Ο Επόμενος…

Στη φωτογραφία ο περίφημος στρατηγός Hux από την ταινία «Star Wars: The Last Jedi». (C) Disney Pictures

Tου KK2.

Άκουσα προ ημερών το αδίστακτο θρασίμι να υλακίζει με την ένρινη φωνή που του έμεινε από τις πρόβες μίμησης της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου όταν το τσίρκο «επέλαυνε» ένεκα συγκυριών και με τις πλάτες ενός ιδιωτυπου μετώπου ανθελλήνων, καιροσκόπων και κορόιδων.

Ακούγοντας αυτή την αντιπαθέστατη ένρινη, στριγγή φωνή να λέει τις ηλιθιότητες που λέει, απευθυνόμενος σε μια αγωνιούσα κοινωνία, από την ελπίδα της επιστροφής σε μια εξουσία που πολύ πιθανόν δε θα δει κοντά μια δεκαετία από τώρα και ίσως και ποτέ πια υπό φυσιολογικές -το τονίζω- συνθήκες, όσο έσκουζε το κακιασμένο, σκεφτόμουνα τον Επόμενο.

Διότι αν ο Μητσοτάκης δεν τα καταφέρει, ο Επόμενος δεν θα είναι από την Ελληνικής εκδοχής «αριστερά» ή από την Κομμουνιστική, αλλά από άλλο μετερίζι. Και γύρω στο 2026, θα δούμε τη χώρα σε μια διαλυμένη Ευρώπη να κυβερνάται από κάποιον «Σκαπανέα» ή αρχηγό ο οποίος με τον καλό ή με τον άγριο τρόπο θα έχει λύσει το μεταναστευτικό και θα έχει παντρέψει τον καπιταλισμό με την φιλοπατρία, προσπερνώντας τον σκόπελο των ηλιθιοτήτων της «λαϊκής δεξιάς» που δεν τους ξεχωρίζεις από το «Kontra News».

H σύγκλιση είτε εθνοσυντηρητισμού, και καπιταλισμού, είτε θρησκευτικού φονταμενταλισμού και καπιταλισμού έχει λάβει χώρα σε πολλές χώρες, μηδέ εξαιρουμένης της Τουρκίας και ακόμα και της Κίνας με εκπληκτικά θα μπορούσαμε να πούμε αποτελέσματα στην ανάπτυξη τους, που τα βλέπουμε ακόμα και στην όψη των μητροπόλεών τους που σε ΤΙΠΟΤΑ δε θυμίζουν το νεοκομμουνιστικό γυφταριό και το Αθηναϊκό αστικό κοντοστούπικο αχούρι, τουλάχιστον στα κεντρικά τους σημεία.

Η αξιωματική πεποίθηση ότι η οικονομική ελευθερία συμβαδίζει με τη δικαιωματική και ότι ο καπιταλισμός εξ ορισμού εξευγενίζει, δεν ισχύει απόλυτα. Σοβαροί μελετητές όπως πχ οι Αcemoglou και Robinson στο βιβλίο «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη» (2012), σημειώνουν την ανάγκη ύπαρξης συνεκτικών θεσμών και υπερβατικών πολιτικών παραδόσεων για την «επιτυχία» και την επιβίωση ενός έθνους.

Ενώ αντίθετα, ο πλούτος φυσικός πλούτος και οι τουριστικές ομορφιές, οι υδρογονάνθρακες και άλλα «δώρα θεού» δεν αρκούν από μόνες τους για να ανατάξουν αυτόματα μια ταλαιπωρημένη χώρα όπως η Ελλάδα. Βλέπε Βενεζουέλα.

Και αυτό το λέω, διότι εάν ένας τέτοιος «σκαπανέας» έρθει εκεί στο 2026 και αποδείξει ότι μπορεί να ολοκληρώσει ΌΛΑ τα αιτούμενα μιας νέο-συντηρητικής ατζέντας (οικονομική ελευθερία και ευημερία – ασφάλεια και εθνική κυριαρχία- πολιτικοκοινωνική σταθερότητα), σταματήσει τη ροή των μεταναστών, τσακίσει την ανεξέλεγκτη δράση των ύποπτων ΜΚΟ και δε μασήσει τα λόγια του απέναντι στα συνδικαλοκινηματικά θρασίμια, ενώ ταυτόχρονα θα προχωρήσει ένα φιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα, ενδέχεται να πάρει μια πλειοψηφία που δεν έχουμε ξαναδει στα μεταπολιτευτικά χρονικά, δεν πάνε να σκυλιάζουν οι μιμητές των απελθόντων με τις ένρινες φωνές.

Ο επόμενος ηγέτης δε θα είναι αριστερός διότι τα αιτήματα αλλάζουν. Θα είναι κάτι άλλο. Και λίγο ως πολύ πιο «αυστηρό». Προετοιμαστείτε ή διορθωθείτε. Το λέω γιατί εδώ δεν μπορείτε να πειθαρχήσετε σε νόμο κατά του καπνίσματος, φανταστείτε στα υπόλοιπα…

ΚΚ2

Advertisements

Άλλο ο Αγγελιοφόρος, Άλλο το Μήνυμα

Του ΚΚ2.

Επειδή -επιμένω- όλα αυτά ΚΑΤΙ μου θυμίζουν

Kαι επειδή το κουράζουμε με το εμμονικό ανήλικο το οποίο θα έπρεπε να είναι υπό παρακολούθηση αντί υπό εκμετάλλευση και βασανισμό λόγω της επίτασης της συμπτωματολογίας της πάθησής του από την ένταση της εκμετάλλευσης την οποία υφίσταται.

Αν δεν το μαζέψουν, είναι πιθανόν πολύς κόσμος ο οποίος ναι μεν ανησυχεί αλλά «δεν ξέρει και πολλά πράγματα για την κλιματική αλλαγή» όχι μόνο να αντιπαθήσει την ίδια αλλά να υποπτευθεί κρυφές ατζέντες και στην τελική να αμφισβητίσει και το σκοπό για τον οποίο γίνονται όλα αυτά.

Και σας το λέει άνθρωπος που ανησυχεί βαθύτατα και ο οποίος ήταν παρών στις επισκέψεις του Αλ Γκορ εκείνα τα ωραία χρόνια της ΠΑΣΟΚικής ευμάρειας, πράσινης και γαλάζιας.

Ένας από τους λόγους που οι συναισθηματικοί άνθρωποι γίνονται επιρρεπείς σε χειρισμό και ακολουθούν όποιο διαταραγμένο minion τους τρίβουν στο πρόσωπο (βλέπε Γκρέτα, και Τσίπρας και μάλλον και οι δύο χρηματοδοτούμενοι από το ίδιο κέντρο), είναι ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι άλλο πράγμα ο συγκεκριμένος ευγενής σκοπός και ο λόγος μιας εκστρατείας και άλλο πράγμα οι εν πολλοίς κατευθυνόμενοι Απόστολοι και οι Αγγελιοφόροι.

Οι οποίοι μπορεί να είναι απλά διαταραγμένοι άνθρωποι τους οποίους διαχειρίζονται πανούργοι χειριστές από σκοτεινά κέντρα και με αδιευκρίνιστες ατζέντες που καμμιά σχέση δεν έχουν ούτε με οικολογία ούτε με το περιβάλλον, ούτε με τη «φιλανθρωπία» που ευαγγελιζόταν η «αριστερά» των millennials της Γένοβας που τη λουστήκαμε πέντε χρόνια και ακόμα ξεβρωμίζουμε.

Λες και δεν είχαμε προβλήματα πριν και περιμέναμε τον ΠΦΑ μεσσία να μας αποτελειώσει!

