ΣΥΡΙΖΑ Εναντίον Κοινωνίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

του ΚΚ2.

Στην επική ταινία «Η Πτώση» (2004) του Oliver Hirschbiegel που πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες του Ναζιστικού καθεστώτος, εξιστορείται η πλήρης αποκοπή του Αδόλφου Χίτλερ από την πραγματικότητα, η οποία παρουσιάζεται ανάγλυφη στην ιστορική σκηνή του περίφημου ξεσπάσματος. Όπου,  πλέον κάποιος τολμάει να του υπενθυμίσει ότι οι περίφημες στρατιές του στρατηγού Στάινερ με τις οποίες θα έκανε την μεγάλη αντεπίθεση που θα άλλαζε το σκηνικό της μάχης του Βερολίνου όπου ο ίδιος τοποθετούσε με σπασμωδικές κινήσεις πάνω στο χάρτη, έχουν αποδεκατιστεί και οι μεραρχίες των μέχρι θανάτου αφοσιωμένων δεν υπάρχουν πια.

Η αντίδραση του παράφρονα στην φοβισμένη υπόμνηση είναι χαρακτηριστική στην υστερική παράνοιά της. Για πρώτη φορά ο μέχρι τώρα περιούσιος Γερμανικός «λαός» αποκαλείται ένα τσούρμο προδοτών ανάξιων της μεσσιανικής στοργής του παράφρονα ο οποίος  επέπρωτο να τους οδηγήσει στο μεγαλείο και την εκπλήρωση των πεπρωμένων της φυλής. Μέσα στη ρύμη της παράνοιας, ακόμα και τα περίφημα SS  γίνονται συνένοχοι στην προδοσία των ανάξιων που πρόδωσαν τα οράματα του Μεσσία-Ηγέτη.

Θα ήταν ενδιαφέρον εάν κάποιος το επιχειρούσε, να κάνει μια έρευνα όλων των ιστορικά καταγεγραμμένων περιπτώσεων στις οποίες συνειδητά ή υποσυνείδητα, οι μεσσιανικής κοπής καθεστωτικοί ηγέτες, ακόμα και εάν αρχικά έχουν ανέλθει στους θώκους τους λόγω εκλογών (όπως ο Αδόλφος…) στρέφονται εναντίον του «λαού» τους για το πόσο ανάξιοι του οραματικού μεγαλείου του «χαρισματικού» ηγέτη στάθηκαν όταν η πραγματικότητα αρχίζει και χτυπάει – για τα καλά- την πόρτα της ιστορίας.  Συνέχεια ανάγνωσης

Ελληνικοί Αριστεροί Αγώνες: «Αἰέν ἀριστερεύειν» (photo album)

14053908_721376158000536_2373231223907679208_o 14054963_721376524667166_7354673457625081420_n 14063895_721376248000527_8745883682221999853_n 14068341_721376018000550_7494156297094432215_o

 

 

 

14068484_721376468000505_2706654724480243961_o 14088597_721375991333886_4033900794522251916_n 14088681_721376594667159_5339328479778494510_n

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Μια βιοκλιματική αναβάθμιση και μια καθυστέρηση 8 μηνών

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

«Η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη θα παραμείνει κλειστή για το κοινό μέχρι το πέρας των εκτελούμενων εργασιών για την βιοκλιματική αναβάθμιση του κτιρίου. Για την εξυπηρέτηση του κοινού θα γίνονται δεκτές επιστροφές στο Ισόγειο της Βιβλιοθήκης.

Για την εξυπηρέτησή σας απευθυνθείτε στις Περιφερειακές Βιβλιοθήκες του Δικτύου μας.»

Η ανακοίνωση αυτή αναρτήθηκε στις αρχές της χρονιάς. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, «αισίως» φτάσαμε στον όγδοο μήνα όπου η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη επί της οδού Εθνικής Αμύνης, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, παραμένει κλειστή λόγω εργασιών. Δεν είμαι πολιτικός μηχανικός (όσοι γνωρίζουν, μπορούν να τοποθετηθούν πάνω στο θέμα), αλλά νομίζω ότι σε οχτώ μήνες θα μπορούσαν να έχουν αποπερατωθεί πολλά περισσότερα από τη βιοκλιματική αναβάθμιση ενός δημοσίου κτιρίου. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος.

