Οι Ξεχασμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ξερό Μας το Κεφάλι

Image may contain: sky, cloud, tree and outdoor

Του ΚΚ2

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένα μέρος από το Ολυμπιακό Πάρκο του Μονάχου, στο οποίο έλαβαν χώρα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972. Ο γράφων το είχε επισκεφθεί με την οικογένειά του το καλοκαίρι του 1978, οπότε και το είχε δει σε πλήρη λειτουργία σαν Αθλητικό πάρκο, έχοντας μάλιστα ανεβεί και στον Ολυμπιακό Πύργο και έχοντας περιδιαβεί τους χώρους του, όπου πολλές οικογένειες έκαναν πικ-νικ ή περίπατο μέσα στο πράσινο, ή έκαναν δραστηριότητες και αθλοπαιδιές και μετά εστιάζονταν στους ανάλογους χώρους του.

Και λειτουργεί έτσι, από τότε, γι’ αυτό και παραθέτω φωτογραφία του.

Αυτή η εικόνα μου φέρνει λοιπόν ζοφερές σκέψεις αγαπητοί φίλοι, σκεπτόμενος ότι με ετούτα και με εκείνα, πέρασε απαρατήρητη η επέτειος των 15 χρόνων μάλιστα(!!!) της έναρξης του μεγαλύτερου αθλητικού και όχι μόνον γεγονότος της μεταπολίτευσης, δηλαδή των δικών μας Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, των οποίων η έναρξη έλαβε χώρα στις 13 Αυγούστου του 2004. Και κανένα κανάλι, παρά την τρέχουσα επικαιρότητα με τις πυρκαγιές κλπ, δεν αφιέρωσε ούτε πέντε λεπτά να το αναφέρει στα δελτία ειδήσεων. Επαναλαμβάνω ούτε πέντε λεπτά. Σαν αυτοί οι αγώνες να μην έγιναν ΠΟΤΕ! Όχι στο Μόναχο! Εδώ, στην Αθήνα!

Αντίθετα, όπως ήταν αναμενόμενο, παρότι το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε την κορωνίδα των μεταπολιτευτικών επιτευγμάτων και ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ελλάδας, εν τούτοις όπως ήταν φυσικό, συκοφαντήθηκε ασύστολα από τις συντηρητικές και τις οπισθοδρομικές δυνάμεις που λυμαίνονταν πολιτισμικά και ιδεολογικά τη χώρα μέχρι πρότινος, και του φορτώθηκε ακόμα και αυτή η χρεωκοπία της χώρας, παρότι πανθομολογούμενα δεν υπήρξε οργανωμένη μετα-Ολυμπιακή χρήση των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και μιλάμε για αυτό το σύμπλεγμα λαϊκής δεξιάς και «ριζοσπαστικής αριστεράς» το οποίο ΠΑΝΤΟΤΕ υπονόμευε την πορεία της χώρας στα πάντα χωρίς να προτείνει οτιδήποτε. Και το οποίο μετά το 2010 πλέον έριξε τις μάσκες και με κοινό παρονομαστή τη μιζέρια και το ΛΙΓΟ σε όλες τις εκφάνσεις του, έκανε το τελευταίο ρεσάλτο, την τελευταία απόπειρα υφαρπαγής της εξουσίας, το μοιραίο «tour de force» πριν καταρρεύσει πριν λίγες μέρες και μακάρι, αμετάκλητα.

Είναι παράδοξο ότι λίγα μέτρα μετά το περίφημο Ιδρυμα Πολιτισμού του Σταύρου Νιάρχου, στο άκρο της περίφημης «εσπλανάδας» του Δέλτα του Φαλήρου, υπάρχουν εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν ήδη αξιοποιηθεί, να χρησιμοποιούνται σαν κέντρα αναψυχής και εστίασης, κεντρα υπαιθρίων εκθέσεων, παραλιακά καταστήματα, αυτά χάσκουν άδεια και κενά. 15 χρόνια τώρα!

Και κατά τα άλλα μας φταίει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ και ο «νεοφιλελευθεριΖμός» που αφού ξοδέψαμε τόσα χρήματα, αφήσαμε πανάκριβες εγκαταστάσεις να διαλύονται και να επανερχόμαστε σε αυτές μετά από 15 χρόνια, είτε πρόκειται για το Ελληνικό, είτε για το Δέλτα Φαλήρου, έιτε για οτιδήποτε άλλο.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, και πολλοί το έλεγαν, η κρίση έδωσε την ευκαιρία στις δυνάμεις της υστέρησης, της μιζέριας και του μηδενισμού να επιβάλλουν μια ιδεολογική και πολιτισμική κουλτούρα αστεοκτονίας και μίσους προς τα μητροπολιτικά χαρακτηριστικά των πόλεων όπως περιγράφονται και σε αυτή την παλιά ανάρτηση στο Ελληνικό τμήμα του forum του Skyscrapercity.

Διότι αν το σκεφτούμε και πιο ψύχραιμα, το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων ΔΕΝ ήταν όσο θα ήθελαν να είναι οι οπισθοδρομικοί κονδυλοφόροι και όπως το επεσήμαναν πολλοί δημοσιογράφοι σε πιο ψύχραιμες αποτιμήσεις από τις προπαγανδιστικές φυλλάδες της υστέρησης, αναφερόμενοι και στη σχετική ΛΕΠΤΟΜΕΡΗ μελέτη του ΙΟΒΕ, η οποία υπάρχει αυτούσια και στο διαδίκτυο.

Δεν είναι δε τυχαίο το ότι οι ίδιοι κύκλοι δεν έχουν αφήσει στο απυρόβλητο ΚΑΜΜΙΑ μεγάλη επένδυση μηδέ εξαιρουμένου του Ελληνικού το οποίο προσπαθεί να επανεισαγάγει την έννοια του αρχιτεκτονικού τοπόσημου -landmark στην πόλη που τόσο μίσησαν καθόσον η δημιουργία αστικών και μητροπολιτικών συμβόλων κατ’ αυτούς (και όχι άδικα) περιορίζει την ιδεολογική τους κυριαρχία.

Ευτυχώς η είσοδός μας στη νέα δεκαετία του 2020 διαφαίνεται πολύ καλύτερη όσον αφορά τις προοπτικές διαχείρησης και της προϋπάρχουσας σύγχρονης κληρονομιάς μας, αλλά και της δημιουργίας νέας. Παρόλα αυτά όμως, ας θυμηθούμε εκείνη την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων που έγιναν στην Αθήνα πριν από 15 χρόνια. Και ας ευχαριστήσουμε τους συντελεστές τους για τα φτερά που μας έδωσαν εκείνες τις μέρες άσχετα αν εμείς δεν μπορέσαμε με αυτά να πετάξουμε αλλά κουρνιάσαμε στη φωλίτσα της βολεμένης μιζέριας μας γιατί, ηγέτες και λαός, δεν σταθήκαμε άξιοι των τότε επιτευγμάτων μας, με τα όσα κουσούρια τους.

Διότι στην κρίσιμη στιγμή, υπερίσχυσε ο βαλκανικός εθνολαϊκιστικός μηδενισμός μας και το ξερό μας το κεφάλι.

Δεν πειράζει. Προχωράμε. Νέα αρχή.

ΚΚ2

Advertisements

Not in my name, not with my money

Του ΚΚ2.

Διάβασα για την περίφημη «επιστολή» των 200 «Πανεπιστημιακών» για το «ασυλο». Από την οποία, σημειωτέον έλειπαν αρκετά τρανταχτά ονόματα, τα οποία αν και συριζαίοι και «αριστεροί» έχουν υποστεί και αυτοί τρομοκράτηση από τις παραβατικές ομάδες των πανεπιστημίων.

Αυτοί οι αφελείς και μειωμένου πολιτικού αισθητηρίου αλλά και γενικότερης αντιλήψεως κατά πως φαίνεται άνθρωποι, δεν αντιλαμβάνονται ότι πέφτουν σε τερατώδεις αντιφάσεις.

Είναι σχήμα οξύμωρον το ότι ο κος Τσίπρας και η περίεργη «αριστερά» η οποία λατρεύει το «δημόσιο πανεπιστήμιο», το άφησε πανηγυρικά έκθετο στη δράση συμμοριών και στο έλεος καταστροφέων. Τη στιγμή που άλλα πανεπιστήμια πχ στην πρώην Σοβιετική ένωση ήταν υποδείγματα καθαριότητας και ευπρέπειας, άσχετα του σε ποιο καθεστώς ανήκαν. Και δε θέλω να σκεφτώ τι θα πάθαινε ο όποιος επίδοξος ρυπαίνων.

Δεν είναι παράλογο;

Και αν προχωρήσουμε στο συλλογισμό μας, ποιος νοιάζεται πιο πολύ για το «δημόσιο» (το λένε και σιροπιάζει το στόμα τους), οι «προηγούμενοι» (όλοι) που το άφηναν να ρημάζει, ή οι τωρινοί οι οποίοι αντιμετωπίζουν τη ρίζα (ή μια από τις ρίζες) του κακού;

Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να λέμε τα πράγματα και με το όνομά τους, γνωρίζετε πιστευω ότι τις φθορές και τις καταστροφές των κτιρίων από τη δράση των «παραβατικών» ακροαριστερών συμμοριών δεν τις πληρώνει το λεφτόδεντρο. Τις πληρώνουμε όλοι μας και χωρίς να μας ρωτάνε, μέσω της φορολογίας.

