Όταν κάνουν κουμάντο οι «Παπαμιμίκοι»

12109919_10207414248292232_4308935788687374409_o

 

Κι αφού σύσσωμον το έθνος εόρτασε ως όφειλε την επέτειο από τη ναυμαχία της Σαλαμίνος, φροντίδι του Πάνου του καμμένου -πάντα με μικρό κ- κι ενώ ο αστικός κόσμος περιμένει όλο χαρά τον, για δεύτερη φορά από τον Ιανουάριο, καταργημένο ΕΝΦΙΑ, η Νέα Δημοκρατία, προχώρα στην εκλογή αρχηγού.

Έχει σημασία να τονίσουμε πως πρόκειται για εκλογή αρχηγού κι όχι προέδρου. Η εκλογή προέδρου σε ένα κόμμα αποτελεί ύψιστη πράξη Δημοκρατίας, στοιχείο πολιτικού πολιτισμού. Ο αρχηγός πάλι, είναι κοντά σε κάτι άλλο. Φυλές αγρίων, συμμορίες, τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν αρχηγό. Άντε κι οι ποδοσφαιρικές ομάδες -είναι ο κύριος που χειρονομεί ακατάσχετα για πέναλτι έξω από τη μεγάλη περιοχή που, κακώς κατά την εκτίμησή του, ο διαιτητής, δεν έδωσε. Η διαφορά στο αν ένα κόμμα εκλεγεί λοιπόν πρόεδρο ή αρχηγό, κρίνεται από τη διαδικασία. Η δημοκρατικότητα, και κυρίως η διαφάνεια αυτής, μας κάνουν να μιλάμε αναλόγως για εκλογή προέδρου ή αρχηγού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, κι ενώ οι διάφοροι φύλαρχοι ερίζουν για τον νέο αρχηγό που θα πρέπει να διασφαλίζει τις βαρωνίες και τα καπετανάτα τους, έλαβε χώρα χθες η α οκ απαράδεκτη ενέργεια της ΚΕΦΕ. Απόρριψη της υποψηφιότητας Γεωργιάδη διότι καθυστέρησε 8 λεπτά.

Μόνο συγκίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει η προτεσταντικού τύπου προσήλωση της ΚΕΦΕ στο γράμμα του κανονισμού. Ιδού λοιπόν, η Νέα Δημοκρατία μετατρέπεται σε ένα αυστηρό κόμμα αρχών, που δεν τις παραβιάζει ποτέ και για κανένα λόγο. Είναι όμως έτσι; Μια υπόθεση θα διαφωτίσει τα πράγματα. Αν, υποθετικά μιλάμε, ο υποψήφιος ονομαζόταν Καραμανλής Κωνσταντίνος του Αχιλλέως, θα συνέβαινε το ίδιο; Ή ο πρόεδρος της ΚΕΦΕ θα έβαζε απλούστατα το ρολογάκι του, 10 λεπτά μπροστά και θα έλεγε «στο τσακ βρε μπαγάσα»;

Το τί πρεσβεύει ή εκπροσωπεί ο Άδωνις Γεωργιάδης, εν προκειμένω λίγο ενδιαφέρει. Ούτε ενδιαφέρει πόσο ήταν σκηνοθετημένη ή όχι η κατάθεση της υποψηφιότητας την τελευταία στιγμή. Αυτό που είναι πραγματικά κωμικοτραγικό είναι το ότι ένα κόμμα, που υποτίθεται καλείται να συγκροτήσει αντιπολιτευτικό λόγο απέναντι στον εσμό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ νο 2, που είναι ανάγκη να βρει έναν βηματισμό φτιάχνοντας μια σύγχρονη Δεξιά (ναι, Δεξιά. Σύγχρονη. Ευρωπαϊκή. Ας τελειώνουμε πια με το φόβο απέναντι στις λέξεις όπως μας τον κληροδότησε η ιδεοληπτική Αριστερά της Μεταπολίτευσης), που καλείται, όχι αύριο αλλά χθες κιόλας να είναι έτοιμο να αρθρώσει εναλλακτική πρόταση μεταρρυθμίσεων και αλλαγών που πραγματικά έχει ανάγκη η χώρα, αναλίσκεται με τρόπο παιδαριώδη, ανόητο και εν τέλει μη πατριωτικό, σε δήθεν διαδικαστικού τύπου ζητήματα που θα έκαναν εφορευτικές επιτροπές φοιτητικών εκλογών να καγχάσουν με τον ερασιτεχνισμό τους.

Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι σε μια εποχή που οι πολίτες αντιδρούν, σε βαθμό ανωριμότητας, απέναντι στην πολιτική και βλέποντας με ιδιαίτερη καχυποψία τα λεγόμενα «καθεστωτικά» πολιτικά κόμματα, όπως τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ, μια ενέργεια όπως αυτή της ΚΕΦΕ, μόνο καλό μπορεί να κάνει στην υποψηφιότητα Γεωργιάδη.

Τέλος, ας πούμε πως όσο η Νέα Δημοκρατία κινείται σε τροχιά απομίμησης των εκάστοτε απέναντι (πρώτα ΠΑΣΟΚ, τώρα ΣΥΡΙΖΑ) θα εξασφαλίζει ίσως κάποια στιγμή ισχνές εκλογικές νίκες, αλλά μέχρι εκεί. Κι αν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, λίαν συντόμως, δε θα κατορθώνει ούτε αυτό.

Καλή τύχη και καλά μυαλά. Όχι για εσάς. Για τη χώρα.

Advertisements