Τα Γινάτια, η Στάμνα και η Διπλανή Θέση

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Όσοι είναι σε μια ηλικία μεγαλύτερη από τον μέσο όρο των «πουταναόλα» χιπστεροψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος που υφάρπαξε την ψήφο τους με όπλο την άγνοια και την οργή τους, θυμούνται τη λαχτάρα των νεοδημοκρατών να δουν εξουσία μετά την ενδεκαετία Σημίτη (άσχετα αν αυτή μέσα στις αμαρτίες της, με τη σταθερότητα και τη στοχοπροσήλωση της σε απτούς και όχι μεταφυσικούς στόχους έβαλε βάσεις ανάπτυξης, που όμως δεν αξιοποιήθηκαν).

Δυστυχώς, όπως και στην περίπτωση του «Ανδρέα» πιο πριν, του Μητσοτάκη (ο οποίος -για να τα λέμε όλα- έφερνε ανήκουστα ποσοστά για να σημερινά δεδομένα και ελέω εκλογικού νόμου δεν μπορούσε να κυβερνήσει από τις αντιδράσεις αυτού του κομματικού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ που αποτέλεσαν τη «μαγιά» για τη σημερινή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ), έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να αφήνει τους μήνες να περνάνε με μόνο μέλημά του να διατηρεί τη χαρά της νίκης και το ότι μπήκε στο μάτι των «νεοφιλελεύθερων», αλλά και των σωφρόνων και νοημόνων ανθρώπων οι οποίοι ανησυχούν. Και  των οποίων η ανησυχία φαίνεται πως τους διασκεδάζει πολύ, εφόσον κάνουν σαν τον έφηβο που πήρε για πρώτη φορά το δίπλωμα, έχει πιει, διακατέχεται από σύνδρομα αθανασίας (λογικό, ένεκα η ηλικία) και αντί να έχει τα χέρια του, τα μάτια του και το μυαλό του στο τιμόνι, αυτός χασκογελάει για να εντυπωσιάσει τη συν-επιβάτιδα. Η οπαία αντί να είναι μια φρέσκια συνομήλικη, είναι μια χρεοκοπημένη, κουρασμένη, τρομαγμένη και απογοητευμένη μεσήλικη που νοιώθει να έχει χάσει τη χαρά της ζωής και με κομμένη την ανάσα αφήνεται στις συγκινήσεις που τις προσφέρει η βόλτα του τρόμου με το τρενάκι των τρελών που φέρει η επιγραφή «ΣΥΡΙΖΑ».

Ναι, φαίνεται πως οι ΣΥΡΙΖΑίοι έχουν γινάτια και απωθημένα, ανήκουστα ακόμα και για Αριστερό Ευρωπαϊκής χώρας. Έχουν λυσσάξει να μην γίνονται ΚΑΘΟΛΟΥ επενδύσεις, να μην ξεχωρίζει ΚΑΝΕΝΑΣ και να μην προκόβει ΚΑΝΕΝΑΣ αν δεν περάσει από την έγκριση της κομματικής γραφειοκρατίας και έχουν την απαίτηση μόνο με φόρους και μηδέν επενδύσεις (βγάζουν σπυριά) να κρατήσουν κράτος και κομματικούς στρατούς τους οποίους για να κρατηθούν στην εξουσία τους αυξάνουν κιόλας διορίζοντας εκ νέου.

Δυστυχώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κόμμα εξουσίας σε μια κυβερνήσιμη χώρα αλλά μια παρέα ξινισμένων και κακιασμένων οι οποίοι κατ’ επίφαση χρησιμοποιούν την «ηθική» και το «νέο» ενώ έχουν  απορροφήσει τη χειρότερη Ελλάδα που ελπίζαμε όλοι μας ότι θα εξαφανίσει η κρίση. Ένα συρφετό αλλοπαρμένων που αντί να θέλουν απλά να προσφέρουν στη χώρα τους είναι ακόμα -μετά από τόσους μήνες- στο στάδιο των εορτασμών και της χαράς του ότι μπήκαν στο ρουθούνι των αντιπάλων τους, της παραγωγικής κοινωνίας «να ρε που σας τα βάζουμε τα μάστερ και τη γλωσσομάθεια, και αυτά που ξέρατε για αριστείες και αξιοκρατίες να τα ξεχάσετε γατάκια».

Μόνο που τα γινάτια βγάζουν μάτια. Διότι όσο ο μετέφηβος κάνει κόλπα με το σαραβαλιασμένο όχημα και την αποχαυνωμένη μεσήλικη, τόσο ο τοίχος της πραγματικότητας πλησιάζει. Διότι -για να αναφερθούμε και σε άλλο γνωμικό- πολλές φορές λένε θα πάει η στάμνα στη βρύση αλλά μια φορά θα σπάσει. Και ναι, όπως γράψαμε και αλλού στο «Π» ας κρατάει κάποιος ένα λογαριασμό του ποιος λέει τι και από τους μεν (δόξα το Θεό υπάρχει υπερπαραγωγή), αλλά και από τους δε. Διότι μπορεί να τους δείτε στη διπλανή θέση στο αεροπλάνο ή στη βάρκα.

ΚΚ2

Advertisements