Επειδή όμως εγώ (εγώ προσωπικά, αλλά φαντάζομαι και άλλοι ) ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να πληρώνω για την αποκατάσταση των ίδιων και των ίδιων ζημιών όπως και για τις συνολικές ανακαινίσεις των κτιρίων αυτών όποτε λαμβάνουν χώρα, μήπως θα έπρεπε να πιάσει κάποιος από το χεράκι όλους αυτούς τους «πανεπιστημιακούς που είναι τόσο γαλαντόμοι με τα δικά μας τα χρήματα και δε θέλουν να καταργηθεί «το άσυλο», και άρα αδιαφορούν για τις καταστροφές, να είναι καλά η «δημοκρατία», να τους βάλει να υπογράψουν και μια άλλη δήλωση;

Αυτή που θα τους χρεώνει, αυτούς, αυτούς τους 200 προσωπικά, για όποια φθορά και καταστροφή συμβεί στα ιδρύματά τους από έκνομες ενέργειες από τώρα και στο εξής, εφόσον δεν επιτρέπουν την επέμβαση ή την πρόληψη αυτών των καταστροφών εκ μέρους του Κράτους (που τόσο αγαπούν κατά τα άλλα) και της Δημόσιας Δύναμης (την οποία όμως οι ομοϊδεάτες τους πρώην κυβερνώντες την έβαλαν να κάνει προληπτικές συλλήψεις στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό).

Διότι εφόσον δεν πονάει η αισθητική τους και η επαγγελματική τους συνείδηση, ίσως αν πονούσε η παχιά τσεπούλα τους να μην υπέγραφαν τις βλακείες που υπογράφουν.

Α ναι, και να μην ξεχάσω: Καλόν θα ήτο να κοιτάξουμε και το academic record όλων αυτών των ευαίσθητων. Αν και από πότε έχουν να δημοσιεύσουν, σε ποια επιστημονικά περιοδικά και με τι impact factor και με τι αριθμό αναφορών (citations) και όλα αυτά σε σύγκριση με τα διεθνή πρότυπα.

Διότι έχουμε πήξει στους «Πανεπιστημιακούς» που έχουν ανέβει με ύποπτους τρόπους, με πανεπιστημιακό έργο της πλάκας, με κομματικό ή συντεχνειακό «σπρώξιμο», με μηδαμινές δημοσιεύσεις σε τριτοκλασάτα περιοδικά και μας κουνάνε και το δάχτυλο γιατι δε θέλουμε να πληρώνουμε τις ζημιές της «δημοκρατικότητας» τους στους χώρους που είναι υποχρεωμένοι να προστατεύουν.

Όχι στο όνομά μου, όχι με τα λεφτά μου!

Αφού θέλουν να αναλάβουν τέτοια ευθύνη, να πληρώσουν οι ίδιοι το κόστος των επιλογών τους. Όχι εμείς!!!

ΚΚ2

Οδηγίες Προς Ναυτιλομένους Για το Ελληνικό.

Του ΚΚ2.

Κύριο Α. Γεωργιάδη, Υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Αγαπητέ Κύριε Υπουργέ,

Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ σχετικά με το Ελληνικό και ιδίως για τα ψηλά κτίρια που θα κατασκευαστούν εντός του – τα πρώτα ψηλά κτίρια στην Ελλάδα μετά από 40-50 τόσα χρόνια, αποτελεί γεγονός ύψιστης σημασίας όχι μόνο για καθαυτή την επένδυση του Ελληνικού αλλά και για το σπάσιμο του «ταμπού» του θέματος των ψηλών κτιρίων σαν στοιχείων μιας μεγάλης ανάπτυξης, από πλευράς μιας εκ των κορυφαίων ανεξάρτητων θεσμικών αρχών της χώρας

Με αυτό το σημείωμα θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή σε μερικά σημεία που άπτονται ΕΙΔΙΚΑ της επένδυσης του Ελληνικού αλλά και της προοπτικής δημιουργίας επιπλέον παρόμοιων αναπτύξεων σε αστικές περιοχές της Ελλάδας και της Αθήνας. Ενδεικτικά μου έρχονται στο μυαλό ο Βοτανικός-Ελαιώνας, τα Λιπάσματα Δραπετσώνας, οι Λαχανόκηποι στη Θεσσαλονίκη κοκ.

  1. Γενική Αποτίμηση

Μια πρώτη προσέγγιση όπου περιγράφονται οι γενικές διαστάσεις της παθολογίας των αντιδράσεων όπως τις ξέρουμε και όπως και εσείς την έχετε βιώσει σε γενικότερο πλαίσιο κατά τη διάρκεια της θητεία σας σαν υπουργός Ναυτιλίας και υγείας περιγράφεται γενικότερα σε αυτό το άρθρο.

Μιλάμε συγκεκριμένα για την κομματικοποίηση, την κρατικίστικη ιδεοληψία, την εξυπηρέτηση συμφερόντων ενάντια σε συγκεκριμένες επενδύσεις και τη συντριπτική κυριαρχία των αριστερόστροφων επιλογών και οπτικής με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε. Και επειδή τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω ισχύει (ή και περισσότερα σε συνδυασμό), καθίσταται εμφανές γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να στεριώσει μεγάλου βεληνεκούς επένδυση σε αυτό τον τόπο εν γένει.

2. Η Σημασία της Επένδυσης του Ελληνικού:

Ειδικότερα όμως για την επένδυση του Ελληνικού, η αντίδραση είναι δυο φορές πιο έντονη διότι οι αντιδρώντες, κυρίως προερχόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλους συγγενείς ή όμορους χώρους, αποδίδουν σε αυτό καθοριστική σημασία για την παράταση της ούτως ή άλλως αποδυναμωμένης ιδεολογικής τους κυριαρχίας στην Ελληνική κοινωνία. Τα συστατικά σημεία που αποτελούν «κόκκινο πανί είναι δύο και θέλουν προσοχή:

-Πρώτον, είναι η ιδέα όλου του εγχειρήματος η οποία χαρακτηρίζεται από μια μεγάλης κλίμακας αστική οργάνωση και ευταξία την οποία αυτοί απεχθάνονται λόγω των «κινηματικών» τους καταβολών και της εν γένει αισθητικής τους. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάνε συνεχώς για «πάρκα» και πράσινο, αλλά το ήδη υπάρχον πράσινο δεν το συντηρούσαν όσο ήταν στην κυβέρνηση με αποτέλεσμα πχ το πεδίο του Άρεως και το Περιβαλλοντικό Πάρκο Τρίτση να έχουν εγκαταλειφθεί στη φθορά του χρόνου και των περιθωριακών. Φανταστείτε τι γίνεται ή τι θα γινόταν όταν μιλάμε για το Ελληνικό, το οποίο είναι πολλαπλασίου μεγέθους και σημασίας για την πόλη.

-Δεύτερον, για κάποιο λόγο τους ενοχλούν οι μεγάλες αναπτύξεις, ιδίως δε τα ψηλά κτίρια και οι ουρανοξύστες οι οποίοι για πολλούς από αυτούς τους θυμίζουν την… περίοδο της δικτατορίας όταν αδειοδοτήθηκαν κάποια ψηλά κτίρια στην Αθήνα. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί και περιλαμβάνουν την απέχθεια και το φθόνο προς τα όποια υψηλά επιτεύγματα (εξ ου και η απέχθεια προς την «αριστεία» και ότι αυτή αντιπροσωπεύει), φόβο προς το συμβολισμό της υπέρβασης που εμπεριέχεται σε ένα μεγάλο / ψηλό κτίριο, ιδεοληψίες σχετικά με το ότι τα ψηλά κτίρια κατασκευάζονται ΚΑΙ με σκοπό το κέρδος ή συμβολίζουν ιδέες και πράγματα ξένα προς την «αριστερή»-συντηρητική ιδεολογία τους, κοκ.

3. Η Μεθοδολογία των Αντιδράσεων της «Κινηματικής Αριστεράς», Τα Κοιμώμενα Κύτταρα (dormant cells) και η Τεχνική του Χταποδιού

Αυτό που θέλω να εστιάσω την προσοχή σας είναι ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται αυτή η αντίθεση, με πράγματι εντυπωσιακή αντοχή στο χρόνο, καθόσον οι «αριστεροί» σαν ιδεοληπτικοί που είναι, είναι και φανατικοί και ως εκ τούτου, επίμονοι:

Συγκεκριμένα, η «κινηματική αριστερά» συμπεριφέρεται σαν τις ομάδες των φανατικών ισλαμιστών στις δυτικές πόλεις. Οι οποίοι σπάνια διαφημίζουν τη ριζοσπαστική και φονταμενταλιστική τους ταυτότητα αλλά ιδρύουν και κρύβονται πίσω από αφανείς και εν υπνώσει πυρήνες (κυτταρα – «dormant cells»θα λέγαμε) στην περίπτωση μας με τη μορφή μιας συντεχνίας (πχ δασολόγοι, αρχαιολόγοι, πολεοδόμοι, κλπ), συλλόγων (πολιτισμικών, ΜΚΟ, ομάδων παρεμβάσεων, citizen interest groups, κλπ). Αυτοί ενεργοποιούνται μέσω του εκλεγμένου αρχηγού και εργαλειοποιούν τη γνώση του αντικειμένου τους και την χαοτική αυστηρότητα της νομοθεσίας με το σκοπό να βλάψουν οποιαδήποτε επένδυση (ή ότι άλλο δεν τους αρέσει).