Το πρόβλημα είναι ότι ουδείς ως τώρα, απ’ όσα τυγχάνει να γνωρίζω, δείχνει να ασχολείται με αυτό. Ασχέτως πολιτικού-κομματικού χώρου ή προσώπου με θεσμικό ρόλο, είτε αυτός λέγεται δήμαρχος, είτε λέγεται δημοτικό συμβούλιο, είτε λέγεται ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΠΟΤΑΜΙ κ.ο.κ. Αν δικαιολογείται το ύψος του προϋπολογισμού για το έργο, σε ποια φάση βρίσκονται οι εργασίες του, ποιος είναι ο χρονικός ορίζοντας της αποπεράτωσής του. Πρόκειται για έναν σημαντικό γνωστικό κόμβο, πλούσιο σε αρχειακό και μη υλικό που, όντας σε κεντρικό σημείο, εξυπηρετεί και καλύπτει τις ανάγκες πολλών, από τον εξειδικευμένο μελετητή μέχρι τον απλό αναγνώστη. Στους χώρους του φιλοξενούνται ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και ομιλίες (την περασμένη χρονιά μόνο, τον επισκεφτήκαμε αρκετές φορές), και γενικώς είναι ένας από τους θύλακες πολιτισμού της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, αυτά εδώ και οχτώ (8) μήνες, έχουν παύσει να λαμβάνουν χώρα. Και οι περιπτώσεις, πχ, συμφοιτητών που θέλησαν να εξυπηρετηθούν από τη βιβλιοθήκη στο πλαίσιο της εργασίας τους χωρίς εν τέλει να το καταφέρουν αυτό το διάστημα, δεν είναι λίγες, αν κρίνω τουλάχιστον από όσους γνωρίζω εγώ. Συνέχεια ανάγνωσης

H διαγραφή χρέους της Γερμανίας και η συνήθης άγνοια του κ. Τσίπρα

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ο δόκτωρ Πρωθ. μπήκε στο sansimera και μας υπενθύμισε τη μεταπολεμική διαγραφή μεγάλου μέρους του Γερμανικού χρέους. Με αφορμή λοιπόν την επέτειο,ζήτησε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο», όχι θεσμικού τύπου, όχι επικαλούμενος τον Λοκ ή τον Ρουσώ,αλλά «δάνειο-αναπτυξιακού» τύπου, δηλαδή «εσείς πληρώνετε, εμείς καλοζούμε»!

