώτημα: Γιατί από τη μια η χώρα έχει ανάγκη εσόδων για τη λειτουργία της παραπαίουσας κρατικής μηχανής, εφόσον θέλει να βολέψει και δικούς του, ενώ εμφανίστηκε και «large»με συγκεκριμένες κατηγορίες πελατών όπως είναι οι ΕΡΤατζήδες και οι ΔΕΚΟΤζήδες, από την άλλη επιτίθεται με τόση σκιαιότητα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας; Γιατί επιβαρύνει τόσο πολύ την αυτάπασχόληση που είναι ίσως η μόνη εν δυνάμει επί του παρόντος δυνατότητα για μείωση της ανεργίας εφόσον οι μεγάλες επενδύσεις αργούν να αποδώσουν; Γιατί, μια και μιλάμε ΚΑΙ για μεγάλες επενδύσεις, υπονομεύει την ανάπτυξή τους (βλέπε Σκουριές) ή τις διώχνει (η τελευταία ταινία της σειράς Jason Born με τον Matt Damon με θέμα την Ελληνική κρίση, γυρίστηκε, λόγω ανυπέρβλητων γραφειοκρατικών προβλημάτων και προφανούς δυσανεξίες των κρατούντων στην… Τενερίφη), ενώ δεν καλοβλέπει τις ήδη συμφωνηθείσες (Ελληνικό, κλπ).

Και εδώ είναι ακριβώς το γενικότερο ερώτημα: Γιατί η κυβέρνηση προτάσσει την ιδεολογική της καθαρότητα  αντί για το προφανές όφελος των κρατικών εσόδων από τις επενδύσεις; τώρα τη θυμήθηκε; όταν έφερε τη χώρα στη θέση που την έφερε ώστε να υπογράψει το χειρότερο μνημόνιο δεν την ένοιαζε; Δεν γνωρίζουν οι λαμπροί οικονομολόγοι της την έννοια και την συμπεριφορά των οριακών μεγεθών; Και πέρα από όλα αυτά, δεν αντιλαμβάνεται ότι διαμορφώνεται ένα άκρως αρνητικό κλίμα  με τις μέχρι τούδε επιλογές της;

Η απάντηση  -και εδώ πλέον χτυπάνε καμπανάκια συναγερμού- είναι πως ΟΧΙ! Δεν τη νοιάζει.

Δεν τη νοιάζει. Και ας έλεγε τα μύρια όσα στις προεκλογικές της εκστρατείες (σε λίγο θα έχουμε μπει τόσο βαθειά στον κουβά που δε θα τα θυμόσαστε εξάλλου.

Και ο λόγος που δεν τη νοιάζει είναι διότι σκοπός της δεν είναι η (πλήρης) ανάκαμψη της οικονομίας αλλά η δική της μακροημέρευση έστω σε μια οριακά φυτοζωούσα οικονομική κατάσταση. Όπως στα Λατινοαμερικανικά καθεστώτα. Η κυβέρνηση δεν θέλει επενδύσεις, αυταπασχολούμενους και καινοτομίες διότι κάθε ένας που καταφέρνει να αυταπασχοληθεί επιτυχώς, να αναπτυχθεί, και να προοδεύσει και το ζητούμενο για όλο τον πολιτισμένο κόσμο, να ανοίξει και άλλες εργασίας, είναι ένας χαμένος πελάτης-ψηφοφόρος που δε θα έχει ανάγκη το «διορισμό» για να επιβιώσει. Κάθε ένας που θα βρίσκει δουλειά στις νέες επενδύσεις στα Ελληνικά και αλλού, είναι ένας επίσης χαμένος πελάτης που δε θα έχει ανάγκη το κράτος-κόμμα.

Αντίθετα, εκείνο που φαίνεται να είναι ο αντικειμενικός σκοπός της κυβέρνησης και όσων ενδοχώριων και εξωχώριων παραγόντων που τη στηρίζουν, είναι να υπάρχει μεν ιδιωτικός τομέας ο οποίος να φυτοζωεί όμως τόσο ώστε να μην παίρνει τα πάνω του μεν, αλλά να μπορεί να στηρίζει έστω και εξαθλιωμένος, τις ανάγκες μισθοδοσίας των πελατών-ψηφοφόρων. Και τούτο διότι προφανώς η κυβέρνηση θέλει να είναι ο απόλυτος gatekeeper του ποιος θα ανεβαίνει και ποιος θα κατεβαίνει, ποιος βγάζει χρήματα και ποιος δε βγάζει, ποιος θα μπορεί να δουλεύει και ποιος όχι, του ποιος στην τελική θα ζει και ποιος δε θα ζει. Και όποιον δε μας αρέσει θα τον εξοντώνουμε. Πρώτα οικονομικά και προφανώς επιθυμητό μάλλον στο μέλλον θα τους ήταν να μπορεί να έπεται και περαιτέρω συνέχεια ατιμωρητί.

Και τούτο διότι αν η κυβέρνηση μπορεί να βρει (που οι προστάτες-σύμβουλοι μπορεί να έχουν βρει) μια οικονομική φόρμουλα στην οποίο απλά ο πήχης της ευημερίας του πληθυσμού μπορεί να πέσει πιο κάτω σε ένα νέο σημείο εξαθλιωμένης ισορροπίας αλλά η ίδια θα μπορεί μέσω κι’ εγώ δεν ξέρω τι συμφωνιών πάνω κάτω και πλαγίως από το τραπέζι, να τα βρει με τους δανειστές οι οποίοι βέβαια αν κρίνουν ότι ικανοποιούνται, δε θα τους νοιάζει αν μείνουμε οι μισοί, αρκεί σου λέει να πληρωνόμαστε. Στο κάτω-κάτω ΚΑΙ ο Σόϊμπλε, αλλά και πολλοί άλλοι μας θεωρούν χαμένη περίπτωση, μια κοινωνία κουτοπόνηρων εκβιαστών -βασιβουζούκων χωρίς σωτηρία. Αν δουν ότι η εξίσωση με κάποιο τρόπο λύνεται, γιατί να μη δεχτούν;  Τα λεφτά τους θέλουν, εμάς θα λυπηθούν;

Βέβαια, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, αυτός δεν είναι ο ορισμός του κράτους όπως το ξέρουμε στο δυτικό κόσμο. Είναι ο ορισμός του καθεστώτος. 

Δε θα συνεχίσω σχετικά με το «που είναι η αντιπολίτευση» (σφάζονται οι «βαρόνοι», αυτό γίνεται, και φοβούνται μη βγει κανένας outsider και κατά λάθος πετύχει και χάσουν την όποια εναπομείνασα δύναμή τους στο popolo, ΚΑΙ αυτό γίνεται) και άλλα τετριμμένα.

Δυστυχώς αν δεν το έχετε καταλάβει είμαστε μόνοι μας. Όσοι δεν προστατευόμαστε από κόμματα είμαστε μόνοι μας. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Αν όχι, σας αφήνω να τα σκεφτείτε μόνοι σας.

Καλό Σαββατοκύριακο. Α ναι, και καλό Χειμώνα

ΚΚ2

 

Advertisements