Η ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ

12038673_10207406412536343_8136340748766779749_o1

 

Κάποιοι ενδέχεται να μου προσάψουν εμμονικότητα για την έμφαση που δίνω στην υπόθεση Energa/Hellas Power. Κι όμως, επιμένω, διότι σε αυτήν αναδεικνύονται κρίσιμες και ουσιαστικές πτυχές της νεότερης ελληνικής κοινωνίας. Κοινωνίας που, μην το ξεχνάμε, ανδρώθηκε μεταπολιτευτικά με τη σοσιαλιστική ευμάρεια της κεντρώας διακυβέρνησης και πέρασε στις μέρες μας στη σκληρή ενηλικίωση της διάλυσης της αριστερής ψευδαίσθησης (όσοι ζωντανοί, που θα έλεγε κι ο Ίων Δραγούμης, το πήραν χαμπάρι) και της, ευρύτερης εδώ και κάποια χρόνια, αλλαγής του πολιτικού σκηνικού στην Ευρώπη.

Δεν θα μιλήσω τόσο για τα οικονομικά, μιας και, αφενός δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος, αφετέρου την εποχή της σημιτοκρατορίας ήμουν πολύ μικρός. Αυτό που έχω, ωστόσο, να παρατηρήσω, είναι η έντονη μνήμη μου από το Lifestyle που σωρηδόν και κατά κόρον προωθείτο από τα ΜΜΕ και τον τύπο της εποχής (λέγε με Κωστόπουλο, ΚΛΙΚ, Nitro κλπ). Ένας –επίπλαστος, όπως απεδείχθη τελικά– αέρας ευμάρειας, πλούτου, τρυφής και συμπεριφορών που, ως επί το πλείστον, ταίριαζε σε φτωχαδάκια που έπεσαν ζαλισμένοι και με τα μούτρα στο χρήμα: κοσμική ζωή, beach bars, gala, κότερα, μοντέλα, κόκες κλπ κλπ. Με λίγα λόγια, αυτό που για λόγους συντομίας αποκαλώ «σημειολογία της Μυκόνου». Έκτοτε, το όραμα αυτού του τρόπου ζωής ριζώθηκε στους φραγκάτους αυτού του τόπου (δεν τους αποκαλώ αστούς, σε οποιονδήποτε διαβασμένο που γνωρίζει στοιχειωδώς νεοελληνική ιστορία είναι γνωστό ότι αστική τάξη, κατ’ αντιστοιχία με τις ευρωπαϊκές χώρες, ουδέποτε υπήρξε στη χώρα μας), και φυσικά, όχι μόνο σε αυτούς, όπως διαπιστώνω σε διάφορες συζητήσεις κατά καιρούς. Και ριζώθηκε βαθιά. Το αμερικάνικο όνειρο του ραγιαδοποιημένου και χωρίς καμιά συνείδηση βαλκάνιου Νεοέλληνα που αδιαφορεί για οποιασδήποτε μορφής νομιμότητα, σε όποια κοινωνική ομάδα κι αν βρίσκεται, σε όποιο επαγγελματικό πεδίο κι αν δραστηριοποιείται είναι λιγότερες ή περισσότερες ημέρες σε beach bar με ποτάρες στην Ψαρρού. Σε συνδυασμό φυσικά με το να το παίζει αφεντικό (ή ακόμη και να είναι, δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό) της δουλειάς του, αλλά και ΔΥ, δεν τον χαλάνε 10 εργάσιμες του καλοκαιριού που, εφόσον βγάζει αρκετά, του επιτρέπουν να ζήσει κι αυτός για λίγο το Lifestyle όνειρο.

Γράφω όλα αυτά, διότι το προφίλ του λατρεμένου μου Βασίλη Μηλιώνη θεωρώ πως είναι το υγρό όνειρο κάθε τύπου ο οποίος από το πρωί ως το βράδυ κράζει το κράτος, το παίζει ήρως που αγωνίζεται στη φουρτούνα του ιδιωτικού τομέα και της ελεύθερης αγοράς (σωστό), ωστόσο, είναι ανερχόμενος επιχειρηματίας σε εταιρεία που έχει αυτός ή υπάλληλος με βλέψεις να ανελιχθεί σε εταιρεία άλλου κι όλα αυτά τα χαριτωμένα για τα οποία τόσο εύγλωττα κόπτονται οι φιλελεύθεροι φίλοι μου. Ωστόσο, αυτό που δεν μπορώ να περάσω στα ψιλά γράμματα, είναι η νομική εκπροσώπηση και υπεράσπισή του στη δίκη όπου ήτο κατηγορούμενος για υπεξαίρεση 250 και κάτι εκατομμυρίων ευρώ (οι entrepreneurs Β. Μηλιώνης και Αλ. Φλώρος είχαν συστήσει εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και έκανε το λεφτά που του έδωσαν οι συνδρομητές του για το χαράτσι κόκες και πάρτι στη Μύκονο) από τον Μάκη Βορίδη, βουλευτή της ΝΔ την περίοδο αυτή. Να σημειωθεί δε, ότι οι εκπρόσωποι του ενάγοντος, που ήταν το ελληνικό κράτος, οι κ.κ. Γ.Καμίνης και Γ. Στουρνάρας, δεν παρέστησαν ως πολιτική αγωγή ώστε να στηρίξουν τις κατηγορίες. Η δίκη, μέχρι αυτή τη στιγμή εκκρεμεί, τα αγόρια προσφέρθηκαν να επιστρέψουν μέρος των υπεξαιρεθέντων χρημάτων ώστε να μετριαστεί η ποινή τους (μειδιώ σαρκαστικά). Εύλογη εδώ η απορία για το τι σόι ελεύθερη αγορά μπορείς να έχεις όταν στην επιχειρηματική σου δραστηριότητα εμπλέκεται το κράτος, σε υπερασπίζεται βουλευτής και ο κατήγορος, που είναι πάλι το κράτος, δεν εμφανίζεται. Φυσικά, ζούμε στον απόηχο της δήλωσης Αλογοσκούφη που σημάδεψε με τη σειρά της την εποχή μας…