Ορισμένες σύντομες παρατηρήσεις: Συνέχεια ανάγνωσης

Τα βατράχια δεν γίνονται πρίγκιπες

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Από το 2004 η Ελλάδα κυβερνάται από ανάξιους ηγέτες. Φωτεινή εξαίρεση ο συνετός Λ. Παπαδήμος. Του κρέμασαν από τον λαιμό έναν κυβερνητικό θίασο ποικιλιών, όμως με άοκνη δουλειά έφερε ωφέλιμο αποτέλεσμα για τη χώρα.
Ο Κ. Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός μόνο για το όνομά του. Η ρητορική του κατά της πνιγηρής διαφθοράς που αμαύρωσε τη δεύτερη θητεία Σημίτη είχε απήχηση. Τη διέψευσε αμέσως. Ο κομματισμός και η φαυλοκρατία γιγαντώθηκαν. Χρεοκόπησε το κράτος και το έβαλε στα πόδια. Εκτοτε απαξιοί να μας μιλήσει.
Ο Γ. Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός μόνο για το όνομά του. Ως αντιπολίτευση βούλιαξε σε αναίσχυντο λαϊκισμό. Κάποια ανανεωτικά τιτιβίσματα της νεότητός του αποδείχθηκαν αερολογίες. Επιδόθηκε κι αυτός στο άθλημα της παροχολογίας και μας έβαλε στο Μνημόνιο. Η συμφωνία για την απομείωση του χρέους ήταν επιτυχία, την οποία όμως ακύρωσε αμέσως με εκείνη την πανικόβλητη ανοησία του δημοψηφίσματος. Σήμερα εξακολουθεί να την υποστηρίζει με αμεσοδημοκρατικές σαπουνόφουσκες. Απέδρασε κι αυτός, αλλά είναι λαλίστατος.
Ο Α. Σαμαράς με την αντιμνημονιακή δημοκοπία του προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό. Υπονόμευσε τον Λ. Παπαδήμο. Ο πρώτος χρόνος της τρικομματικής σταθεροποίησε την κατάσταση μετά την πρώτη κρίση του Grexit. Τον δεύτερο χρόνο ξαναβρήκε τον παλιό καλό εαυτό του. Ξιφούλκησε κατά της τρόικας, διακήρυξε το τέλος των μνημονίων και η χώρα βούλιαξε πάλι στις αγορές. Εστρωσε στον Α. Τσίπρα κόκκινο χαλί.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ολίγα περί ισλαμικού τεμένους

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Α) Τζαμί διέθετε η Κωνσταντινούπολη ήδη από τον 8ο αιώνα μ.Χ. κι ενώ η αυτοκρατορία έδινε αγώνα υπάρξεως απέναντι στο Ισλάμ με τη μάχη του Πουατιέ το 732 μ.Χ. να φαντάζει ασήμαντη αψιμαχία μπροστά στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης τα έτη 716-717 μ.Χ.

Β) Επί Χριστοδούλου ήδη υπήρχε η πρόταση για παραχώρηση εκτάσεως που ανήκε στην Εκκλησία για την ίδρυση ισλαμικού τεμένους στο Σκαραμαγκά ή στο Σχιστό. Έμεινε στο συρτάρι και μας προκύπτει τώρα ο Βοτανικός. Μην αναρωτιέστε τί απέγιναν οι κορμοράνοι που δεν επέτρεψαν στην πλέον υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας να γίνει γηπέδου του Παναθηναϊκού και εμπορικό κέντρο: υπουργοί της κυβέρνησης έγιναν.

Γ) Προφανώς και το Κράτος πρέπει να αναλάβει τη χρηματοδότηση της ίδρυσης τζαμιού και προφανώς δε θέλουμε πάρε δώσε ούτε με την Τουρκία του Ερντογάν ούτε με το βασίλειο των Σαούντ. Ωστόσο, ας μην είμαστε αφελείς. Η Γαλλία δεν υφίσταται τις επιθέσεις που υφίσταται γιατί τις λείπουν τα ισλαμικά τεμένη. Αλλού είναι το θέμα.

Δ) Το ότι σε ένα «κρατικό» τζαμί θα ασκεί το κράτος τον έλεγχό του και θα μπορεί να ελέγξει τη διδασκαλία του Ισλάμ που θα γίνεται εντός του είναι αστείο. Πρώτον, διότι το συγκεκριμένο κράτος δεν μπορεί να ελέγξει ούτε καν τις φορολογικές παραβάσεις ενός κωλόμπαρου στη Ρόδο. Δεύτερον, υπάρχει το παράδειγμα της Δυτικής Θράκης. Το ελληνικό κράτος, με βάση τη συνθήκη της Λωζάνης υποχρεούται να μεριμνά και να προστατεύει το θρήσκευμα των μουσουλμάνων πολιτών του εκεί, καθώς και να μισθοδοτεί και να ορίζει το Μουφτή και τους λοιπούς ιερωμένους του Ισλάμ. Ε και; Πάρτυ κάνουν ο ψευδομουφτής και το τουρκικό προξενείο! Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει πως η ίδρυση νόμιμου τζαμιού θα καταργήσει τα ήδη λειτουργούντα παράνομα. Συνέχεια ανάγνωσης

