Ήταν μονόδρομος το Μνημόνιο ; Η αλήθεια των αριθμών.

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

 

Το δημοσιονομικό δευτερογενές έλλειμμα της Ελλάδος το 2009 έφτασε στο αστρονομικό νούμερο του 15,4%[1]. Οι περισσότερες συζητήσεις σταματάνε εδώ θεωρώντας την συνέχεια αυτονόητη. Ο υπόρρητος, πλην αυτονόητος υποτίθεται, συλλογισμός με χαρακτήρα δόγματος ισχυρίζεται ότι μόνη λύση ήταν ένα Μνημόνιο. Το έλλειμμα ήταν μη διαχειρίσιμο και επομένως ο αποκλεισμός από τις αγορές αυτονόητος. Σε απόλυτα νούμερα το έλλειμμα ήταν 36,103 δισεκατομμύρια[2], ποσό διόλου ευκαταφρόνητο. Σε αυτό το πλαίσιο οι αιτιάσεις είναι ισχυρές, μια μικροσκοπική όμως εξέταση δίνει άλλα αποτελέσματα.

Ξεκινάμε από τον τομέα της Υγείας. Η συνολική τρέχουσα δημόσια δαπάνη Υγείας το 2009 έφτασε τα 16,106 δισεκατομμύρια ευρώ[3]. Μέχρι το 2012 είχε υποστεί μια μείωση της τάξεως των 4 δις και είχε διαμορφωθεί στα 12,034 δισεκατομμύρια. Σήμερα η δαπάνη είναι πολύ μικρότερη. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε ότι η φαρμακευτική δαπάνη από 5,1 δις το 2009 έπεσε στα 2,019 δις το 2014 και έχει κλειστό προϋπολογισμό 1,95 δις. το 2015[4]. Δηλαδή από την δημόσια φαρμακευτική δαπάνη έχουν ήδη εξοικονομηθεί 3 δισεκατομμύρια και συνολικά έχει υποστεί μείωση 61,7%. Η μείωση είναι δραματική. Αν είχαν ληφθεί εφάπαξ μέτρα την αρχή του 2010 με το αιτιολογικό του 15,4% ελλείμματος για οριζόντια μείωση της δημόσιας δαπάνης Υγείας κατά 40% σε σχέση με το 2009 θα είχαν άμεσα εξοικονομηθεί 6,4 δισεκατομμύρια με μόνο μια πράξη. Δηλαδή θα είχαμε πετύχει από έναν μόνο τομέα και μια δράση έλεγχο του 17,8% του ελλείμματος.

Οι στρατιωτικές δαπάνες το 2009 είχαν φτάσει το ποσό των 6,574 δισεκατομμύρια ευρώ ενώ το 2014 διαμορφώθηκαν στα 3,112 δισεκατομμύρια ευρώ[5]. Η λογική είναι ίδια όπως και παραπάνω. Αν είχε γίνει απευθείας μείωση λόγω έκτακτων συνθηκών και φόβου διακοπής της πρόσβασης στις αγορές κατά 40% το 2010 των δαπανών του 2009 το καθαρό αποτέλεσμα θα ήταν μια ωφέλεια της τάξεως των 2,6 δισεκατομμυρίων. Μαζί με τα προηγούμενα φτάνουμε τα 9 δισεκατομμύρια και συνεπώς το 25% του ελλείμματος.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την εξέταση των στοιχείων στις συντάξεις και στους μισθούς του δημοσίου, παραδοσιακά την μεγαλύτερη δαπάνη του κρατικού προϋπολογισμού. Το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου το 2009 χωρίς τις ΔΕΚΟ ήταν 24,5 δις ενώ με τις ΔΕΚΟ άγγιζε τα 31 δις. Να παρατηρηθεί ότι στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνεται πιθανή υπερωριακή απασχόληση. Μια μείωση 30% στο κόστος αυτό θα εξοικονομούσε  απευθείας 9,3 δισεκατομμύρια που αθροιζόμενα στα προηγούμενα θα έφταναν τα 18,30 δισεκατομμύρια. Να σημειωθεί ότι μισθολογικά αυτή την στιγμή οι μειώσεις στο Δημόσιο το 2014 ξεπερνούσαν το 40%.