Ταυτόχρονα, υπάρχουν οργανωμένες ομάδες συμφερόντων πολιτών της κοινωνίας, οι οποίες είτε ελέγχονται απευθείας, είτε καπελώνονται στην πορεία από τον ΣΥΡΙΖΑ ή συγγενείς χώρους, με κοινή κατάληξη την αντικοινωνική τους δράση (ΠΧ «Επιτροπές Αγώνα» εναντίον κάθε επένδυσης. Που στην Αθήνα όπως μου έχουν καταγγείλει, κάποτε ήταν και τα ίδια πρόσωπα, είτε επρόκειτο για τη διπλή ανάπλαση Αμπελοκήπων – Βοτανικού, είτε για το Ελληνικό, είτε για οτιδήποτε ξεκολλούσε τη λογική του συνοικιακού πεζοδρόμου ή του τσιπουράδικου).

Τούτο δε, συνέβαινε ευρέως καθόσον, η «αριστερά» μπορεί να μην είχε απήχηση στην κοινωνία η οποία πλην κρατικοδίαιτων «κοίταζε τη δουλειά της», πλην όμως είχε οργανωμένα διεισδύσει με δικούς της ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά της κρατικής μηχανής, είτε επρόκειτο για ανεξάρτητες αρχές και θεσμούς, είτε επρόκειτο για δημοτικά συμβούλια ή ομάδες δημοτών, είτε επρόκειτο για ανώτατες σχολές.

Όπου μια «ομάδα πολιτών» υπέβαλλε μια προσφυγή συνοδευόμενη από μελέτη αρτιότερη και από αυτή διεπιστημονικής ομάδας. Η μια μελέτη ενός εμμονικού καθηγητή πολυτεχνείου εμφανιζόταν σαν μελέτη «Του Πολυτεχνείου» (πράγμα που υπονοούσε ότι την ενέκριναν και οι υπόλοιποι ομοειδούς ειδικότητας συνάδελφοί του) εφόσον ο συγκεκριμένος καθηγητής έκανε ιδεολογικό αγώνα και υποβίβαζε το επίπεδο μιας πολεοδομικής λύσης πχ για το Ελληνικό, επιστημονικοποιώντας την ιδεολογία του και χρησιμοποιώντας την αυθεντία του σαν ασπίδα απέναντι σε επιχειρηματολογούντες πολίτες ή και άλλους επιστήμονες.

Αν έχετε χρόνο δε, δείτε ΕΔΩ την σύνθεση μιας τέτοιας ομάδας «πυρήνων» συλλογικών δράσεων από το «μακρινό» 2010, την οποία αποτελούσαν λίγο ή πολύ αυτοί που ματαίωσαν την επένδυση του Βοτανικού-Ελαιώνα.

To παραπάνω παράδειγμα παραπέμπει στην «Τεχνική του Χταποδιού» όταν, ο επενδυτής δέχεται τέτοια επίθεση λες και μάχεται με ένα χταπόδι με άπειρα πλοκάμια, και εκεί που νομίζει ότι ξεμπέρδεψε με το ένα, εμφανίζεται και άλλο, και άλλο, ενώ το κράτος παρακολουθεί είτε χαιρέκακα (αν δεν τους έχει βάλει το ίδιο) είτε ανίσχυρο (όπως επί εποχής Κώστα Καραμανλή).

4. Τρόποι Αντίδρασης στην Αντίδραση

Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε λοιπόν το πόσο πολυπλόκαμο είναι το τέρας και πόσο ανταρτοπόλεμο θα πρέπει να κάνετε είτε «στο δρόμο», είτε «στο πεζοδρόμιο», είτε μέσα στη βουλή κύριε Υπουργέ για να αντιμετωπίσετε την επόμενη πολυπλόκαμη επίθεση. Και ρωτήστε τον κο Σουφλιά για αυτό που του ματαίωσαν ΚΑΙ το Βοτανικό, ΚΑΙ την υπογειοποίηση της παραλιακής Θεσσαλονίκης.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο εχθρός είναι άτρωτος ή σιδερόφρακτος πλέον όπως ήταν πριν χρόνια. Λέμε όμως ότι ενός τέτοιου είδους πολυπλόκαμη επίθεση είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί με «διαλόγους» και θεωρητικολογίες εφόσον οι αντίπαλοι είναι εξ ορισμού κακόπιστοι και κινούνται συντονισμένα και βάσει σχεδίου.

Τουναντίον, θα πρέπει να υπάρξει μια ολιστική προσέγγιση η οποία κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να έχει δυο συνιστώσες:

Πρώτον: Χρήση ΜΜΕ και Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης για την προβολή των απόψεων υπέρ της επένδυσης. Προτείνεται επίσης η διεξαγωγή ημερίδας ή συνεδρίου, ή η περαιτέρω προβολή της συγκεκριμένης επένδυσης με όλα τα δυνατά μέσα, έτσι ώστε οι πολίτες να μην αισθάνονται αμέτοχοι ή εκτοπισμένοι από τις εξελίξεις και άρα, να μην καταπίνουν αμάσητες τις ανοησίες που θα τους λέει η εκάστοτε «επιτροπή αγώνα».

Δεύτερον: Αλλαγή Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού (ΓΟΚ) ή/ και απλοποίηση του ώστε να περιλαμβάνει και μεγέθη κτιρίων συμβατά με τα σύγχρονα δεδομένα ιδίως για περιπτώσεις ειδικής φύσεως κατασκευών. Τρίτον, απαιτείται συγκριτική μελέτη της μεθοδολογίας των αντιδράσεων από το 1990 έως σήμερα, πως και από που αρχίζουν, ποιος ή τι βρισκόταν ή βρίσκεται στο εναρκτήριο στάδιο των αντιδράσεων (ομάδα πολιτών; ΑΕΙ; σύλλογοι; στρατευμένοι μπαχαλάκηδες του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ρουβίκωνες -επί κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ- και λοιπές «συλλογικότητες»; μέλη δημοτικών συμβουλίων; Δήμαρχοι προσκείμενοι σε συγκεκριμένα κόμματα;) πως κλιμακώνονται αυτές οι αντιδράσεις (με γραμμική εξέλιξη δράσεων από την μία στην άλλη; Με παράλληλες δράσεις που κλιμακούμενες συγκλίνουν σε ένα σημείο ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη βάση αντίδρασης σαν «ξαφνικά να τους τσίμπησε μύγα»; )

Και στο τέλος φυσικά ποια είναι η κατάληξη των αντιδράσεων (συνήθως το ΣτΕ όπου -επαναλαμβάνω πολύ παλαιότερα- κάθε περίπτωση που είχε μέσα της την λέξη «εμπορικό κέντρο», «υπέρβαση ύψους» κλπ ήταν καταδικασμένη από τα αποδυτήρια. Τώρα η κατάσταση είναι πιο εκλογικευμένη).

Μόνο με τη μελέτη της μεθοδολογίας με χρήση διαγραμμάτων εξελικτικής ροής θα μπορέσει κάποιος να βγάλει άκρη και να δημιουργήσει ένα πλέγμα αντί-αντιδράσεων κατά περίπτωση το οποίο θα αποθαρρύνει κάθε κακόπιστο έτσι ώστε να προχωρήσουν οι μεγάλες επενδύσεις, ενώ θα δίνει εύλογο χρονικό διάστημα στους καλόπιστους αντιδρώντες να διατυπώσουν και να εκθέσουν τις απόψεις τους. Χωρίς «καπελώματα».

Αυτά τα ολίγα, ελπίζω να μη σας κούρασα και προσμένω την όσο το δυνατόν συντομότερη και απρόσκοπτη έναρξη των εργασιών στο Ελληνικό.

Με εκτίμηση,

ΚΚ2

Περι Αξαρλιάν και Διχασμού

Toυ KK2.

Διαβάζω δεξιά και αριστερά, πιθανόν από διατεταγμένα τρολς ή απλά αφελείς ισαποστασάκηδες, κάποιες παραινέσεις για να μη θυμόμαστε τη μνήμη των αθώων θυμάτων του «αγώνα» κάποιων αριστερών (όχι όλων).

Όλες αυτές οι ιστορίες περί «μη διχασμού» εμπεριέχουν την έννοια της λήθης και υπονοούν την ανάγκη αποφόρτισης ενός γεγονότος από το συναισθηματικό του φορτίο και της μεταφοράς του από το βιωματικό στο ιστορικό πεδίο.

Δυστυχώς, ενώ η «μια πλευρά» επιδεικνύει κάθε διάθεση να ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία, «η άλλη πλευρά» δεν το κάνει. Έτσι, θυμόμαστε από τη μία τον Νίκο Μπελογιάννη αλλά όχι και την Ελένη Παπαδάκη (who????) η οποία δεν πέρασε καν από δίκη και είχε πολύ πιο αποτρόπαιο θάνατο από τον «άνθρωπο με το Γαρύφαλλο».

Για να μη μιλήσω για τον Βελουχιώτη ο οποίος σύμφωνα με το απροσάρμοστο που παρίστανε τον πρωθυπουργό, είναι πάντοτε «ανατριχιαστικά επίκαιρος». όπως είπε σε πρόσφατη ομιλία του. Τόσο ενωτικός ο πρώην πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων! Αυτός για χάρη του οποίου θε πρέπει εμείς να «ξεχάσουμε» ενώ αυτός επιτρέπεται να θυμάται προ 70ετίας γεγονότα και να βγάζει την εκάστοτε διχαστική καρτούλα από το μανίκι του.