Οι πελάτες των εταιριών αυτών που, με το δίκιο τους απηύδησαν από τη ΔΕΗ και τους Φωτόπουλους, μπορούν πολύ εύκολα να δουν στα δημοσιεύματα των εφημερίδων, τι έκανε με τα λεφτά τους ο κ. Μηλιώνης. Μπορούν επίσης να δουν τις φωτογραφίες με την Εύα Καϊλή, τα ξεφαντώματα στα νυχτερινά κέντρα, τα πούρα, τις σαμπάνιες, τα beach bars. Κι όλα αυτά δεν μπορείς να τα ζήσεις σαν υπαλληλάκος των 3 κι 60 (τα ονειρεύεσαι φυσικά, σου παίρνουν το μυαλό). Μπορείς όμως, αν είσαι εσύ το αφεντικό. Κι αν μπορείς, ως ιδιώτης (γιατί για εσάς μιλάω, για τους ΔΥ τα λένε μια χαρά τα υπόλοιπα παιδιά), να παραβιάσεις το νόμο, θα το κάνεις. Άλλωστε, το κράτος είναι εχθρός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σωστά; Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να παραβαίνουμε το νόμο κατά το δοκούν. Και, ποτέ δεν ξέρεις: μπορεί κάποτε η τύχη, οι συνθήκες, να μας φέρουν κι εμάς στην Ψαρρού. Άλλωστε, με εκπαίδευση η οποία είναι εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παράλυτη, τι καλύτερο θα μπορούσες να ονειρευτείς από αυτό;

Πάμε σε ένα άλλο περιστατικό. Κάποια στιγμή πηγαίνω σε ένα κατάστημα για να αγοράσω ένα ρούχο. Στην κουβέντα που πιάνουμε με τον ιδιοκτήτη, κάποια στιγμή φτάνει να μου ομολογήσει με ειλικρίνεια (αλλά και κυνισμό): «Στην πενταετία, δουλεύαμε τα τέσσερα χρόνια χωρίς να πληρώνουμε τίποτα, μαύρα, και τον πέμπτο χρόνο ό, τι βγάζαμε ήταν για το κράτος».

Μικρότερη κλίμακα, ίδια νοοτροπία. Η υπόθεση Φλώρου/Μηλιώνη θεωρώ πως αναδεικνύει όλο τον τρόπο σκέψης της σηπτικής ελληνικής κοινωνίας με τον πλέον εύγλωττο τρόπο. Λεφτά χωρίς να μας ενδιαφέρει η προέλευσή τους, γλέντα τώρα γιατί αύριο δεν ξέρεις τι γίνεται και οι υπόλοιποι ας πάνε να κουρεύονται, με την ανοχή του κράτους που σου κλείνει το μάτι, αφήνοντάς σε να περάσεις από την πίσω πόρτα, στη χαρά της παρακμής που το ίδιο σε ταϊζει.

Με τη διαφορά ότι ο δεύτερος κατάλαβε ότι τελείωσαν τα ψέματα, δεν μπόρεσε να γίνει σαν τον πρώτο και προσπαθούσε λιτά και μετρημένα να συντηρήσει την επιχείρησή του και την οικογένειά του, χωρίς όνειρα που ζέχνουν παρακμή. Χωρίς Μύκονο. Χωρίς όλα όσα περιγράφω παραπάνω. Έβαλε, έστω και αργά, μυαλό. Για αυτόν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια. Όχι για τον άλλο. Γιατί, για να καταλήξω και κάπου, δεν είναι θέμα οικονομικού μοντέλου η επαναφορά στην κανονικότητα. Είναι θέμα τήρησης των νόμων για όλους, και χωρίς καμία εξαίρεση. Και μερίδιο ευθύνης σε αυτό έχουν όλοι. ΌΛΟΙ.

Υ.Γ. Είναι βέβαια και θέμα αισθητικής, διότι η σημειολογία της Μυκόνου, για μένα, ως εκπαιδευτικού, μου είναι απεχθής. Αλλά ένα ένα. Προέχει η νομιμότητα.

 

Παλαιοπασόκος

Advertisements