Επίσης αμφισβητώ οριζοντίως και καθέτως τη νεολαγνεία ιδίως όταν αντί να επιβραβεύει δημιουργικά άτομα, προωθεί διαταραγμένες ψυχές και τους ανοίγει το δρόμο να κάνουν κακό στους ίδιους και κυρίως να επηρεάσουν αφελείς και να τους στρέψουν προς την αυτοκαταστροφή τους.

Όχι, όσο και εάν με τρομάζει η κλιματική αλλαγή δεν εμπιστεύομαι διαταραγμένα και ψυχικώς πάσχοντα άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας να με καθοδηγήσουν ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ και με καλβινιστικούς μανιχαϊσμούς της πλάκας προς την επίλυση πολύπλοκων προβλημάτων από τα οποία κρίνεται το πολιτισμικό και βιολογικό μέλλον της ανθρωπότητας.

Ιδίως όταν ΤΟ ΞΕΡΩ ότι όταν θα φτάσουμε στο επόμενο οικολογικό «δια ταύτα» και έντεχνα (σαν γλυκό τραγουδάκι, στις όχθες του Αλιάκμωνα) θα μπει ο επόμενος «φόρος περιβάλλοντος» (σαν τις ΑΠΕ στη ΔΕΗ) και δουν ότι η υπόθεση «περιβάλλον» θα τους κοστίσει -έντεχνα επιμένω- ένα Soros λεφτά, θα αρχίζουν να σκούζουν σαν την Γκρέτα και να φωνάζουν να πληρώσουν οι πλούσιοι.

Και επιμένω, μην μασάτε και απομονώστε το μήνυμα ή το σκοπό από τον υστερικό υποχείριο αγγελειοφόρο του και τους πανούργους χειριστές του., Θυμηθείτε δε τι έγινε την τελευταια φορά που εμπιστευτήκατε ένα εμμονικό ανήλικο παιδί που μεγάλωσε χωρίς να εξελιχθεί και να ωριμάσει, διότι έλεγε ωραία λόγια και πόσο πολύ πληρώσατε την ακρισία σας αυτή.

Όσοι κάνατε το λάθος…

ΚΚ2

Capital Controls και η Ιθάκη της Κανονικότητας

Του ΚΚ2.

Η άρση των Capital Controls αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στη μακρά -μην απατάσθε- πορεία προς την κανονικότητα και την ευημερία.

Χωρίς να μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες, τα Capital Controls επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σαν αποτέλεσμα της εκροής κεφαλαίων λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στη συγκεκριμένη κυβέρνηση και της «αξιοπρεπούς διαπραγμάτευσης» η οποία οδηγούσε στην τελική σε IOUs και υποσχετικές τύπου bitcoins αλλά χωρίς την ανταλλακτικότητα και το όποιο κύρος τους, κατά το κατά Γιάνη με ένα «ν» ευαγγέλιο, ή σε μπούκες επαναστατικού -Venceremos- τύπου στο νομισματοκοπείο της χώρας.

Αυτό που η αγορά ένοιωσε στο πετσί της από το πρώτο μικρο-δευτερόλεπτο της επιβολής τους, είναι ότι τα CC υπήρξαν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ για το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που με την εργασία του ή την επιχειρηματικότητά του παράγει απτό και πραγματικό πλούτο, σε αντίθεση με το κράτος και τα κρατικοδίαιτα παράσιτα τα οποία τον καταναλώνουν προς ίδιον όφελος, και περιστασιακά, για να παράγουν απαράδεκτης και χαμηλής ποιότητα υπηρεσίες για τους πολίτες.

Και αυτό αφορά τον περισσότερο κόσμο ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ τους άφρονες ψηφοφόρους, οι οποίοι εκεί που περίμεναν να καταργηθούν το «μεηλ Χαρδούβελη» και ο ΕΝΦΙΑ επιτέλους κατάλαβαν, μετά από το αιματηρό και τραχύ, σαν σούρσιμο σε σαγρέ τοίχο, «φροντιστήριο» της πραγματικότητας στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και σε ΟΛΗ την Ελληνική κοινωνία που δεν είχε σημαντικές καταθέσεις εκτός Ελλάδος (και όχι πενταψήφια ψίχουλα που θα αρκούσε μια κακιά αρρώστια να τους τα εξανεμίσει σε εβδομάδες…) ότι οι κεφαλαιουχικοί έλεγχοι σε συνδυασμό με μια ανήθικη «αριστερή» – κρατικίστικη κυβέρνηση η οποία ομολογούσε ότι «αυτούς» είχε βάλει στο στόχαστρο, είναι ότι χειρότερο, ο χειρότερος εφιάλτης που θα μπορούσε να υπάρξει!

Και εκέι που στην αρχή της χιλιετίας λέγαμε ότι θέλαμε επενδύσεις και ότι το Ευρώ θα ήταν ο προστατευτικός μανδύας, η εγγύηση, για συναλλαγές και επενδύσεις, κλπ, ξαφνικά έγινε θανατηφόρος κορσές στα χέρια ης «πρώτης φοράς αριστερής κυβέρνησης» η οποία το χρησιμοποιούσε για να απομυζά μέσω της φορολογίας το 90% του παραγόμενου πλούτου, και να το αποδίδει σε λίγους και εκλεκτούς, να το σωρεύει σε ασφυκτικά πλεονάσματα για να την αφήνουν οι επιλεκτικά αδιάφοροι Ευρωπαίοι στην ησυχία της.

Όπως, και για να το αποδίδει σε συγκεκριμένες τεχνητά ή πραγματικά ναήμπορες ομάδες του πληθυσμού. Τη στιγμή που οι δυνάμενοι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα να παράξουν έργο, στην Ελλάδα να βρίσκονται σε κατάσταση συνεχούς ομηρείας και να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν με τη δουλειά τους σε μια χώρα στραγγισμένη αππο ρευστότητα με εγχώρια ρευστότητα και μισθούς Βαλκανικής ενδοχώρας, αλλά -όλα κι όλα- τιμές κεντροευρωπαϊκής χώρας, εφόσον ακόμα και τα προφυλακτικά ήταν εισαγώμενα!.

Έχοντας να αντιπαλέσουν ασύλληπτη γραφειοκρατία (εκεί που μιλάγαμε για… fast track, βρεθήκαμε να ρυθμίζει το ΚΑΣ και το… δασαρχείο που θα κτίσουμε το οτιδήποτε, από ουρανοξύστη -φτου κακά!-μέχρι λουτροκαμπινέ), απόρροια ενός παντελώς εχθρικού περιβάλλοντος προς το επιχειρείν, την αριστεία, την ατομική επιτυχία («ριζοσπαστική αριστερά» ψηφίσατε, δεν ρωτάγατε τι σημαίνει πριν το ρίξετε το ρημάδι στην κάλπη;) και μιας συνάθροισης αστοιχείωτων τους οποίους κατά βάση βόλευαν τα CC, εφόσον είχαν προλάβει να μαντρώσουν όσο χρήμα είχε απομείνει μέσα στην Ελλάδα για να έχουν να «τραβάνε» άμα δεν αποδώσουν οι ούτως ή άλλως εξοντωτικοί φόροι ή σε άλλη περίπτωση ανάγκης…

Για όλους αυτούς τους λόγους και κυρίως για λόγους προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας, η κατάργηση των CC είναι μέγα βήμα στο δρόμο της επιστροφής στην κανονικότητα. Για αυτό το λόγο εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ και η κακόβουλη κυβέρνησή του όλο υπόσχονταν ότι θα τα καταργήσει, μέσα στο 16, το 17 και το 18, κάτι σαν τις φασματικές μπουλντόζες στο Ελληνικό που για τέσσερα χρόνια όλο έμπαιναν στο οικόπεδο και όλο δεν περνούσαν ούτε απέξω… Ήξεραν ότι σε μια κανονική Ελλάδα με διεθνή πρότυπα κανονικότητας και όχι Λατινικής Αμερικής, ο κόσμος θα τους ξεχνούσε σαν στο ξύπνημα αππο ένα κακό όνειρο (ή ότι πολλοί θα τους θυμόντουσαν μετά βδελυγμίας, όπως και συμβαίνει).