Στην περίπτωση του Αξαρλιάν και κατ αντιπαράθεση του Γρηγορόπουλου, οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές και ας βρούμε τη γενναιότητα κάποτε να παραδεχτούμε ότι δεν ήταν μόνο ο Κορκονέας εγκληματίας αλλά και όποιος είχε την ευθύνη της επιμέλειας, τη διαπαιδαγώγησης και της εκπαίδευσης του ανηλίκου.

Ο οποίος, αντί να του δίνει εφόδια ζωής να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής, του ενστάλαζε ή άφηνε άλλους να ενσταλάζουν στην ψυχή του μίσος και το άφηνε ανεξέλεγκτο να κινδυνεύει όντας ανήλικο και απροστάτευτο, πηγαίνοντας σε επικίνδυνες (ακόμα και τότε) περιοχές όπου, όπως λένε και οι φίλοι μας οι «αριστεροί», οι «στραβές» συμβαίνουν πολύ πιο συχνά από άλλες περιοχές.

Εκτός αν κάποιοι γουστάρουν να παίζουν τα ανήλικα παιδιά τους πετροπόλεμο με ψυχάκηδες αστυνομικούς σε ένα από τα πιο επικίνδυνα περιβάλλοντα, οπότε έχουμε θέμα. Άσχετα με το εάν ο αστυνομικός τιμωρήθηκε.

Και μην το ξεχάσω, φίλοι «αριστεροί» και «ισαποστασάκηδες»: Αλήθεια, για ψαχτείτε μην βγει και αυτός με το νόμο Παρασκευοπούλου, οπότε, για άλλη μια φορά, η «αριστερά» θα έχει βγάλει η ίδια τα ματάκια της με τα χεράκια της.

Και όχι, δεν έχει επέλθει ακόμα ο καιρός της λήθης ούτε για την Μαρφιν, ούτε για τον Αξαρλιάν, ούτε για τον Φύσσα, ούτε για τον Γρηγορόπουλο, ούτε ίσως ακόμα και για τον Μιχάλη Καλτεζά αν θυμάστε, διότι οι γενεσιουργές αιτίες που δημιουργούν αυτά τα τραγικά γεγονότα υπάρχουν και πρέπει να εξαλειφθούν.

Αλλά είμαστε έτοιμοι να κόψουμε με το μαχαίρι και από τις δυο πλευρές του μίσους; Ρωτάω με καλή διάθεση διότι αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα ΤΩΡΑ, θα θρηνήσουμε και άλλα πολλά θύματα. Περισσότερα ιδίως από αυτούς που θεωρούν «επίκαιρο» το Βελουχιώτη, από αυτούς που μέσα στη λήθη τους, αν τους ρωτήσεις αν θυμούνται έστω το όνομα, αναρωτιούνται και αυτοί με τη σειρά τους σε ποιο μαγαζί τραγουδάει κάποια Ελένη Παπαδάκη.

Που όπως και ο άτυχος Αξαρλιάν και τα θύματα της Μαρφίν, δεν πήρε καν όπλο, ούτε πέτρα να πολεμήσει για κάτι. Απλά, βρέθηκαν όλοι τη λάθος μέρα και ώρα, στο λάθος σημείο.

ΚΚ2


Επιταγμένα Ξενοδοχεία, Αφελείς και Κορόιδα, τα κάναμε όλοι Ρόιδα…

Του ΚΚ2

Φαίνεται τελικά ότι έχει παρασκήνιο η υπόθεση του ξενοδοχείου City Plaza. Και είναι τελικά το είδος του παρασκηνίου που όλοι φανταζόμασταν ότι μπορεί να συμβαίνει αλλά όχι τόσο ωμά και βίαια απέναντι σε όλους εμάς τους υπολοίπους. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που μάλλον θα έπρεπε κάποιος εισαγγελέας να παρέμβει εφόσον από τα συμφραζόμενα μιλάμε για επίταξη στρατιωτικού ή κομμουνιστικού τύπου με τα κερατιάτικα να χρεώνονται στην ιδιοκτήτρια χωρίς αυτή να έχει κανένα έσοδο, και της οποίας τα ιδιοκτησιακά και αστικά δικαιώματα δεν επιτρέπεται να προσβάλλονται με τόσο ανοίκεια βάρβαρο τρόπο, όσο άμυαλη και αν υπήρξε.

Και επειδή πολλοί θα πέσουν και πάλι από τα σύννεφα (έχει ακόμα πολλούς η δεξαμενή των «πεφτοσυννεφάκηδων», ένα 31% σε σύγκριση με το μασίφ 5% που αναλογεί στο συγκεκριμένο κόμμα, όσες σοσιαλδημοκρατικές στροφές και να κάνει), ας επιχειρήσουμε μια σχηματική σύνοψη του «αναπτυξιακού μοντέλου» του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και λυθούν οι απορίες σχετικά με την τελευταία αποκάλυψη. Η οποία τελικά μπορεί να υποκρύπτει από πίσω της ένα πολύ μεγαλύτερο «σκάνδαλο του αιώνα» από τις αστειότητες με το NOVARTIS ή τις off-shore της «Μαρέβας»:

1. Πετάμε έξω τους μικρούς καινοτόμους επιχειρηματίες (έτσι και αλλιώς κανείς δεν τους ήθελε) διότι είναι επικίνδυνοι για όλους με τα υποδείγματα προσωπικής προόδου που εκπέμπουν και δείχνουν ότι ο αυτοδημιούργητος δεν έχει ανάγκη κανένα επίδομα και δεν είναι όμηρος ψηφοθηρικών κομμάτων για την επιβίωσή του.

2. Πετάμε έξω τους μεγάλους επενδυτές (το Ελληνικό τώρα αρχίζει και πάλι να ξεσκαλώνει), οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν καλοπληρωμένες και ουσιαστικές θέσεις εργασίας διότι χαλάνε το υπόδειγμα του ανήμπορου επιδοματούχου ενώ με τα επιτεύγματά τους αλλάζουν την εικόνα του με τι πρέπει να μοιάζει μια χώρα και δημιουργούν στρατιές καλοπληρωμένων οι οποίες δεν είναι όμηροι ψηφοθηρικών κομμάτων για την επιβίωσή τους.

3. Αφήνουμε μέσα τους κρατικοδίαιτους και τους διαπλεκόμενους που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό να μας λιβανίζουν στην ΕΡΤ, ώστε να ξεγελάμε τους αφελείς ότι είμαστε μια «κανονική» κυβέρνηση με «κανονικό» («σοσιαλδημοκρατικό» για την ακρίβεια, εξ ου και η «στροφή», να είναι καλά οι ισαποστασάκηδες, συριζαίοι με πολιτικά) πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο και όχι μεταλλαγμένοι πρώην παρασιτικοί αριστεροί και νυν απλοί παρασιτικοί κατσαπλάδες με αριστερό ιδεολογικό μανδύα.

4. Το κυριότερο: Βρίσκουμε λούμπεν και περιθωριακές ομάδες που δεν μπορούν να σταθούν από μόνες τους διότι εν πολλοίς και εν ολίγοις δεν έχουν και δεν είναι δυνατόν να έχουν από μόνες τους στον ήλιο μοίρα, και τους εκμεταλλευόμαστε, δωροδοκώντας τους με άδειες φυλακισμένων και αποφυλακίσεις, με «Ελληνοποιήσεις», είτε με τα χρήματα των κορόιδων υπερφορολογούμενων «μενουμευρώπηδων», «καταθετών» και «νοικοκυράιων» που «δεν είναι ψηφοφόροι μας» (άσχετα αν κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν -ακόμα!- να μας ψηφίζουν).

Αυτοί είναι οι φυλακισμένοι, οι μετανάστες και οι Ρομά. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι όχι μόνον δεν θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία αλλά έχουν και απωθημένα εναντίον των «κανονικών» ανθρώπων, τους οποίους και θεωρούν δυνάστες τους.

Χώρια που αυτοί είναι μια δεξαμενή ψηφοφόρων που έχει σαφώς λιγότερες απαιτήσεις από τους αστούς, «νοικοκυραίους» και πτυχιούχους, μορφωμένους, ξενόγλωσσους κλπ οι οποίοι έχουν πολύπλοκα συστήματα αποδοχής, έχουν απαιτήσεις και τις γνώσεις να κρίνουν, και δεν έχουν ανάγκη από επιδόματα εφόσον με το μυαλό τους, τα χέρια τους και τα πόδια τους μπορούν να βγάζουν σαφώς περισσότερα.

Μα θα μου πείτε, και όχι άδικα: «Μα, αυτό το μοντέλο δεν έχει παραγωγικούς πυλώνες να το συντηρήσει. Μοιραία θα βαίνει αυτοσυρρικνούμενο». Σίγουρα, διότι όπως είπαμε, όποιος παράγει δεν μας έχει ανάγκη (back to square one που λένε και στη Βοϊδομάτα Ασπρολευκάδας) οπότε δεν τον θέλουμε. «Και καλά», θα μου πείτε με γουρλωμένα μάτια σαν του Κυριάκου, εσείς, ω αφελείς «που θα τα βρούνε τα λεφτά;»

Να σας πω κάτι; 200 δισεκατομμύρια ΑΕΠ συν οι περιουσίες σας και το χαρτζηλίκι που έχετε στις τσέπες σας δε φτάνουν να συντηρήσουν το 5% του εκλογικού σώματος, συν το 25% των κοροΐδων ψηφοφόρων;

Ναι, το ξέρω τι θα μου πείτε «δεν βγαίνει η εξίσωση». Για εσάς δεν βγαίνει, όχι για αυτούς. Όπως κακήν-κακώς βγαίνει για το Μαδούρο αλλά όχι για τους υπόλοιπους και τον περίφημο «λαό» στη Βενεζουέλα.