Για τα αρχαία στο σχολείο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ο Υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, ανοίγοντας το θέμα του διαλόγου για την Παιδεία, αναφέρθηκε στην παρά φύσιν αναλογία χρόνου ανάμεσα στην διδασκαλία της Νέας Ελληνικής και των Αρχαίων στο Γυμνάσιο. Στο Γυμνάσιο η αρχαία ελληνική γλώσσα από το πρωτότυπο διδάσκεται 3 ώρες εβδομαδιαίως ανά τάξη και 2 ώρες τα αρχαία από μετάφραση, ενώ η νέα ελληνική γλώσσα (μαζί με την παραγωγή κειμένων) μόνο 2 ώρες.

Το πρώτο ερώτημα που εγείρεται είναι πού ακριβώς έγκειται το πρόβλημα, στον αυξημένο χρόνο των αρχαίων ή στον μειωμένο των Νέων; Πρόκειται για τελείως διαφορετικά προβλήματα. Αλλά ακόμη και αν επιλέξουμε, αυθαίρετα, να τα συσχετίσουμε γιατί να επιλέξουμε αυτή την συζυγία; Γιατί όχι την συζυγία Νέων Ελληνικών και π.χ. Μαθηματικών ως προς τον χρόνο διδασκαλίας. Η απάντηση είναι υποχρεωτικά ιδεολογικής υφής. Παρακάτω θα εξηγήσουμε. Το επιχείρημα που συνήθως χρησιμοποιείται εναντίον των αρχαίων αφορά την περίοδο που η διδασκαλία τους είχε σταματήσει στο Γυμνάσιο από το 1977 έως και το 1992. Έτσι ο Nikos Sarantakos διατείνεται ότι « η γενιά που δεν τα διδάχτηκε, άνθρωποι που έχουν αυτή τη στιγμή ηλικία, χοντρικά, από 35 ως 50 ετών, θα έπρεπε να μιλούν χειρότερα ελληνικά από τους σημερινούς εικοσιπεντάρηδες-τριαντάρηδες, κάτι που ολοφάνερα δεν συμβαίνει.» . Πέραν της αυθαίρετης συναγωγής συμπεράσματος, αντίθετα μάλιστα στην κοινή εκτίμηση ότι η ελληνική γλωσσομάθεια φθίνει ακατάπαυστα, το επιχείρημα μπορεί να αντιστραφεί άνετα. Για αιώνες η Νέα Ελληνική δεν διδάχτηκε ποτέ ενώ διδάσκονταν τα θρησκευτικά κείμενα σε αλεξανδρινή ή βυζαντινή λόγια γλώσσα, ο Όμηρος από το πρωτότυπο, η καθαρεύσουσα ως μοναδική επίσημη γλώσσα στο σχολείο. Εμπόδισε αυτό την Νέα Ελληνική να επιβιώσει και μάλιστα να αναπτυχθεί; Τουναντίον. Γιατί λοιπόν να μην μειώσουμε τον χρόνο διδασκαλίας της Νέας Ελληνικής; Τα ιστορικά άλλωστε δεδομένα, το βάθος του χρόνου, συνηγορεί υπέρ αυτού. Συνέχεια ανάγνωσης

Για όλα φταίει το γκαζόν!

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Υποθέτω πως οι περισσότεροι θα θυμάστε τη γαλλική ταινία “Gazon Maudit” της Ζοζιάν Μπαλάσκό που μεταφράστηκε ως «Για όλα φταίει το γκαζόν» και που μια ερμηνεία θέλει στη γαλλική αργκό ο όρος «γκαζόν» να αναφέρεται στο σημείο εκείνο του γυναικείου σώματος του οποίου η τρίχα, όπως λέει ο λαός, είναι ικανή να σύρει μέχρι και καράβι. Ε λοιπόν, αν στη γαλλική κωμωδιούλα, για όλα έφταιγε το γκαζόν, στη σημερινή πολιτική συγκυρία στη χώρα μας, για όλα φταίει ο Μητσοτάκης!