Ας χαιρετίσουμε λοιπόν την κατάργηση των CC και ας την αποδεχτούμε σαν την επιστροφή στην πραγματικότητα. Όπως είπαμε, έχουν πολλά να γίνουν αλλά είναι πολύ παρήγορο ότι πολλά από αυτά γίνονται στην αναμενόμενη ώρα τους ενώ άλλα ακόμα και πριν την ώρα τους.

Και είμαστε πάρα πολλοί εκείνοι που περιμένουμε να «κάνουμε ταμείο» στην ώρα που πρέπει χωρίς να γκρινιάζουμε για το οτιδήποτε, γνωρίζοντας ότι ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας δικαιούται την περίοδο χάριτος αλλά και την αξιολόγηση σε εύθετο χρόνο.

Καλά τα πήγαμε ως εδώ, και συνεχίζουμε, όσο και αν σκούζουν αυτοί που ψάχνουν γωνία στο δεκάρικο. Σιγά-σιγά επιστρέφουμε στην πραγματική Ιθάκη, στην Ιθάκη της κανονικότητας.

ΚΚ2

Μάο και Τσίπρας: Μη Γελάτε, Είναι Σοβαρό!

Του ΚΚ2.

Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ανάρτηση στο Παρατηρητήριο για την πολιτισμική επανάσταση του Μάο πέρασε απαρατήρητη (και σε διακοπές και ραστώνη είμαστε, και εγώ να φανταστείτε σήμερα το διάβασα).

Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα διακρίνει μερικές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ανάμεσα σε αυτό που περιγράφει το κείμενο και στην πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ όπως τη βιώσαμε.

Για διαβάστε προσεκτικά και σκεφτείτε αν είναι τυχαία ορισμένα πράγματα:

Δεν ήταν «φρουροί της επανάστασης» τα τρολς, οι τραμπούκοι των πανεπιστημίων και οι Ρουβίκωνες»;

Δεν ήταν πολιτιστική επανάσταση κατά τα επαναστατικά Μαοϊκά πρότυπα η αστεοκτονία, το βάψιμο και κάψιμο των συμβόλων της πόλης από τους γκραφιτάδες και τους «αγανακτισμένους»; Τα χτισίματα καθηγητών μέσα στα γραφεία τους στα πανεπιστήμια;

Δεν ήταν μίσος κατά της επιστήμης και της επιστημοσύνης επί Μάο ίδιο με το μίσος προς την «αριστεία», μια έννοια που την είχε σε υπόληψη με διαστρεβλωμένο τρόπο μέχρι και η Σοβιετική Ρωσία; Να μην ξεχωρίζει κανένας και τίποτα;

Όταν αποσβολωμένοι ακούγαμε τον Μπαλτά και τον Γαβρόγλου να ξετυλίγουν το κουβάρι της καταθλιπτικής τους οπτικής για την παιδέια σε χώρα του 21ου αιώνα που είχε από πολλές δεκαετίες (μη σας πω χιλιετίες…) κερδίσει το δικαίωμα να συγκαταλέγεται με το Δυτικό κόσμο;

Το μίσος προς την επιστήμη; Το να ιδρύονται σχολές νομικής (δηλαδή φίλα προσκείμενης επιστήμης στην κρατική γραφειοκρατία) και όχι άλλες; Το μίσος προς τους αριθμούς και την επιστημονική σκέψη αντί για τις συναισθηματικές κραυγές;

Δεν αντιστοιχούν αναλογικά οι δολοφονίες χαρακτήρων των τρολς και των κομματικών και καθεστωτικών φυλλάδων και οι εν μέση οδώ προπηλακισμοί επί «αγανακτισμένων»με τις κανονικές δολοφονίες και εκτοπίσεις που λάμβαναν χώρα επί Μάο;

Τη στιγμή που ο ίδιος ο Τσίπρας είχε δηλώσει το θαυμασμό του στη σκέψη του Μάο(!!!) σε ανύποπτο χρόνο σε συνέντευξή του στο νεολαγνικό περιοδικό «schooligans» της Ελευθεροτυπίας;

(Επαναλαμβάνω: » schooligans » και όχι «ο μικρός επιστήμων», σιγά μην… Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνεις…) και όπου αν το διαβάσετε (κάντε τον κόπο) με την ύστερη εμπειρία της πρωθυπουργία του, καταλαβαίνετε ότι κάτι πολύ σκοτεινό και αποτρόπαιο πέρασε σύριζα πάνω από τη χώρα.

Όπου δεν αν δεν κάνω λάθος, εκείνες τις μέρες της άνοιξης του 2006 που είχε αρχίσει το ξήλωμα του αστικού πουλόβερ με τα χιλιάδες μειράκια που κατέβαιναν κάθε Πέμπτη στους δρόμους για καθοδηγούμενα ηλίθια αιτήματα, με μόνο σκοπό την αταξία και την «μεγάλη αναταραχή ωραία κατάσταση» που είχε πει ο Μάο και που τόσο άρεσε σαν φράση στον Τσίπρα;

Την οποία και τόλμησε να ξεστομίσει της ΤΡΑΓΙΚΕΣ μέρες του «Δεκέμβρη» 2008 ενώ όλοι οι υπόλοιποι αγωνιούσαμε όχι μόνο για αυτό που βλέπαμε αλλά ΚΥΡΙΩΣ για αυτό το Τέλος Εποχής που διαισθανόμασταν ότι ερχόταν, παντοδύναμο, ασταμάτητο, και χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά και ποιος κινούσε τα νήματα…

Για «μαθητικά» αιτήματα που δεν καταλάβαινε κανένας και των οποίων η ουσία ήταν η ίδια με αυτή που φώναζαν τα minions της «πολιτισμικής επανάστασης του Μάο;

Είναι πολλές και ανατριχιαστικές οι ομοιότητες. Και φοβάμαι. Φοβάμαι διότι πιστευω ότι, «το έργο» δεν τελείωσε. Και λίγο να ξεμονταριστεί και να ξελασκάρουν οι αρμοί της Ευρώπης (το Brexit αν μη τι άλλο θα έχει συνέπειες), λίγο να μας αφήσει μόνους μας ο Ευρωπαϊκός και διεθνής παράγων στη μέση μιας επόμενης κρίσης, λίγο να αναδιοργανώσει το κόμμα του και να ξαναβρεί το βηματισμό του με τους εγχώριους και εξωχώριους υποστηρικτές του ο επαγρυπνών αδίστακτος, θα δούμε και τα χειρότερα.

Πάλι.

Διότι η πρώτη ύλη, το μίσος προς τον (αστικό) πολιτισμό είναι εκεί. Παρά τους σοσιαλδημοκρατικούς μανδύες και τη «στροφή» προς την όποια σοσιαλδημοκρατία που δεν του βγαίνει του Τσίπρα γιατί είναι πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά πρωτόγονος.

(και αλήθεια αυτοί οι «καθηγητές», ισαποστασάκηδες οι άλλοι οι ΣΥΡΙΖΑίοι με πολιτικά, «δεν τραβάει το παιντί» κλπ που είναι; Χάθηκαν; Η θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας στο πρώτο στραβοπάτημα του Μητσοτάκη;)

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, νομίζω πως όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Διότι όσο και να κρατήσει ο θρίαμβος, όσο και να πετύχει ή όχι η παρούσα κυβέρνηση (της δίνω τουλάχιστον έξη μήνες ανοχή, μέχρι το τέλος του έτους, τη δικαιούται) θα ξανάρθει η στιγμή, που λέει και ο ποιητής, για να αποφασίσεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις».