Μόνο το κονδύλι για τους συνταξιούχους του Δημοσίου έφτασε το 2009, χωρίς να υπολογίζονται οι επιδοτήσεις προς τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία, στο ποσό το 6,58 δισεκατομμύρια ευρώ. Παρακάτω αντιγράφω από τον κοινωνικό προϋπολογισμό του 2009 «O Tακτικός Kρατικός Προϋπολογισμός περιέλαβε για κοινωνικές υπηρεσίες το έτος 2009 ποσό 12.951.666 χιλ….. H ανωτέρω δαπάνη του Tακτικού Kρατικού Προϋπολογισμού για κοινωνικές υπηρεσίες αναφέρεται σε συντάξεις πολιτικών και στρατιωτικών συνταξιούχων, σε συντάξεις δημοτικών και κοινοτικών υπαλλήλων, σε χορηγίες προέδρων κοινοτήτων, αγωνιστών Eθνικής Aντίστασης μη καλυπτομένων από ασφαλιστικούς οργανισμούς, σε έξοδα υγει- ονομικής περίθαλψης δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων, σε επιχορηγήσεις ιδρυμάτων κοινωνικής πρόνοιας και νοσηλευτικών ιδρυμάτων και σε γενικές δαπάνες του Yπουργείου Yγείας και Kοινωνικής Aλληλεγγύης. Eκτός από τα ανωτέρω, στον Tακτικό Kρατικό Προϋπολογισμό περιλαμβάνεται ποσό 9.449.015 χιλ. EYPΩ για άμεση κρατική επιχορήγηση ασφαλιστικών οργανισμών για τη βελτίωση των συντάξεων και λοιπών παροχών. Tο ποσό αυτό κατανέμεται ως ακολούθως….»[6].

Συνεπώς το συνολικό ποσό πρέπει να ήταν 9,45 δισεκατομμύρια και 12,95 δισεκατομμύρια αθροιστικά 22,40 δισεκατομμύρια. Μια μείωση 40% του ποσού αυτού μας φτάνει τα 9 δισεκατομμύρια καθαρό όφελος και έχοντας υπόψιν μας ότι το πρωτογενές έλλειμμα ήταν 25 δισεκατομμύρια και το δευτερογενές 36 δισεκατομμύρια έχουμε ήδη φτάσει τα 27,30 δισεκατομμύρια και συνεπώς σε πρωτογενές πλεόνασμα μόνο από περικοπές και καμία αύξηση της φορολογίας, κανέναν ΈΝΦΙΑ κανένα κυνήγι, που όφειλε να γίνει, αποδείξεων.

Το συμπέρασμα είναι σαφές. Η πιθανότητα αποφυγής του Μνημονίου ήταν μια δυνατότητα. Δεν κατέστη επιλέξιμη δυνατότητα εξαιτίας των πολιτικών προτεραιοτήτων του οικείου πολιτικού συστήματος.  Με άλλα λόγια το πολιτικό σύστημα καθιστά επιλέξιμη μια δυνατότητα. Η αδυναμία του να την πραγματοποιήσει την καθιστά αδυνατότητα. Στα πλαίσια του πολιτικά ανίκανου συστήματος μόνη δυνατότητα κατέστη το Μνημόνιο. Εις πολλά έτη και εις άλλα με Υγεία…

 

από τον Vasileios Chantzos https://www.facebook.com/vasileios.chantzos για το Παρατηρητήριο

 

 

[1]file:///C:/Documents%20and%20Settings/Administrator/%CE%A4%CE%B1%20%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AC%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/Downloads/_154____2009____Eurostat_-___..%20(1).pdf

[2] http://zoe-georganta.co.uk/wp-content/uploads/2012/09/Greek-Deficit-Revisited2-GRE.pdf

[3]http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/A2103/PressReleases/A2103_SHE35_DT_AN_00_2012_01_F_GR.pdf

[4] http://iobe.gr/docs/research/RES_05_A_21072014_REP_GR.pdf

[5] http://www.epikaira.gr/article/kata-5266-meiothike-o-amyntikos-proypologismos-tis-elladastinperiodo-2009-2014

[6] http://www.ggka.gr/koin_proyp/koin_proipo_2009.pdf

Advertisements