Μην είστε αφελείς εσείς του 31%. Δείτε την πλήρη εικόνα, συνέλθετε, ευχαριστήστε το Θεό που βρίσκεστε στο σωστό ημισφαίριο, και μετά ευχαριστήστε και εμάς από αυτό που σας γλιτώσαμε.

ΚΚ2

Η Μάυρη Τρύπα και η Ψήφος

Του ΚΚ2.

Μόλις πριν λίγη ώρα συνειδητοποίησα ότι όποιος άνθρωπος, επιχειρηματικός οργανισμός ή/ και πολιτικός οργανισμός ή κόμμα και αν ήρθε σε επαφή με τον Αλέξη Τσίπρα (πρωτίστως) και τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα, καταστράφηκε πολιτικά ή απαξιώθηκε και πολιτικά και κοινωνικά. Έχασε την υπόστασή του και την οντότητα της ύπαρξης του. Διαλύθηκε, πως το λένε.

Δε μιλάμε για τους πρώην συντρόφους όπως Ζωή Κωνσταντοπούλου, Στρατουλολαφαζαναίους, τον Σακελλαρίδη, τον Δρογώση, τον Μανώλη Γλέζο κλπ.

Ούτε μιλάμε για τους Θεοδωράκηδες, όπου ο πλέον σημαντικός, ο Μίκης, υπέργηρος ων, έπεσε θύμα της γοητείας του αμόρφωτου μετέφηβου και του πρόσφερε απλόχερα πολιτικό κεφάλαιο και νομιμοποίηση να καταναλώνει, ενώ ο «Σταύρος» είδε εν μία νυκτί το κόμμα του να διαλύεται, τα χρήσιμα «assets» του να τον εγκαταλείπουν και τελικά να μένει «με το σακκίδιο στο χέρι», χωρίς κόμμα και στελέχη.

Για να μην αναφέρουμε ότι το ίδιο έπαθε ο Καμμένος ο οποίος ολιγώρησε από υστεροβουλία(;), κακό υπολογισμό(;), κάτι άλλο; και ο Αλέξης τον παγίδεψε, τον αφόπλισε, τον ξεδόντιασε και τον εξευτέλισε παίρνοντας του όλα τα στελέχη.

Όπως συνέβη σε σημαντικό βαθμό και με τον Λεβέντη και την Ένωση Κεντρώων.

Και να τώρα, που την κρίσιμη στιγμή που το ΚΙΝΑΛ (διάβαζε ΠΑΣΟΚ) βρισκόταν σε κάποια πορεία ανάνηψης, έπεσε και αυτό στην τοξική και διαλυτική επιδραση της πολιτικής μαύρης τρύπας του ΣΥΡΙΖΑ που, όπου βρεθεί καταναλώνει Ελλάδα, ανθρώπους και πολιτικές οντότητες.

Διότι ο τοξικός άνθρωπος και η τοξική οντότητα δε συνθέτει, διαλύει. Δεν παράγει, καταναλώνει. Δε δημιουργεί, καταστρέφει. Και όπου πατήσει δε φυτρώνει χορτάρι.

Έτσι, ενώ σε δημοσκόπηση εμφανίζεται το 82% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ να ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΚΑΘΕΤΑ με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (φανταστείτε ότι στη ΝΔ το, ποσοστό δυσαρέσκειας είναι στο 91%), εν τούτοις στο ΚΙΝΑΛ η ηγεσία φιμώνει τους εκφραστές αυτής της σχεδόν συνολικής στάσης απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και αρχίζει τα επαμφοτερίζοντα «ανώμαλα ρήματα», τις παλινωδίες τους συμψηφισμούς, τα «ναι μεν αλλά», τη στιγμή που σε μια σατανική σύμπτωση(;) των δυνάμεων της Ιστορίας, έχουμε τη ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ μεταπολιτευτική (να μην πω μεταπολεμική) κυβέρνηση.

Η οποία αντί να θέλει διακαώς, σε μια θεραπευτική, έστω, και εκ των υστέρων επίγνωση της ανικανότητας της και της αδυναμίας της ελέω των νέων πολιτικών συσχετισμών που διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές, να φύγει από το κάδρο όπως έγινε το 2009, να πάει η «καυτή πατάτα της διακυβέρνησης σε άλλον, άρχισε τις διερευνητικές μπαταριές με τους τιποτένιους και τα έμμισθα ρετάλια του πληκτρολογίου, σε ευθεία αντίθεση με τη συνταγματική τάξη σε μισοκακόμοιρο στυλ «Εεεεεε, να, τώρα που έχουμε και εθνικούς κινδύνους, μήπως να αναβάλαμε λιγουλάκι τις εκλογές;» Λες και απευθύνεται σε ηλίθιους!

Και όλα αυτά ενώ η Τουρκία προχωράει στις πιο επιθετικές κινήσεις στην γεωπολιτική σκακιέρα μετά το 1974, στρυμωγμένη από τους πρωτόγνωρους για αυτήν συσχετισμούς δυνάμεων και υβρίζοντας και απειλώντας ευθέως όχι μόνο την Ελληνοκυπριακή πλευρά (τον αδύναμνο κρίκο) αλλά και τις άλλες ενίοτε ισχυρότατες δυνάμεις με παρουσία στην περιοχή! (Ισραήλ, ΗΠΑ, Αίγυπτο κλπ.)

Ελπίζοντας ταυτόχρονα πως δεν ισχύουν κάποια πράγματα τα οποία ΚΑΙ εμείς τα εξετάσαμε σαν υπόθεση εργασίας ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ αρχίσει ο γενικότερος προβληματισμός για την… προθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει εκλογές, όπως και για το αν το… μετάνοιωσε ο Τσίπρας που ανήγγηλε πρόωρες εκλογές και για το αν κατά πόσο θα μπορούσε σε μια διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος να αναβάλει τις εκλογές ένεκα εκτάκτων συνθηκών(!!!).

Πράγματα που, αν θυμάστε οι τακτικοί φίλοι της σελίδας του «Π», τα συζητούσαμε μήνες πριν!!!

Οπότε τι κάνουμε;

Σίγουρα δεν ορίζουμε πολλά πράγματα εκτός Ελλάδος, αλλά ορίζουμε το σημαντικότερο εντος Ελλάδος: Το αποτέλεσμα της κάλπης. Ο καθένας θα ψηφίσει σύμφωνα με τα πιστεύω του, ελπίζουμε με γνώμονα για το καλύτερο για τη χώρα.

Εκείνο όμως που πιστευω είναι ότι συμφωνούμε όλοι, είναι ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία! Να σταματήσει να παράγει αρνητικά γεγονότα, τοξικές καταστάσεις και να εκθέτει σε κινδύνους τη χώρα, είτε με απερισκεψίες και μυστικές συνομιλίες, είτε με απεμπολήσεις εθνικού κεφαλαίου.

Η Αστική Τάξη, η Τάξη μας, χτυπήθηκε σκληρά αλλά άντεξε! Άντεξε την τοξική επίθεση της μαύρης τρύπας της εγχώριας και διεθνούς νεοεποχίτικης ατζέντας. Εκείνης που ήθελε την Ελλάδα παρία των εξελίξεων και τη Μεσαία Τάξη της διαλυμένη, υπερφορολογούμενη και παγιδευμένη σε γραφειο-Κρατική ομηρεία.

Εκείνων που δεν τους ενδιέφερε τίποτα, αρκεί να προωθήσουν τα περίεργα διεθνιστικά τους σχέδια και τις μη εθνικά ωφέλιμες, μη παραγωγικές μπίζνες τους, τρεφόμενοι από την διάλυση και υπερφορολόγηση των υγειών και παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Τώρα, όπως φαίνεται, εντός ολίγου ανατέλλει μια Νέα Εποχή.

Χρέος μας είναι όχι μόνο να χαρούμε, αλλά να αναλογιστούμε το βάρος της ευθύνης που πέφτει πάνω στους ώμους μας για να κάνουμε επιτέλους πραγματικότητα αυτή την Ελλάδα που ονειρευόμαστε αλλά όλο κάτι γίνεται και δεν μπορούμε να την αγγίξουμε!!!

Για να γίνει αυτό πρέπει να πάμε στην κάλπη όμως. ΟΛΟΙ.

Οπότε δεν οργιζόμαστε, δεν βρίζουμε και στις 7/7 ψηφίζουμε. Όλοι όμως. ΟΛΟΙ.

ΚΚ2

Το ΚΙΝΑΛ, τα Σκιάχτρα και η Πραγματικότητα

του ΚΚ2.

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά η κα Γεννηματά δεν διέψευσε τους φόβους μας. Πως θα μπορούσε άλλωστε;

Άνθρωπος του οποίου οι αντιεξουσιαστές αναρχοαριστεροί του καίνε τα γραφεία στο κέντρο κάθε δεύτερη μέρα, αλλά αυτός εμμονικά επαναλαμβάνει ότι μάχεται κατά του «νεοφιλελευθεριΖμού» και της «ακροδεξιάς», έχει χάσει από τα αποδυτήρια όσον αφορά την καθαρότητα της κρίσης του, την ορθότητα του πολιτικού του αισθητηρίου και στην τελική, την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας του.