Και φοβάμαι πως τότε δε θα γίνει με ένα απλό δημοψήφισμα για το «sustainability analysis». Διότι, επιμένω, την περίοδο 2006-2019, μαζί με την όποια διεθνή κρίση και τα εγκλήματα των «προηγούμενων», κάτι πολύ σκοτεινό και αποτρόπαιο πέρασε σύριζα πάνω από τη χώρα, προφανώς εκμεταλλευόμενο την όλη αναταραχή για την εγκαθίδρυση της δικής του πολιτισμικής (και όχι απλά πολιτικής) ατζέντας προς το χειρότερο από αυτό που είχαμε πριν.

Και για το οποίο κανείς δεν μας εγγυάται ότι, ευκαιρίας δοθείσης, δε θα το ξαναπροσπαθήσει.

Οπότε μη γελάτε, είναι σοβαρό.

ΚΚ2

Οι Ξεχασμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ξερό Μας το Κεφάλι

Image may contain: sky, cloud, tree and outdoor

Του ΚΚ2

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένα μέρος από το Ολυμπιακό Πάρκο του Μονάχου, στο οποίο έλαβαν χώρα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972. Ο γράφων το είχε επισκεφθεί με την οικογένειά του το καλοκαίρι του 1978, οπότε και το είχε δει σε πλήρη λειτουργία σαν Αθλητικό πάρκο, έχοντας μάλιστα ανεβεί και στον Ολυμπιακό Πύργο και έχοντας περιδιαβεί τους χώρους του, όπου πολλές οικογένειες έκαναν πικ-νικ ή περίπατο μέσα στο πράσινο, ή έκαναν δραστηριότητες και αθλοπαιδιές και μετά εστιάζονταν στους ανάλογους χώρους του.

Και λειτουργεί έτσι, από τότε, γι’ αυτό και παραθέτω φωτογραφία του.

Αυτή η εικόνα μου φέρνει λοιπόν ζοφερές σκέψεις αγαπητοί φίλοι, σκεπτόμενος ότι με ετούτα και με εκείνα, πέρασε απαρατήρητη η επέτειος των 15 χρόνων μάλιστα(!!!) της έναρξης του μεγαλύτερου αθλητικού και όχι μόνον γεγονότος της μεταπολίτευσης, δηλαδή των δικών μας Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, των οποίων η έναρξη έλαβε χώρα στις 13 Αυγούστου του 2004. Και κανένα κανάλι, παρά την τρέχουσα επικαιρότητα με τις πυρκαγιές κλπ, δεν αφιέρωσε ούτε πέντε λεπτά να το αναφέρει στα δελτία ειδήσεων. Επαναλαμβάνω ούτε πέντε λεπτά. Σαν αυτοί οι αγώνες να μην έγιναν ΠΟΤΕ! Όχι στο Μόναχο! Εδώ, στην Αθήνα!

Αντίθετα, όπως ήταν αναμενόμενο, παρότι το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε την κορωνίδα των μεταπολιτευτικών επιτευγμάτων και ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ελλάδας, εν τούτοις όπως ήταν φυσικό, συκοφαντήθηκε ασύστολα από τις συντηρητικές και τις οπισθοδρομικές δυνάμεις που λυμαίνονταν πολιτισμικά και ιδεολογικά τη χώρα μέχρι πρότινος, και του φορτώθηκε ακόμα και αυτή η χρεωκοπία της χώρας, παρότι πανθομολογούμενα δεν υπήρξε οργανωμένη μετα-Ολυμπιακή χρήση των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και μιλάμε για αυτό το σύμπλεγμα λαϊκής δεξιάς και «ριζοσπαστικής αριστεράς» το οποίο ΠΑΝΤΟΤΕ υπονόμευε την πορεία της χώρας στα πάντα χωρίς να προτείνει οτιδήποτε. Και το οποίο μετά το 2010 πλέον έριξε τις μάσκες και με κοινό παρονομαστή τη μιζέρια και το ΛΙΓΟ σε όλες τις εκφάνσεις του, έκανε το τελευταίο ρεσάλτο, την τελευταία απόπειρα υφαρπαγής της εξουσίας, το μοιραίο «tour de force» πριν καταρρεύσει πριν λίγες μέρες και μακάρι, αμετάκλητα.

Είναι παράδοξο ότι λίγα μέτρα μετά το περίφημο Ιδρυμα Πολιτισμού του Σταύρου Νιάρχου, στο άκρο της περίφημης «εσπλανάδας» του Δέλτα του Φαλήρου, υπάρχουν εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν ήδη αξιοποιηθεί, να χρησιμοποιούνται σαν κέντρα αναψυχής και εστίασης, κεντρα υπαιθρίων εκθέσεων, παραλιακά καταστήματα, αυτά χάσκουν άδεια και κενά. 15 χρόνια τώρα!

Και κατά τα άλλα μας φταίει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ και ο «νεοφιλελευθεριΖμός» που αφού ξοδέψαμε τόσα χρήματα, αφήσαμε πανάκριβες εγκαταστάσεις να διαλύονται και να επανερχόμαστε σε αυτές μετά από 15 χρόνια, είτε πρόκειται για το Ελληνικό, είτε για το Δέλτα Φαλήρου, έιτε για οτιδήποτε άλλο.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, και πολλοί το έλεγαν, η κρίση έδωσε την ευκαιρία στις δυνάμεις της υστέρησης, της μιζέριας και του μηδενισμού να επιβάλλουν μια ιδεολογική και πολιτισμική κουλτούρα αστεοκτονίας και μίσους προς τα μητροπολιτικά χαρακτηριστικά των πόλεων όπως περιγράφονται και σε αυτή την παλιά ανάρτηση στο Ελληνικό τμήμα του forum του Skyscrapercity.

Διότι αν το σκεφτούμε και πιο ψύχραιμα, το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων ΔΕΝ ήταν όσο θα ήθελαν να είναι οι οπισθοδρομικοί κονδυλοφόροι και όπως το επεσήμαναν πολλοί δημοσιογράφοι σε πιο ψύχραιμες αποτιμήσεις από τις προπαγανδιστικές φυλλάδες της υστέρησης, αναφερόμενοι και στη σχετική ΛΕΠΤΟΜΕΡΗ μελέτη του ΙΟΒΕ, η οποία υπάρχει αυτούσια και στο διαδίκτυο.

Δεν είναι δε τυχαίο το ότι οι ίδιοι κύκλοι δεν έχουν αφήσει στο απυρόβλητο ΚΑΜΜΙΑ μεγάλη επένδυση μηδέ εξαιρουμένου του Ελληνικού το οποίο προσπαθεί να επανεισαγάγει την έννοια του αρχιτεκτονικού τοπόσημου -landmark στην πόλη που τόσο μίσησαν καθόσον η δημιουργία αστικών και μητροπολιτικών συμβόλων κατ’ αυτούς (και όχι άδικα) περιορίζει την ιδεολογική τους κυριαρχία.

