Η λογική της «πενταροδεκάρας» του κ. Φίλη και του ΣΥΡΙΖΑ

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

 

Υπάρχει ένας διαχωρισμός στις δυτικές κοινωνίες, ο οποίος δεν είναι άμεσα διακριτός με την πρώτη ματιά, ωστόσο υπάρχει και συνιστά βασική κατηγοριοποίηση της ανθρώπινης πνευματικής δραστηριότητας. Μιλώ για τον διαχωρισμό μεταξύ κουλτούρας (culture) και πολιτισμού (civilization-αμφότερες οι λέξεις αποδίδονται στα ελληνικά με την έννοια «πολιτισμός» λόγω έλλειψης της λέξης εκείνης που, στην ελληνική θα αποδώσει με ακρίβεια το περιεχόμενο του όρου civilization. Η σχετική συζήτηση περί των δύο αυτών εννοιών δεν είναι του παρόντος) με την έννοια των υλικοτεχνικών επιτευγμάτων από την αρχιτεκτονική μέχρι την ιατρική, από τις κατασκευές μέχρι τη βιομηχανία και την οικονομία. Είναι χονδρικές οι απόπειρες ορισμού, ελπίζω ότι γίνεται αντιληπτή η διαφορά – όσοι γνωρίζουν αγγλικά είναι ευκολότερο να το αντιληφθούν, ανατρέχοντας στους όρους culture και civilization αντίστοιχα.

 

Το μοντέλο δόμησης της κοινωνίας οριοθετείται τα τελευταία αρκετά χρόνια με πρότυπα που ανάγονται στο civilization. Στην Ελλάδα αυτό εντατικοποιήθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες, οπότε και άρχισε να εισάγεται στο καθημερινό λεξιλόγιο ο όρος «τεχνοκρατία» και τα παράγωγά του. Σε ευρύτερο επίσης πλαίσιο, βιώνουμε εδώ και αρκετά χρόνια την παρακμή των επιστημών που εντάσσονται στο πλαίσιο του culture, στις οποίες αποδίδονται ενίοτε οι υποτιμητικοί όροι «humanities» (ανθρωπιστικές σπουδές) ή cultural studies (πολιτιστικές, θα μπορούσαμε να πούμε, σπουδές ή κατά το ακριβέστερον, σπουδές κουλτούρας). Την παρακμή των κλασσικών σπουδών, οι οποίες σαφώς εντάσσονται στις «humanities», περιγράφουν με τρόπο γλαφυρό οι Victor Davis Hanson και John Heath στο, εξαίρετο κατ’ εμέ, μεταφρασθέν δε στα ελληνικά, πόνημά τους με τίτλο «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο» (εκδ. Κάκτος).

 

Δεν θα μακρηγορήσω ως προς το τι συμβαίνει στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών, των οποίων το μεγάλο στοίχημα θεωρώ πως είναι ακριβώς αυτό: να αποδείξουν το λόγο ύπαρξής τους σε αυτήν την εποχή της κυριαρχίας του civilization. Ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω την παρακμή της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, καθώς και τον υποτιμητικό τρόπο με τον οποίο την αντιμετωπίζουν όλες, μα όλες ανεξαιρέτως, οι κυβερνήσεις της.

 

Η χρήση του όρου «πενταροδεκάρες» για την κλιμάκωση του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση (όχι μόνο στα ιδιωτικά σχολεία, αλλά και σε φροντιστήρια, ωδεία, σχολές άθλησης και χίλια δυο άλλα), όπως και όλη αυτή η μαλακία με τους αναπληρωτές που κρατάει τόσες μέρες, τη στιγμή που σε άλλους τομείς δαπανώνται απείρως περισσότερα χρήματα, για τη φορολογία στην εκπαίδευση, πέρα από την απαξίωση σε οικονομικό επίπεδο, ενός λαού που πλέον δύσκολα τα βγάζει πέρα στην πλειονότητά του (παρόλα αυτά θέλει να μορφώσει τα παιδιά του κι όχι να τα στείλει στο super idol όπως έχω πει κι άλλοτε στο παρελθόν), είναι άλλη μια όψη αυτού του ίδιου νομίσματος: του στησίματος και της οριοθέτησης της κοινωνίας από στυγνούς μηχανικούς που αδιαφορούν πλήρως για την ανθρώπινο παράγοντα, την σφαιρική καλλιέργεια ενός ανθρώπου, την πολιτιστική διάσταση, την αισθητική και τη σημειολογία των επιτευγμάτων τους. Αφού λοιπόν έχουμε απωλέσει το culture ως κοινωνία, περιμένω εναγωνίως να δω τα αποτελέσματα του civilization… Μέχρι στιγμής πάντως, δεν εντυπωσιάζομαι και ιδιαίτερα…

 

ο Παλαιοπασόκος

Advertisements