Παρακολουθώ εδώ και μέρες το δημόσιο διάλογο, γύρω από πολλά ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας και τελικά καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα, που φαινομενικά φαντάζει αυθαίρετο αλλά μόλις εξηγήσω τί εννοώ θα γίνει σαφές πως δεν είναι.

Πάρτε παράδειγμα το θέμα του ισλαμικού τεμένους. Δεν θα μπω στην ουσία της συζήτησης για το αν ορθώς υπερψηφίστηκε σε αυτή τη χρονική στιγμή ή αν θα ήταν πιο σώφρον να δούμε τους ΑΝΕΛ να αδειάζουν τους εταίρους τους και το ΣΥΡΙΖΑ να ξεφτιλίζεται από τους συνεταίρους του. Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα έπρεπε να γίνει, συν το γεγονός ότι σε αυτό το τσίρκο που προσωπικά δεν θα εμπιστευόμουν ούτε το ταμείο της Β΄Λυκείου, δεν εμπιστεύομαι την ίδρυση και τον έλεγχο (;) ενός μουσουλμανικού τεμένους, είναι σαφές. Αλλά επανέρχομαι. Με το που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο, όλοι ντου στο Μητσοτάκη. Αυτός φταίει, αυτός «χτίζει τζαμιά για τους τζιχαντιστές», αυτός «προωθεί την ισλαμοποίηση της Ευρώπης».

Και θα σκεφτεί κανείς, «οκ, μια μερίδα ακροδεξιών δεν καλοείδε το γεγονός, τί να κάνουμε υπάρχουν κι αυτά». Αμ, δε! Διότι επισκέπτεται ο Μητσοτάκης την πληγείσα από τις πυρκαγιές Εύβοια, μιλάει στις μοναχές της μονής Γαλατάκη που σώθηκε από την καταστροφή και τολμά (άκουσον άκουσον!) να ψελλίσει πως «με τη βοήθεια του Θεού θα ξεπεράσουμε κι αυτήν την κρίση». Τί ήταν να το πεί; Άστραψε και βρόντηξε όλο το αθεϊστικό φιλελεφτεράτο προχωρώντας στις γνωστές ατυχείς συγκρίσεις Ελλάδος και Ιράν και που, σύμφωνα με τις όποιες πάντα, οι θρησκευτικές ελευθερίες στη χώρα των αγιατολάχ είναι κατά τί περισσότερες από ό,τι στην πατρίδα μας. Συνέχεια ανάγνωσης

Τρεις άνθρωποι, ένας εμφύλιος

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Αυτή την Κυριακή, διαβάζοντας την εφημερίδα, μου αποτυπώθηκαν τρία διαφορετικά άρθρα. Τρεις διαφορετικές ιστορίες, που όμως είχαν μια κοινή αναφορά. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι (μια πρόσφυγας από το Ιράκ, ένας Πορτογάλος συγγραφέας και μια πρώην ηγέτης του ΚΚΕ) και ο εμφύλιος πόλεμος, μέσα από τα δικά τους μάτια.

Η κα Μπούσρα είναι μια 45χρονη ιατρός, πρόσφυγας από το Ιράκ (Βαγδάτη), η οποία σήμερα ζει φιλοξενούμενη στην πατρίδα μας μέχρι οι αρμόδιοι (ελληνικοί και ευρωπαϊκοί) φορείς να αποφασίσουν για το μέλλον της. Με μια σύντομη διήγησή της, η κα Μπούσρα, μας δείχνει τη φρίκη δύο βαρβαροτήτων. Των προσφυγικών δρόμων και του εμφυλίου πολέμου που διεξάγεται στη χώρα της και είναι η αιτία της κατάστασης που βρίσκεται σήμερα αυτή και πολλοί άλλοι συμπατριώτες της.