Ευτυχώς η είσοδός μας στη νέα δεκαετία του 2020 διαφαίνεται πολύ καλύτερη όσον αφορά τις προοπτικές διαχείρησης και της προϋπάρχουσας σύγχρονης κληρονομιάς μας, αλλά και της δημιουργίας νέας. Παρόλα αυτά όμως, ας θυμηθούμε εκείνη την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων που έγιναν στην Αθήνα πριν από 15 χρόνια. Και ας ευχαριστήσουμε τους συντελεστές τους για τα φτερά που μας έδωσαν εκείνες τις μέρες άσχετα αν εμείς δεν μπορέσαμε με αυτά να πετάξουμε αλλά κουρνιάσαμε στη φωλίτσα της βολεμένης μιζέριας μας γιατί, ηγέτες και λαός, δεν σταθήκαμε άξιοι των τότε επιτευγμάτων μας, με τα όσα κουσούρια τους.

Διότι στην κρίσιμη στιγμή, υπερίσχυσε ο βαλκανικός εθνολαϊκιστικός μηδενισμός μας και το ξερό μας το κεφάλι.

Δεν πειράζει. Προχωράμε. Νέα αρχή.

ΚΚ2

Not in my name, not with my money

Του ΚΚ2.

Διάβασα για την περίφημη «επιστολή» των 200 «Πανεπιστημιακών» για το «ασυλο». Από την οποία, σημειωτέον έλειπαν αρκετά τρανταχτά ονόματα, τα οποία αν και συριζαίοι και «αριστεροί» έχουν υποστεί και αυτοί τρομοκράτηση από τις παραβατικές ομάδες των πανεπιστημίων.

Αυτοί οι αφελείς και μειωμένου πολιτικού αισθητηρίου αλλά και γενικότερης αντιλήψεως κατά πως φαίνεται άνθρωποι, δεν αντιλαμβάνονται ότι πέφτουν σε τερατώδεις αντιφάσεις.

Είναι σχήμα οξύμωρον το ότι ο κος Τσίπρας και η περίεργη «αριστερά» η οποία λατρεύει το «δημόσιο πανεπιστήμιο», το άφησε πανηγυρικά έκθετο στη δράση συμμοριών και στο έλεος καταστροφέων. Τη στιγμή που άλλα πανεπιστήμια πχ στην πρώην Σοβιετική ένωση ήταν υποδείγματα καθαριότητας και ευπρέπειας, άσχετα του σε ποιο καθεστώς ανήκαν. Και δε θέλω να σκεφτώ τι θα πάθαινε ο όποιος επίδοξος ρυπαίνων.

Δεν είναι παράλογο;

Και αν προχωρήσουμε στο συλλογισμό μας, ποιος νοιάζεται πιο πολύ για το «δημόσιο» (το λένε και σιροπιάζει το στόμα τους), οι «προηγούμενοι» (όλοι) που το άφηναν να ρημάζει, ή οι τωρινοί οι οποίοι αντιμετωπίζουν τη ρίζα (ή μια από τις ρίζες) του κακού;

Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να λέμε τα πράγματα και με το όνομά τους, γνωρίζετε πιστευω ότι τις φθορές και τις καταστροφές των κτιρίων από τη δράση των «παραβατικών» ακροαριστερών συμμοριών δεν τις πληρώνει το λεφτόδεντρο. Τις πληρώνουμε όλοι μας και χωρίς να μας ρωτάνε, μέσω της φορολογίας.

Επειδή όμως εγώ (εγώ προσωπικά, αλλά φαντάζομαι και άλλοι ) ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να πληρώνω για την αποκατάσταση των ίδιων και των ίδιων ζημιών όπως και για τις συνολικές ανακαινίσεις των κτιρίων αυτών όποτε λαμβάνουν χώρα, μήπως θα έπρεπε να πιάσει κάποιος από το χεράκι όλους αυτούς τους «πανεπιστημιακούς που είναι τόσο γαλαντόμοι με τα δικά μας τα χρήματα και δε θέλουν να καταργηθεί «το άσυλο», και άρα αδιαφορούν για τις καταστροφές, να είναι καλά η «δημοκρατία», να τους βάλει να υπογράψουν και μια άλλη δήλωση;

Αυτή που θα τους χρεώνει, αυτούς, αυτούς τους 200 προσωπικά, για όποια φθορά και καταστροφή συμβεί στα ιδρύματά τους από έκνομες ενέργειες από τώρα και στο εξής, εφόσον δεν επιτρέπουν την επέμβαση ή την πρόληψη αυτών των καταστροφών εκ μέρους του Κράτους (που τόσο αγαπούν κατά τα άλλα) και της Δημόσιας Δύναμης (την οποία όμως οι ομοϊδεάτες τους πρώην κυβερνώντες την έβαλαν να κάνει προληπτικές συλλήψεις στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό).

Διότι εφόσον δεν πονάει η αισθητική τους και η επαγγελματική τους συνείδηση, ίσως αν πονούσε η παχιά τσεπούλα τους να μην υπέγραφαν τις βλακείες που υπογράφουν.

Α ναι, και να μην ξεχάσω: Καλόν θα ήτο να κοιτάξουμε και το academic record όλων αυτών των ευαίσθητων. Αν και από πότε έχουν να δημοσιεύσουν, σε ποια επιστημονικά περιοδικά και με τι impact factor και με τι αριθμό αναφορών (citations) και όλα αυτά σε σύγκριση με τα διεθνή πρότυπα.

Διότι έχουμε πήξει στους «Πανεπιστημιακούς» που έχουν ανέβει με ύποπτους τρόπους, με πανεπιστημιακό έργο της πλάκας, με κομματικό ή συντεχνειακό «σπρώξιμο», με μηδαμινές δημοσιεύσεις σε τριτοκλασάτα περιοδικά και μας κουνάνε και το δάχτυλο γιατι δε θέλουμε να πληρώνουμε τις ζημιές της «δημοκρατικότητας» τους στους χώρους που είναι υποχρεωμένοι να προστατεύουν.

Όχι στο όνομά μου, όχι με τα λεφτά μου!

Αφού θέλουν να αναλάβουν τέτοια ευθύνη, να πληρώσουν οι ίδιοι το κόστος των επιλογών τους. Όχι εμείς!!!

ΚΚ2

Οδηγίες Προς Ναυτιλομένους Για το Ελληνικό.

Του ΚΚ2.

Κύριο Α. Γεωργιάδη, Υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Αγαπητέ Κύριε Υπουργέ,

Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ σχετικά με το Ελληνικό και ιδίως για τα ψηλά κτίρια που θα κατασκευαστούν εντός του – τα πρώτα ψηλά κτίρια στην Ελλάδα μετά από 40-50 τόσα χρόνια, αποτελεί γεγονός ύψιστης σημασίας όχι μόνο για καθαυτή την επένδυση του Ελληνικού αλλά και για το σπάσιμο του «ταμπού» του θέματος των ψηλών κτιρίων σαν στοιχείων μιας μεγάλης ανάπτυξης, από πλευράς μιας εκ των κορυφαίων ανεξάρτητων θεσμικών αρχών της χώρας

Με αυτό το σημείωμα θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή σε μερικά σημεία που άπτονται ΕΙΔΙΚΑ της επένδυσης του Ελληνικού αλλά και της προοπτικής δημιουργίας επιπλέον παρόμοιων αναπτύξεων σε αστικές περιοχές της Ελλάδας και της Αθήνας. Ενδεικτικά μου έρχονται στο μυαλό ο Βοτανικός-Ελαιώνας, τα Λιπάσματα Δραπετσώνας, οι Λαχανόκηποι στη Θεσσαλονίκη κοκ.

  1. Γενική Αποτίμηση

Μια πρώτη προσέγγιση όπου περιγράφονται οι γενικές διαστάσεις της παθολογίας των αντιδράσεων όπως τις ξέρουμε και όπως και εσείς την έχετε βιώσει σε γενικότερο πλαίσιο κατά τη διάρκεια της θητεία σας σαν υπουργός Ναυτιλίας και υγείας περιγράφεται γενικότερα σε αυτό το άρθρο.