Και τούτο διότι όπως και να είναι, ο επαναπατρισμός των ΠΑΣΟΚων που τώρα είναι στο ΣΥΡΙΖΑ δια μέσου της αποπομπής του Βενιζέλου είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Ο λόγος για αυτό είναι ότι μιλάμε για το άκρως αμοραλιστικό τμήμα του ΠΑΣΟΚ το οποίο προσεταιρίστηκε τον ΣΥΡΙΖΑ για να μη χάσουν τα κρατικοδίαιτα προνόμια τους και τις προσόδους που συνεπάγεται η παραμονή τους στην εξουσία. Ποια «πρόσημα» και ποια «ακροδεξ(χ)ιά».

Και η ερώτηση έρχεται αυθόρμητα:

Αν αυτός είναι (που είναι) ο σκοπός της ενασχόλησης τους με την πολιτική (όπως και των αντιστοίχων πρώην ΑΝΕΛιτών ή/ και αυτοαποκαλούμενων «Καραμανλικών» πρώην ΝΔητών), είναι δυνατόν να επιστρέψουν όλοι αυτοί στο συρρικνωμένο, σε μεγέθη πρώην ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ της κας Γεννηματά και να χάσουν την προοπτική της μάσας, αντί να ψηφίσουν έστω ανέλπιδα το ΣΥΡΙΖΑ με την προοπτική κάποιας – της όποιας- «Δεξιάς παρένθεσης»;

Η μήπως έχει κάποιος την αφελή εντύπωση ότι θα επιστρέψουν στ’ αλήθεια διότι θέλουν τάχαμ’ «να μην έρθει η ακροδεξχιά» και ο «νεοφιλελευθεριΖμός»; Μας κοροϊδεύετε;

Και έστω, ας υποθέσουμε ότι η κα Γεννηματά, κατά πως το αντιλαμβάνεται, δεν θέλει να γίνει ουρά της ΝΔ. Κατανοητόν, σεβαστόν και ουδεμία αντίρρηση.

Για πείτε μας όμως εκεί στο ΚΙΝΑΛ, ποιος θα σεβαστεί περισσότερο την ιστορία του ΠΑΣΟΚ ενώ αυτό θα (ξανα)ανδρώνεται στην θερμοκοιτίδα της Ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας; Ο αγροίκος της Κουμουνδούρου που καταβρόχθισε με μαεστρία έναν-έναν τους ΔΙΚΟΥΣ του, συνεργάτες, φίλους, ακόμα και αυτούς που τον ανέδειξαν, όπως και πολλά από τα στελέχη πέριξ της κας Γεννηματά, ή που με μεθόδους Sturmabteilung (τάγματα εφόδου) και ποτέ επώνυμα (ήταν ταχαμ’ «αυθόρμητες αντιδράσεις») επιτίθονταν εναντίον πολιτικών του ΠΑΣΟΚ, και παρενοχλούσαν τις συγκεντρώσεις ή προπηλάκιζαν και μάλιστα με φυσική βία, τον κόσμο των παρευρισκομένων; Τα ξεχάσατε κυρία Γεννηματά;

Εσείς καλή μου κυρία, έχετε την αυταπάτη ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της ΝΔ θα είσαστε «ρυθμιστής» και θα δαμάσετε το ντοπαρισμένο θηρίο που διορίζει τώρα και τα σκουπόξυλά του, και θα εξαναγκάσετε, αν και ο «λαός» θα έχει εκλέξει άλλους, να συνεργαστούν ο νικητής με τον σε τρεις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις ηττημένο ώστε οι εξελίξεις στη χώρα να έχουν -λέτε- «προοδευτική κατεύθυνση».

Και τι στην ευχή εννοείτε με αυτή την φράση με την οποία ταυτίζεστε καθ’΄ολοκληρίαν με το ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα αποτρέψετε δηλαδή που θα έκανε η ΝΔ και δε θα ήταν «προοδευτικό»;

Την αναδιάρθρωση του οργανογράμματος της δημόσιας διοίκησης; Την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων; Την ΑΠΟΛΥΣΗ των επιόρκων; Την εγκαθίδρυση δομών αξιοκρατίας, στοχοθεσίας, ευθύνης και λογοδοσίας στην λειτουργία του Δημοσίου; Δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πρέπει να συνεισφέρουν στην εθνική προσπάθεια; όπου εκτός από καποιους ήρωες από τους αεροελεγκτές μέχρι τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, τους ιπτάμενους και άλλα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, υπάρχουν στελέχη του «δημοσίου» που σήμερα χρυσοπληρώνονται χωρίς να παράγουν;

Την δρομολόγηση της μη κρατικής/ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ανώτατης δημόσιας παιδείας; Τον επανασχεδιασμό της παιδευτικής διαδικασίας από τα 6 έως τα 18 έτη έτσι ώστε οι μαθητές να λαμβάνουν τα εφόδια που θα τους χρειαστούν για να ζήσουν στον 21ο αιώνα;

Την πραγματοποίηση ΜΕΓΑΛΩΝ επενδύσεων που λιμνάζουν από τη μια όπως είναι το Ελληνικό και άλλες, με το σκοπό της ανάπτυξης και της μαζικής προσφοράς ποιοτικών ακόμα και μεγάλης κλίμακας απόπειρες δημιουργίας μιας νέας Εθνικής Βιομηχανίας;

Και όλα αυτά με ανάλογη εισροή κεφαλαίων από τα κορόιδα που θα ρισκάρουν τα λεφτά τους στο 40 χρόνια μεταπολιτευτικό μπαχαλο για το οποίο είσαστε και εσείς υπεύθυνοι όπως και η ΝΔ, αλλά πλέον και το αφιονισμένο τσίρκο που καταδολίευσε τα πάντα, ο αξιότερος μαθητής που αποπάτησε η μεταπολίτευση;

Λες και δεν υπήρχαν στο φινάλε άλλοι πιο άξιοι, όσο και αν στηλιτεύουμε τη θρησκευτική προσωπολατρία των οπαδών τους, έπρεπε σώνει και καλά,να υποστούμε τον Τσίπρα, την ψυχασθένειά του και την ανεπάρκεια του διαταραγμένου τσίρκου του.

Η μήπως δε θα έχουν «προοδευτικό» πρόσημο οι αλλαγές στη γραφειοκρατία της ίδρυσης νέων επιχειρήσεων, της ενθάρρυνσης της αυταπασχόλησης και της δημιουργίας βάσης νέων επιχειρηματιών που θα δημιουργήσουν μια νέα πλατφόρμα καινοτομίας και ανταγωνισμού απέναντι στους υπάρχοντες μεγάλους; Εντάξει, όλες οι μεγάλες κυβερνήσεις αγαπούν αυτούς που παρασιτικά είναι «με το γκουβέρνο» και δεν αφήνουν κανένα νέοεισερχόμενο στην Ελληνική παραγωγική διαδικασία, αλλά δεν πρέπει κάποτε να αλλάξει αυτό με την είσοδο νέου αίματος στο Ελληνικό επιχειρείν;

Όπου, που να πάρει ο διάολος, έχουν περάσει κοντά είκοσι χρόνια και δεν έχουμε δει ένα αξιόλογο νέο όνομα, μια νέα επιχειρηματική επωνυμία, ένα διεθνές brand name (και ιδίως μετά το 2009, που επήλθε η καταστροφή), καταπνίγονται όλα εν τη γενέσει τους! Εκτός αν μια-δυο νέες αλυσίδες στην εστίαση και την αγορά ηλεκτρονικών θεωρούμε πως επαρκούν, τη στιγμή που εισάγουμε Τούρκικα πλυντήρια και τοστιέρες, ενώ κλείνουν η Frigoglass και το Γάλα Βλάχα(ς)!!!

Και έστω, προφανώς δεν θεωρείτε τα παραπάνω αρκετά «προοδευτικά», ώστε όχι μόνο να συνεργαστείτε με τον διαφαινόμενο νικητή των εκλογών και να τον ΠΙΕΣΕΤΕ προς αυτές τις κατευθύνσεις, αλλά ευνοείτε αυτόν που όχι μόνο σας έβλαψε, αλλά όλες οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι θα σας μασήσει και θα φτύσει το κοκκαλάκι σας αν τον πλησιάσετε. Και ο οποίος είναι παραπάνω από βέβαιο ότι θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να βλάψει τη χώρα του συνεχίζοντας την ίδια τακτική για την οποία ο έστω αφελής και βραδύκαυστος Ελληνικός λαός αποφάσισε να τον αποσύρει από την κυβέρνηση της χώρας, μην αντέχοντας άλλο!

Δυστυχώς, οι διαφαινόμενες τάσεις δείχνουν ότι, η κα Γεννηματά (όπως και πολύ περισσότερο ο καταφανώς σε απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας ευρισκόμενος «ηγέτης» στον άλλο «προοδευτικό» πόλο), ενδέχεται να έχει διαγνώσει λάθος την κατάσταση και ένεκα βεβιασμένων και, λανθασμένων αποφάσεων, οι μετεκλογικές εξελίξεις να είναι μοιραίες, όχι μόνο για το κόμμα της αλλά για αυτή την ίδια.

Διότι, κανένας δεν παίζει με την αγωνία του απροστάτευτου για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του! Ο οποίος θέλει δουλειές και κανονικότητα για να σώσει την οικογένειά του και το σπίτι του, και όχι να του κουνάτε τα σκιάχτρα με τα «πρόσημα» και «ακροδεξχιά».

Λίγη προσοχή μην τα διαλύσουμε τώρα στο τέλος…

ΚΚ2

Εκ Στόματος Κόρακος «ΚΡΑ» Εξελεύσεται

Του ΚΚ2.