Η οικογένειά της, μας λέει, είχε φύγει από το 2004 για τη Βρετανία και η ίδια, αν και είχε απειληθεί η ζωή της, παρέμενε στη χώρα γιατί το θεωρούσε καθήκον να βοηθήσει. Αυτό, μέχρι τη στιγμή που απειλήθηκε και η ζωή των τριών της παιδιών. Τότε, πήρε την απόφαση να φύγει ακολουθώντας τα προσφυγικά μονοπάτια. «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα βρεθώ σε αυτή τη θέση. Είχα την καριέρα μου, πτυχίο, μεταπτυχιακό, πληρωνόμουν πολύ καλά, μια οικογένεια ευκατάστατη, ένα ωραίο σπίτι. Και τώρα είμαι εδώ, χωρίς καθόλου χρήματα και δουλειά. Είμαι εδώ για να σας δείξω ότι στη θέση αυτή μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας».

Πέρα από τη σκληρότητα των εικόνων κατά τη διάρκεια της διαδρομής μέχρι την πολυπόθητη ελευθερία (την προσφυγική ζωή και την εκμετάλλευση των διακινητών), ενδεικτική είναι και η περιγραφή της κας Μπούσρα για την καθημερινότητα στη χώρα της «Αυτό που ονομάζεται ISIS στη χώρα μου δεν είναι οι μαχητές με τα όπλα, τα πυκνά μαλλιά και τις γενειάδες που βλέπουμε. Είναι μια μαφία εκλεγμένη στο Κοινοβούλιο. Δεν ξέρεις ποιος είναι ο διπλανός σου, αυτός που μιλάς κάθε μέρα». Συνέχεια ανάγνωσης

Ποια μεταρρύθμιση, για ποιο ΕΣΥ

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Το τσιτάτο των μεταρρυθμίσεων, ειδικά σε καιρό σοβαρής οικονομικής κρίσης, είναι κλισέ που πουλάει. Καθώς δε οι διαστάσεις κι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της κρίσης είναι θολές και μη αξιολογημένες, ένας ατέρμων διάλογος ιδεοληπτικών κάθε είδους συντηρείται και διαιωνίζεται. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας και οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας παραφιλολογίας, με ήρωα κάποιον «Σίσυφο». Διαβάζω στον Τύπο και μειδιώ. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας δηλώνει urbi et orbi, τα γνωστά: «Εχουμε ειλικρινή πρόθεση, δίνουμε το σήμα ότι αντιστρέφεται η απαξίωση στο ΕΣΥ». Προβάλλει επικοινωνιακά την πρόσβαση των ανασφάλιστων στο ΕΣΥ, χωρίς να εξηγεί ότι απλά φτωχοποιεί έμμεσα και τους ασφαλισμένους. Ας δούμε όμως με όρους ρεαλιστικούς πού βρισκόμαστε στ’ αλήθεια. Το ΕΣΥ αποτελεί ένα δυσκίνητο, πανάκριβο, μη αποτελεσματικό σύστημα – μόρφωμα, με γερασμένο προσωπικό (γεμάτο «διευθυντές»), καθόλου πια ειδικευόμενους (φεύγουν με την αποφοίτηση κατευθείαν στο εξωτερικό) και κατάρρευση κτιρίων και εξοπλισμού λόγω μη συντήρησης και έλλειψης πόρων. Οι λίστες χειρουργείων και εξειδικευμένων ιατρείων δυσθεώρητες. Οι υπηρετούντες προσπαθούν εναγωνίως να προλάβουν να βγουν σε σύνταξη. Εδώ και χρόνια το ΕΣΥ κλείνει την τρύπα της διάλυσης των επιμέρους ασφαλιστικών φορέων, που πια δεν έχουν συμβεβλημένους γιατρούς. Να προσθέσω την παντελή απουσία πρωτοβάθμιας ιατρικής περίθαλψης στον αστικό πληθυσμό – και να την η συρροή επειγόντων, χρόνιων και κατά φαντασία ασθενών σε ένα ρημάδι ΤΕΠ (Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών). Ενα κουβάρι… Συνέχεια ανάγνωσης