Μιλάμε συγκεκριμένα για την κομματικοποίηση, την κρατικίστικη ιδεοληψία, την εξυπηρέτηση συμφερόντων ενάντια σε συγκεκριμένες επενδύσεις και τη συντριπτική κυριαρχία των αριστερόστροφων επιλογών και οπτικής με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε. Και επειδή τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω ισχύει (ή και περισσότερα σε συνδυασμό), καθίσταται εμφανές γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να στεριώσει μεγάλου βεληνεκούς επένδυση σε αυτό τον τόπο εν γένει.

2. Η Σημασία της Επένδυσης του Ελληνικού:

Ειδικότερα όμως για την επένδυση του Ελληνικού, η αντίδραση είναι δυο φορές πιο έντονη διότι οι αντιδρώντες, κυρίως προερχόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλους συγγενείς ή όμορους χώρους, αποδίδουν σε αυτό καθοριστική σημασία για την παράταση της ούτως ή άλλως αποδυναμωμένης ιδεολογικής τους κυριαρχίας στην Ελληνική κοινωνία. Τα συστατικά σημεία που αποτελούν «κόκκινο πανί είναι δύο και θέλουν προσοχή:

-Πρώτον, είναι η ιδέα όλου του εγχειρήματος η οποία χαρακτηρίζεται από μια μεγάλης κλίμακας αστική οργάνωση και ευταξία την οποία αυτοί απεχθάνονται λόγω των «κινηματικών» τους καταβολών και της εν γένει αισθητικής τους. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάνε συνεχώς για «πάρκα» και πράσινο, αλλά το ήδη υπάρχον πράσινο δεν το συντηρούσαν όσο ήταν στην κυβέρνηση με αποτέλεσμα πχ το πεδίο του Άρεως και το Περιβαλλοντικό Πάρκο Τρίτση να έχουν εγκαταλειφθεί στη φθορά του χρόνου και των περιθωριακών. Φανταστείτε τι γίνεται ή τι θα γινόταν όταν μιλάμε για το Ελληνικό, το οποίο είναι πολλαπλασίου μεγέθους και σημασίας για την πόλη.

-Δεύτερον, για κάποιο λόγο τους ενοχλούν οι μεγάλες αναπτύξεις, ιδίως δε τα ψηλά κτίρια και οι ουρανοξύστες οι οποίοι για πολλούς από αυτούς τους θυμίζουν την… περίοδο της δικτατορίας όταν αδειοδοτήθηκαν κάποια ψηλά κτίρια στην Αθήνα. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί και περιλαμβάνουν την απέχθεια και το φθόνο προς τα όποια υψηλά επιτεύγματα (εξ ου και η απέχθεια προς την «αριστεία» και ότι αυτή αντιπροσωπεύει), φόβο προς το συμβολισμό της υπέρβασης που εμπεριέχεται σε ένα μεγάλο / ψηλό κτίριο, ιδεοληψίες σχετικά με το ότι τα ψηλά κτίρια κατασκευάζονται ΚΑΙ με σκοπό το κέρδος ή συμβολίζουν ιδέες και πράγματα ξένα προς την «αριστερή»-συντηρητική ιδεολογία τους, κοκ.

3. Η Μεθοδολογία των Αντιδράσεων της «Κινηματικής Αριστεράς», Τα Κοιμώμενα Κύτταρα (dormant cells) και η Τεχνική του Χταποδιού

Αυτό που θέλω να εστιάσω την προσοχή σας είναι ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται αυτή η αντίθεση, με πράγματι εντυπωσιακή αντοχή στο χρόνο, καθόσον οι «αριστεροί» σαν ιδεοληπτικοί που είναι, είναι και φανατικοί και ως εκ τούτου, επίμονοι:

Συγκεκριμένα, η «κινηματική αριστερά» συμπεριφέρεται σαν τις ομάδες των φανατικών ισλαμιστών στις δυτικές πόλεις. Οι οποίοι σπάνια διαφημίζουν τη ριζοσπαστική και φονταμενταλιστική τους ταυτότητα αλλά ιδρύουν και κρύβονται πίσω από αφανείς και εν υπνώσει πυρήνες (κυτταρα – «dormant cells»θα λέγαμε) στην περίπτωση μας με τη μορφή μιας συντεχνίας (πχ δασολόγοι, αρχαιολόγοι, πολεοδόμοι, κλπ), συλλόγων (πολιτισμικών, ΜΚΟ, ομάδων παρεμβάσεων, citizen interest groups, κλπ). Αυτοί ενεργοποιούνται μέσω του εκλεγμένου αρχηγού και εργαλειοποιούν τη γνώση του αντικειμένου τους και την χαοτική αυστηρότητα της νομοθεσίας με το σκοπό να βλάψουν οποιαδήποτε επένδυση (ή ότι άλλο δεν τους αρέσει).

Ταυτόχρονα, υπάρχουν οργανωμένες ομάδες συμφερόντων πολιτών της κοινωνίας, οι οποίες είτε ελέγχονται απευθείας, είτε καπελώνονται στην πορεία από τον ΣΥΡΙΖΑ ή συγγενείς χώρους, με κοινή κατάληξη την αντικοινωνική τους δράση (ΠΧ «Επιτροπές Αγώνα» εναντίον κάθε επένδυσης. Που στην Αθήνα όπως μου έχουν καταγγείλει, κάποτε ήταν και τα ίδια πρόσωπα, είτε επρόκειτο για τη διπλή ανάπλαση Αμπελοκήπων – Βοτανικού, είτε για το Ελληνικό, είτε για οτιδήποτε ξεκολλούσε τη λογική του συνοικιακού πεζοδρόμου ή του τσιπουράδικου).

Τούτο δε, συνέβαινε ευρέως καθόσον, η «αριστερά» μπορεί να μην είχε απήχηση στην κοινωνία η οποία πλην κρατικοδίαιτων «κοίταζε τη δουλειά της», πλην όμως είχε οργανωμένα διεισδύσει με δικούς της ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά της κρατικής μηχανής, είτε επρόκειτο για ανεξάρτητες αρχές και θεσμούς, είτε επρόκειτο για δημοτικά συμβούλια ή ομάδες δημοτών, είτε επρόκειτο για ανώτατες σχολές.

Όπου μια «ομάδα πολιτών» υπέβαλλε μια προσφυγή συνοδευόμενη από μελέτη αρτιότερη και από αυτή διεπιστημονικής ομάδας. Η μια μελέτη ενός εμμονικού καθηγητή πολυτεχνείου εμφανιζόταν σαν μελέτη «Του Πολυτεχνείου» (πράγμα που υπονοούσε ότι την ενέκριναν και οι υπόλοιποι ομοειδούς ειδικότητας συνάδελφοί του) εφόσον ο συγκεκριμένος καθηγητής έκανε ιδεολογικό αγώνα και υποβίβαζε το επίπεδο μιας πολεοδομικής λύσης πχ για το Ελληνικό, επιστημονικοποιώντας την ιδεολογία του και χρησιμοποιώντας την αυθεντία του σαν ασπίδα απέναντι σε επιχειρηματολογούντες πολίτες ή και άλλους επιστήμονες.

Αν έχετε χρόνο δε, δείτε ΕΔΩ την σύνθεση μιας τέτοιας ομάδας «πυρήνων» συλλογικών δράσεων από το «μακρινό» 2010, την οποία αποτελούσαν λίγο ή πολύ αυτοί που ματαίωσαν την επένδυση του Βοτανικού-Ελαιώνα.