(Από το στόμα του κορακιού, μόνο «κρα» μπορεί να βγει.)

Σε μια άλλη ανάγνωση, μαθαίνουμε ότι με την αποτύπωση της συντριπτικής πρώτης νίκης της ΝΔ την προπερασμένη Κυριακή, εκτός από την σύζυγό του, ΚΑΙ ο Τσίπρας έδειξε, λέει, έναν «άλλο εαυτό» και εισήλθε μαινόμενος και αυτός «ως βους εν υαλοπωλείω» στην Κουμουνδούρου, όπου και το κακομαθημένο παιδάριο που είναι παγιδευμένο σε σώμα 45ρη πρωθυπουργού έγρουξε, έσκουξε και σπάραξε μπροστά στο μέγεθος της καταδίκης που του επεφύλαξε η Τάξη που τόσο φιλότιμα, κυνικά και μεθοδικά, προσπάθησε να αφανίσει.

Ευτυχώς, την πλήρωσαν (μόνον) τραπέζια και καρέκλες από ότι ακούσαμε, σε αντίθεση με άλλες εποχές στις χώρες-ιδεολογικούς φάρους της παράνοιας που τον κατατρύχει, όπου τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας- γκούλαγκ και οι τόποι «εξαφάνισης» αντιφρονούντων θα δούλευαν «υπερωρίες».

Δεν έχουμε να πούμε πολλά, είναι σίγουρο ότι θα ξεχειλίσει από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα η σχετική αρθρογραφία που θα αναλύσει μεθοδικά το πως ένας άνθρωπος από πολιτική μυωπία, κακή ποιότητα χαρακτήρα και καθαρή ιδεοληψία και ιδιοτέλεια έχασε την χρυσή ευκαιρία να ανατάξει μια ώρα αρχίτερα τη χώρα του και να μεσουρανήσει το πρώτο μισό του 21ου αιώνα.

Δυστυχώς, με τον άσχημο και τοξικό χαρακτήρα του, την χαμηλής ποιότητας πολιτική και κοινωνική αγωγή του, την ιδεοληπτική του τύφλωση και την νηπιώδη ωριμότητα του, την ευκαιρία αυτή την κλώτσησε σαν τη γεμάτη καρδάρα με το γάλα, και επειδή δεν έχει ίχνος (εν)συναίσθησης και ευαισθησίας, το μόνο που τον ενδιαφέρει, στη μέση του χάους, για τη συντήρηση του οποίου είναι ΚΑΙ αυτός υπεύθυνος, σαν το κακομαθημένο νήπιο, είναι ότι χάνει το γλειφιτζούρι, την εξουσία, ίσως για πάντα.

Την οποία με λίγη καλή τύχη την αναλαμβάνει ο μισητός του αντίπαλος ο οποίος προφανώς με την υψηλότερη ευφυία, πολιτικό κεφάλαιο, Γνώση του Κόσμου, αλλά και ηθική χαρακτήρα που φαίνεται να διαθέτει, ενδέχεται να την αξιοποιήσει πολύ καλύτερα από το διχαστικό στριμμένο άντερο που για κακή μας μοίρα και ένεκα της απελπισίας μεγάλου κομματιού του Ελληνικού «λαού» αλλά και κάθε λογής συμφερόντων, ξένων και εγχώριων, μας κατσικώθηκε τόσο άδικα και τόσο βάναυσα πριν πέντε σχεδόν χρόνια.

Και είχε όλο το χρόνο μπροστά του, την πλέον ανέφελη, μακροχρόνια και ανεμπόδιστη θητεία να τα αλλάξει όλα ο αστοιχείωτος!

Το μόνο που έχω να ευχηθώ στην Ελλάδα από εδώ και εμπρός, είναι ότι πριν ξαναεμφανιστεί στο πολιτικό προσκήνιο άλλος ένας τέτοιος παλιοχαρακτήρας, άλλο ένα τέτοιο ταλέντο δυστροπίας και τοξικότητας, και δεν πέσει την ώρα που πρέπει η πρώτη σωφρονιστική πατρική σφαλιάρα, να υπάρχουν οι μηχανισμοί της Πολιτείας ώστε να εντοπιστεί με το πρώτο στραβοπάτημα, την πρώτη κατάληψη, την πρώτη φθορά δημόσιας περιουσίας που θα προκαλέσει, μην αντέχοντας να κρατάει κρυφό τον βόρβορο της ψυχής του.

Και πριν προλάβει να δηλητηριάσει και άλλους ανθρώπους με το τοξικό του διχαστικό ταλέντο, να αναλάβει η ίδια η πολιτεία, οι αρχές, οι σχολικοί σύμβουλοι να τον απομονώσουν, να του βγάλουν το δηλητήριο, να του εξηγήσουν και να τον διαπαιδαγωγήσουν σε συνεργασία με ή χωρίς τους γονείς στην αλφαβήτα της συμβιωτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς.

Έτσι ώστε να μην ξαναζήσουμε αυτή την αλληλουχία πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων, όπου, τη στιγμή της δοκιμασίας και την ώρα της κρίσης μιας ολόκληρης χώρας, της δόθηκε «αντί του μάννα χολή, και αντί του ύδατος όξος», και ένας ταλαντούχος αλλόφρων ψυχάκιας πολιτικάντης σε τοξικό παροξυσμό, ο οποίος μας κατέβασε όλους πολλά σκαλοπάτια πιο κάτω στη σκάλα της αξιακής ηθικής και της κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης.

Αν μη τι άλλο, ποτέ πια τέτοια ταλαιπωρία! Ποτέ πια (αυτή η) «αριστερά»(*).

Αλλά καιρός είναι, νομίζω, να στρέψουμε το βλέμμα και στην Επόμενη Μέρα.

ΚΚ2

ΥΓ: Επειδή λαμβάνω πολλές ενστάσεις ότι «αυτή είναι η ΜΟΝΗ αριστερά» και αυτή είναι μια ανάγνωση την οποία και εγώ ασπάζομαι, εφόσον όντως αυτή έχει εξ ορισμού ένα φονταμενταλιστικό λόγο και μια φιλοσοφία θρησκειολογικής σύγκρουσης με τους «απίστους» της «θρησκείας» της, ενημερώνω ότι, όπως εξήγησα και σε άλλη ανάρτηση, τα εισαγωγικά τα βάζω για να τονίσω ότι παρά την μανιχαϊστική τους τοξικότητα, ούτε καν σωστοί «αριστεροί» είναι.

Διότι, κατά πως φαίνεται, αν ήταν «κανονικοί» «αριστεροί», αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχα για να γράφω, ούτε εσείς, αγαπητοί φίλοι, για να με διαβάζετε.


To Μοιραίο Lapsus της Κυρίας Γεννηματά

Του ΚΚ2.

Η αιφνίδια αποχώρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ιδίως όταν διανθίζεται σαν είδηση με τις πληροφορίες που τη συνοδεύουν για τις δηλώσεις του καθ’ όλα πληθωρικού στελέχους, αποκτάει τεράστια σημασία λόγω του χρονισμού της και των συνειρμικών συμβολισμών που εμπεριέχει.

Δυστυχώς, η κα Γεννηματά με τις αστοχίες της επιβεβαιώνει τις ανησυχίες του αστικού στρατοπέδου σχετικά με τις δυνατότητές της για άλλη μια φορά.

Δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει πίσω από τις τόσο ξαφνικές εξελίξεις, οι οποίες κατέλαβαν εξ απήνης ακόμα και στενούς συνεργάτες της καθώς και υψηλά στελέχη του κομματικού της επιτελείου. Ήταν άραγε μια απόφαση της κας Γεννηματά την οποία δεν είχε τις διαπροσωπικές δεξιότητες ή το πολιτικό δέμας να τις επιβάλλει στο πληθωρικό, πλην όμως «ανυπότακτο» και αντίθετο στην ισαποστασάκικη γραμμή που φαινόταν τώρα τελευταία να κυριαρχεί στο κόμμα, ιστορικό πολιτικό της στέλεχος;

Η απόφαση αυτή ελήφθη εν ψυχρώ; Η μήπως ελήφθη στα πλαίσια ενός καλά προετοιμασμένου εσωτερικού σχεδιασμού, οπότε και εκρίθη ότι η όποια αντίδραση του κου Βενιζέλου και οι κραδασμοί της θα μπορούσαν να απορροφηθούν από το κόμμα, και ότι αυτή η «μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση» κατά ορισμένους θα μπορούσε να τιθασευτεί χωρίς περαιτέρω κραδασμούς για το κόμμα;

Ακόμα και πέντε βδομάδες πριν τις σημαντικότερες εθνικές εκλογές μετά τη μεταπολίτευση; Παραμονή του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών;

Η μήπως ήταν μια εν θερμώ απόφαση υπο το κράτος έξαψης εκ μέρους της κας Γεννηματά; πιθανόν κατόπιν πιέσεων κάποιων, των πραγματικών αφανών επικυρίαρχων του κόμματος, σε συνδυασμό ίσως με συγκεκριμένη κλίκα ολιγαρχών οι οποίοι δεν θέλουν να φυτρώσει χορτάρι σε αυτή τη χώρα και έχουν τρομοκρατηθεί με την κάθοδο των επιτοκίων και την άνοδο του χρηματιστηρίου;

Καθόσον αυτά, σε συνδυασμό με μια αυτοδυναμία-σταθερή κυβέρνηση του αστικού κόσμου θα σηματοδοτήσουν πραγματική ανάπτυξη μέσω νέων επιχειρήσεων, νέων επενδύσεων και κατά συνέπεια νέων ανταγωνιστών για αυτούς στο επιχειρηματικό πεδίο και που να τρέχεις τώρα;

Αν και, αν αποκλείσουμε τις ανωτέρω θεωρίες συνομωσίας(;) το πιθανότερο είναι ότι μάλλον η κυρία Γεννηματά έπαθε ένα lapsus λογικής, σαν και αυτά που την κατατρέχουν όταν η ανασφάλεια της μην συντριβεί ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ την κάνουν να αστοχεί στην κρίση της και να κυνηγάει την… ακροδεξιά, ενώ η ακροαριστερά επιτίθεται στις κλούβες που φυλάνε τα γραφεία του κόμματός της κάθε Σάββατο. Εκτός αν οι μολοτοφόροι κουκουλοφόροι είναι μεταμφιεσμένοι… Χρυσαυγίτες οπότε πάσο.