To παραπάνω παράδειγμα παραπέμπει στην «Τεχνική του Χταποδιού» όταν, ο επενδυτής δέχεται τέτοια επίθεση λες και μάχεται με ένα χταπόδι με άπειρα πλοκάμια, και εκεί που νομίζει ότι ξεμπέρδεψε με το ένα, εμφανίζεται και άλλο, και άλλο, ενώ το κράτος παρακολουθεί είτε χαιρέκακα (αν δεν τους έχει βάλει το ίδιο) είτε ανίσχυρο (όπως επί εποχής Κώστα Καραμανλή).

4. Τρόποι Αντίδρασης στην Αντίδραση

Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε λοιπόν το πόσο πολυπλόκαμο είναι το τέρας και πόσο ανταρτοπόλεμο θα πρέπει να κάνετε είτε «στο δρόμο», είτε «στο πεζοδρόμιο», είτε μέσα στη βουλή κύριε Υπουργέ για να αντιμετωπίσετε την επόμενη πολυπλόκαμη επίθεση. Και ρωτήστε τον κο Σουφλιά για αυτό που του ματαίωσαν ΚΑΙ το Βοτανικό, ΚΑΙ την υπογειοποίηση της παραλιακής Θεσσαλονίκης.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο εχθρός είναι άτρωτος ή σιδερόφρακτος πλέον όπως ήταν πριν χρόνια. Λέμε όμως ότι ενός τέτοιου είδους πολυπλόκαμη επίθεση είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί με «διαλόγους» και θεωρητικολογίες εφόσον οι αντίπαλοι είναι εξ ορισμού κακόπιστοι και κινούνται συντονισμένα και βάσει σχεδίου.

Τουναντίον, θα πρέπει να υπάρξει μια ολιστική προσέγγιση η οποία κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να έχει δυο συνιστώσες:

Πρώτον: Χρήση ΜΜΕ και Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης για την προβολή των απόψεων υπέρ της επένδυσης. Προτείνεται επίσης η διεξαγωγή ημερίδας ή συνεδρίου, ή η περαιτέρω προβολή της συγκεκριμένης επένδυσης με όλα τα δυνατά μέσα, έτσι ώστε οι πολίτες να μην αισθάνονται αμέτοχοι ή εκτοπισμένοι από τις εξελίξεις και άρα, να μην καταπίνουν αμάσητες τις ανοησίες που θα τους λέει η εκάστοτε «επιτροπή αγώνα».

Δεύτερον: Αλλαγή Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού (ΓΟΚ) ή/ και απλοποίηση του ώστε να περιλαμβάνει και μεγέθη κτιρίων συμβατά με τα σύγχρονα δεδομένα ιδίως για περιπτώσεις ειδικής φύσεως κατασκευών. Τρίτον, απαιτείται συγκριτική μελέτη της μεθοδολογίας των αντιδράσεων από το 1990 έως σήμερα, πως και από που αρχίζουν, ποιος ή τι βρισκόταν ή βρίσκεται στο εναρκτήριο στάδιο των αντιδράσεων (ομάδα πολιτών; ΑΕΙ; σύλλογοι; στρατευμένοι μπαχαλάκηδες του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ρουβίκωνες -επί κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ- και λοιπές «συλλογικότητες»; μέλη δημοτικών συμβουλίων; Δήμαρχοι προσκείμενοι σε συγκεκριμένα κόμματα;) πως κλιμακώνονται αυτές οι αντιδράσεις (με γραμμική εξέλιξη δράσεων από την μία στην άλλη; Με παράλληλες δράσεις που κλιμακούμενες συγκλίνουν σε ένα σημείο ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη βάση αντίδρασης σαν «ξαφνικά να τους τσίμπησε μύγα»; )

Και στο τέλος φυσικά ποια είναι η κατάληξη των αντιδράσεων (συνήθως το ΣτΕ όπου -επαναλαμβάνω πολύ παλαιότερα- κάθε περίπτωση που είχε μέσα της την λέξη «εμπορικό κέντρο», «υπέρβαση ύψους» κλπ ήταν καταδικασμένη από τα αποδυτήρια. Τώρα η κατάσταση είναι πιο εκλογικευμένη).

Μόνο με τη μελέτη της μεθοδολογίας με χρήση διαγραμμάτων εξελικτικής ροής θα μπορέσει κάποιος να βγάλει άκρη και να δημιουργήσει ένα πλέγμα αντί-αντιδράσεων κατά περίπτωση το οποίο θα αποθαρρύνει κάθε κακόπιστο έτσι ώστε να προχωρήσουν οι μεγάλες επενδύσεις, ενώ θα δίνει εύλογο χρονικό διάστημα στους καλόπιστους αντιδρώντες να διατυπώσουν και να εκθέσουν τις απόψεις τους. Χωρίς «καπελώματα».

Αυτά τα ολίγα, ελπίζω να μη σας κούρασα και προσμένω την όσο το δυνατόν συντομότερη και απρόσκοπτη έναρξη των εργασιών στο Ελληνικό.

Με εκτίμηση,

ΚΚ2

Περι Αξαρλιάν και Διχασμού

Toυ KK2.

Διαβάζω δεξιά και αριστερά, πιθανόν από διατεταγμένα τρολς ή απλά αφελείς ισαποστασάκηδες, κάποιες παραινέσεις για να μη θυμόμαστε τη μνήμη των αθώων θυμάτων του «αγώνα» κάποιων αριστερών (όχι όλων).

Όλες αυτές οι ιστορίες περί «μη διχασμού» εμπεριέχουν την έννοια της λήθης και υπονοούν την ανάγκη αποφόρτισης ενός γεγονότος από το συναισθηματικό του φορτίο και της μεταφοράς του από το βιωματικό στο ιστορικό πεδίο.

Δυστυχώς, ενώ η «μια πλευρά» επιδεικνύει κάθε διάθεση να ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία, «η άλλη πλευρά» δεν το κάνει. Έτσι, θυμόμαστε από τη μία τον Νίκο Μπελογιάννη αλλά όχι και την Ελένη Παπαδάκη (who????) η οποία δεν πέρασε καν από δίκη και είχε πολύ πιο αποτρόπαιο θάνατο από τον «άνθρωπο με το Γαρύφαλλο».

Για να μη μιλήσω για τον Βελουχιώτη ο οποίος σύμφωνα με το απροσάρμοστο που παρίστανε τον πρωθυπουργό, είναι πάντοτε «ανατριχιαστικά επίκαιρος». όπως είπε σε πρόσφατη ομιλία του. Τόσο ενωτικός ο πρώην πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων! Αυτός για χάρη του οποίου θε πρέπει εμείς να «ξεχάσουμε» ενώ αυτός επιτρέπεται να θυμάται προ 70ετίας γεγονότα και να βγάζει την εκάστοτε διχαστική καρτούλα από το μανίκι του.

Στην περίπτωση του Αξαρλιάν και κατ αντιπαράθεση του Γρηγορόπουλου, οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές και ας βρούμε τη γενναιότητα κάποτε να παραδεχτούμε ότι δεν ήταν μόνο ο Κορκονέας εγκληματίας αλλά και όποιος είχε την ευθύνη της επιμέλειας, τη διαπαιδαγώγησης και της εκπαίδευσης του ανηλίκου.

Ο οποίος, αντί να του δίνει εφόδια ζωής να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής, του ενστάλαζε ή άφηνε άλλους να ενσταλάζουν στην ψυχή του μίσος και το άφηνε ανεξέλεγκτο να κινδυνεύει όντας ανήλικο και απροστάτευτο, πηγαίνοντας σε επικίνδυνες (ακόμα και τότε) περιοχές όπου, όπως λένε και οι φίλοι μας οι «αριστεροί», οι «στραβές» συμβαίνουν πολύ πιο συχνά από άλλες περιοχές.