Είτε, όπως τώρα, να διώχνει ένα εναπομείναν ιστορικό στέλεχος και πρώην αρχηγό του κόμματός της για τον οποίο όλοι αναγνωρίζουν ότι κράτησε τη χώρα ζωντανή μετά το 2012 σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, χωρίς να γνωρίζει κανείς τις επιπτώσεις ακόμα και στο σώμα των ψηφοφόρων της. Ιδίως σε μια εποχή που το ΚΙΝΑΛ είχε αρχίσει να παίρνει τ’ απάνω του!!!

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι δυστυχώς η κα Γεννηματά ξαναέπαθε αυτό το επαναλαμβανόμενο lapsus λογικής που συχνά-πυκνά την καταβάλλει. Δεν έχει αντιληφθεί ότι αυτή τη στιγμή, ο φυσικός της εχθρός ΤΩΡΑ δεν είναι η ΝΔ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος τη μια την προσκαλεί με τους δικούς του όρους να συμμετέχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με το σκοπό προφανώς να απορροφήσει το κόμμα της και να πετάξει σαν στημένες λεμονόκουπες όσους δεν ακολουθήσουν το ΣΥΡΙΖΑ στην (αυτό)καταστροφική του πορεία, ενώ την άλλη, την υβρίζει ευθέως με φράσεις που κανένα στέλεχος της ΝΔ δεν είχε διανοηθεί ποτέ αλλά και της απογυμνώνει το κόμμα από στελέχη, έστω αυτά τα στελέχη που όλοι ξέρουμε…

Η φυσική πορεία των πραγμάτων θα ήταν να κερδίσει μια ΝΔ αυτοδύναμη πλειοψηφία η οποία θα της επέτρεπε να έτεινε χείρα βοηθείας στο ΚΙΝΑΛ και δίκην θερμοκοιτίδας θα το προστάτευε από την τοξικότητα και τη διαλυτική, δίκην «μαύρης τρύπας» του πολιτικού σύμπαντος, επίδραση του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η ΝΔ θα είχε μελλοντικά απέναντί της ένα κόσμιο αντίπαλο και όχι την πολιτική αλητεία των περιττωμάτων της μεταπολίτευσης, η δε κυρία Γεννηματά θα είχε αρκετό χρόνο, μακριά από συνεχόμενες πολιτικές αναμετρήσεις και την πίεση της πολιτικής αλητείας της «Πρώτης Φοράς Αριστεράς», μέσα σε ένα πιο φιλόξενο και λιγότερο τοξικό πολιτικό βιότοπο, να ανασυντάξει, να ενδυναμώσει και να καταστήσει σε μια, δυο έστω τετραετίες (δε γίνονται θαύματα σε αυτό τον κόσμο), ένα αμιγώς σοσιαλδημοκρατικό πόλο σε μια Ελλάδα εξημερωμένη και ευημερούσα, και με ορατή προοπτική αναρρίχησης στην εξουσία. Δεν θα κυβερνάει η ΝΔ μια ζωή, στις κανονικές δημοκρατίες υπάρχουν και εναλλαγές.

Δυστυχώς, η κα Γεννηματά, με το να θυμηθεί την άσχημη πλευρά των πολιτικών καταβολών της έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, κυρίως για την ίδια, διότι ούτε η ΝΔ θα ελαττώσει τα ποσοστά της (τουναντίον), ο δε Μητσοτάκης , απέδειξε ότι είναι ψύχραιμος και μεθοδικός παίκτης και ενδέχεται να δούμε τα ποσοστά της ΝΔ αυξημένα και εντός των ορίων της αυτοδυναμίας εντός των επομένων ημερών, καθόσον το τελευταίο πράγμα που θέλει πλέον ο κόσμος πλην της πελατείας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα νέο «rollercoaster ride» με περαιτέρω αβεβαιότητα, ακυβερνησία και εκλογές μέχρι τα Χριστούγεννα όπως έγραψε κάποιος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι επιλογές των νουνεχών αστών στενεύουν μετά από το τελευταίο lapsus λογικής της κας Γεννηματά και καθιστούν μονόδρομο την ισχυρότερη επιλογή του αστικού στρατοπέδου για να απαλλαγούμε από την τοξική μάστιγα των ψυχάκηδων και να μπορέσει να προχωρήσει η χώρα.

Η δε κυρία Γεννηματά, ακόμα και να μη συνεργαστεί με την «δεξχιά» όπως την εννοεί μέσα στην πολιτική αφέλεια και πλάνη της, με μια αυτοδύναμη ΝΔ και την επιστροφή στην κανονικότητα, θα έχει αρκετό χρόνο να επανεξετάσει τις προτεραιότητες της με βάση τη λογική, τα δεδομένα της νέας πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας και όχι το αυτοκαταστροφικό «προπατορικό» συναίσθημα.

Κρίμα. Μπορούσε και καλύτερα.

Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε τη μάχη.

Don’t get mad, get even!

Δεν βρίζουμε, δεν οργιζόμαστε. Ψηφίζουμε.

ΚΚ2

Dοn’t Get Mad, Get EVEN. Μην Οργίζεστε, ΨΗΦΙΣΤΕ!!!

Του ΚΚ2.

Επειδή οι καταστάσεις απαιτούν άμεση επικοινωνία πλέον αντί για τα γνωστά μου «σεντόνια» (τι να ξαναπούμε, τα ίδια και τα ίδια), και επειδή όλα έχουν ειπωθεί για το ΣΥΡΙΖΑ και την αλλοπρόσαλλη και -ΚΥΡΙΩΣ- τοξική του πορεία, λίγα, ελάχιστα πράγματα απομένουν πριν την κάλπη.

Ας αναστοχαστούμε πως με τρόμο και μέγιστη ψυχική οδύνη διαπιστώσαμε (άλλοι το 2004, άλλοι το 2006, άλλοι το 2008, άλλοι το 2012, άλλοι το 2015 και άλλοι αργότερα, ανάλογα με την ευαισθησία του πολιτικού αισθητηρίου του καθενός), ότι εδώ δεν είχαμε να κάνουμε με μια απλά περισσότερη κρατικίστικη «αριστερά» στυλ έστω βαθέως ΠΑΣΟΚ των αρχών του 1980 στο πιο brutal (σαράντα χρόνια μετά που να πάρει ο διάολος!), αλλά με μια πραξικοπηματική συμπαιγνία όλων των νοσηρών δυνάμεων της μεταπολίτευσης, που συμπεριελάμβανε ακόμα και με τον εθνολαϊκισμό. Δεν υπάρχει τοξική, νοσηρή και παρασιτική ομάδα της Ελληνικής κοινωνίας που να μην συντάχθηκε με αυτό τον εσμό των ψυχάκηδων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάντησε να θεωρεί «λαό» τους δημόσιους υπαλλήλους, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους Ρομα, τους Ελληνοποιηθέντες αλλοεθνείς, (κάποιους) συνταξιούχους και απέκλεισε όλους τους υπολοίπους είτε επρόκειτο για τους «μενουμευρωπαίους» όπως τους ονόμασε ο Κυρίτσης, από τους οποίους όπως στην ουσία ο ίδιος ομολόγησε «ήρθαμε για να τα πάρουμε για να τα δώσουμε στην πελατεία μας», είτε επρόκειτο για τους «άριστους», τους αριστούχους μαθητές, φοιτητές, και ερευνητές δηλαδή, είτε επρόκειτο για ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες, είτε επρόκειτο για διαφορετικές φωνές στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο.

Απέναντι σε αυτή την ωμή απροκάλυπτη και απρόκλητη εχθρότητα η οποία μας ταλάνισε θεσμικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και αισθητικά αλλά ΚΥΡΙΩΣ οικονομικά, μια απάντηση υπάρχει.

Η ΨΗΦΟΣ.

Πριν χρόνια το είπανε: «Η Εμείς ή αυτοί, ψηφίζουμε για πολίτευμα, Κυριακή ψηφίζουμε, Δευτέρα φεύγουν».

Ε, ας τους δείξουμε ότι λάβαμε το μήνυμα και τώρα τους το ανταποδίδουμε, και, αφού μας έχουν κυρήξει τον πόλεμο και η ευημερία μας είναι ο εφιάλτης τους, κάνετε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα.

Don’t Get Mad, Get Even

Μην οργίζεστε, ΨΗΦΙΣΤΕ.

Μια, δυο, τρεις, δέκα Κυριακές, θα είμαστε εκεί. Στην ΚΑΛΠΗ!!! Ωσότου το μήνυμα θα είναι όσο πρέπει σαφές.

ΚΚ2