Εκτός αν κάποιοι γουστάρουν να παίζουν τα ανήλικα παιδιά τους πετροπόλεμο με ψυχάκηδες αστυνομικούς σε ένα από τα πιο επικίνδυνα περιβάλλοντα, οπότε έχουμε θέμα. Άσχετα με το εάν ο αστυνομικός τιμωρήθηκε.

Και μην το ξεχάσω, φίλοι «αριστεροί» και «ισαποστασάκηδες»: Αλήθεια, για ψαχτείτε μην βγει και αυτός με το νόμο Παρασκευοπούλου, οπότε, για άλλη μια φορά, η «αριστερά» θα έχει βγάλει η ίδια τα ματάκια της με τα χεράκια της.

Και όχι, δεν έχει επέλθει ακόμα ο καιρός της λήθης ούτε για την Μαρφιν, ούτε για τον Αξαρλιάν, ούτε για τον Φύσσα, ούτε για τον Γρηγορόπουλο, ούτε ίσως ακόμα και για τον Μιχάλη Καλτεζά αν θυμάστε, διότι οι γενεσιουργές αιτίες που δημιουργούν αυτά τα τραγικά γεγονότα υπάρχουν και πρέπει να εξαλειφθούν.

Αλλά είμαστε έτοιμοι να κόψουμε με το μαχαίρι και από τις δυο πλευρές του μίσους; Ρωτάω με καλή διάθεση διότι αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα ΤΩΡΑ, θα θρηνήσουμε και άλλα πολλά θύματα. Περισσότερα ιδίως από αυτούς που θεωρούν «επίκαιρο» το Βελουχιώτη, από αυτούς που μέσα στη λήθη τους, αν τους ρωτήσεις αν θυμούνται έστω το όνομα, αναρωτιούνται και αυτοί με τη σειρά τους σε ποιο μαγαζί τραγουδάει κάποια Ελένη Παπαδάκη.

Που όπως και ο άτυχος Αξαρλιάν και τα θύματα της Μαρφίν, δεν πήρε καν όπλο, ούτε πέτρα να πολεμήσει για κάτι. Απλά, βρέθηκαν όλοι τη λάθος μέρα και ώρα, στο λάθος σημείο.

ΚΚ2


Επιταγμένα Ξενοδοχεία, Αφελείς και Κορόιδα, τα κάναμε όλοι Ρόιδα…

Του ΚΚ2

Φαίνεται τελικά ότι έχει παρασκήνιο η υπόθεση του ξενοδοχείου City Plaza. Και είναι τελικά το είδος του παρασκηνίου που όλοι φανταζόμασταν ότι μπορεί να συμβαίνει αλλά όχι τόσο ωμά και βίαια απέναντι σε όλους εμάς τους υπολοίπους. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που μάλλον θα έπρεπε κάποιος εισαγγελέας να παρέμβει εφόσον από τα συμφραζόμενα μιλάμε για επίταξη στρατιωτικού ή κομμουνιστικού τύπου με τα κερατιάτικα να χρεώνονται στην ιδιοκτήτρια χωρίς αυτή να έχει κανένα έσοδο, και της οποίας τα ιδιοκτησιακά και αστικά δικαιώματα δεν επιτρέπεται να προσβάλλονται με τόσο ανοίκεια βάρβαρο τρόπο, όσο άμυαλη και αν υπήρξε.

Και επειδή πολλοί θα πέσουν και πάλι από τα σύννεφα (έχει ακόμα πολλούς η δεξαμενή των «πεφτοσυννεφάκηδων», ένα 31% σε σύγκριση με το μασίφ 5% που αναλογεί στο συγκεκριμένο κόμμα, όσες σοσιαλδημοκρατικές στροφές και να κάνει), ας επιχειρήσουμε μια σχηματική σύνοψη του «αναπτυξιακού μοντέλου» του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και λυθούν οι απορίες σχετικά με την τελευταία αποκάλυψη. Η οποία τελικά μπορεί να υποκρύπτει από πίσω της ένα πολύ μεγαλύτερο «σκάνδαλο του αιώνα» από τις αστειότητες με το NOVARTIS ή τις off-shore της «Μαρέβας»:

1. Πετάμε έξω τους μικρούς καινοτόμους επιχειρηματίες (έτσι και αλλιώς κανείς δεν τους ήθελε) διότι είναι επικίνδυνοι για όλους με τα υποδείγματα προσωπικής προόδου που εκπέμπουν και δείχνουν ότι ο αυτοδημιούργητος δεν έχει ανάγκη κανένα επίδομα και δεν είναι όμηρος ψηφοθηρικών κομμάτων για την επιβίωσή του.

2. Πετάμε έξω τους μεγάλους επενδυτές (το Ελληνικό τώρα αρχίζει και πάλι να ξεσκαλώνει), οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν καλοπληρωμένες και ουσιαστικές θέσεις εργασίας διότι χαλάνε το υπόδειγμα του ανήμπορου επιδοματούχου ενώ με τα επιτεύγματά τους αλλάζουν την εικόνα του με τι πρέπει να μοιάζει μια χώρα και δημιουργούν στρατιές καλοπληρωμένων οι οποίες δεν είναι όμηροι ψηφοθηρικών κομμάτων για την επιβίωσή τους.

3. Αφήνουμε μέσα τους κρατικοδίαιτους και τους διαπλεκόμενους που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό να μας λιβανίζουν στην ΕΡΤ, ώστε να ξεγελάμε τους αφελείς ότι είμαστε μια «κανονική» κυβέρνηση με «κανονικό» («σοσιαλδημοκρατικό» για την ακρίβεια, εξ ου και η «στροφή», να είναι καλά οι ισαποστασάκηδες, συριζαίοι με πολιτικά) πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο και όχι μεταλλαγμένοι πρώην παρασιτικοί αριστεροί και νυν απλοί παρασιτικοί κατσαπλάδες με αριστερό ιδεολογικό μανδύα.

4. Το κυριότερο: Βρίσκουμε λούμπεν και περιθωριακές ομάδες που δεν μπορούν να σταθούν από μόνες τους διότι εν πολλοίς και εν ολίγοις δεν έχουν και δεν είναι δυνατόν να έχουν από μόνες τους στον ήλιο μοίρα, και τους εκμεταλλευόμαστε, δωροδοκώντας τους με άδειες φυλακισμένων και αποφυλακίσεις, με «Ελληνοποιήσεις», είτε με τα χρήματα των κορόιδων υπερφορολογούμενων «μενουμευρώπηδων», «καταθετών» και «νοικοκυράιων» που «δεν είναι ψηφοφόροι μας» (άσχετα αν κάποιοι από αυτούς εξακολουθούν -ακόμα!- να μας ψηφίζουν).

Αυτοί είναι οι φυλακισμένοι, οι μετανάστες και οι Ρομά. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι όχι μόνον δεν θέλουν να ενταχθούν στην κοινωνία αλλά έχουν και απωθημένα εναντίον των «κανονικών» ανθρώπων, τους οποίους και θεωρούν δυνάστες τους.

Χώρια που αυτοί είναι μια δεξαμενή ψηφοφόρων που έχει σαφώς λιγότερες απαιτήσεις από τους αστούς, «νοικοκυραίους» και πτυχιούχους, μορφωμένους, ξενόγλωσσους κλπ οι οποίοι έχουν πολύπλοκα συστήματα αποδοχής, έχουν απαιτήσεις και τις γνώσεις να κρίνουν, και δεν έχουν ανάγκη από επιδόματα εφόσον με το μυαλό τους, τα χέρια τους και τα πόδια τους μπορούν να βγάζουν σαφώς περισσότερα.

Μα θα μου πείτε, και όχι άδικα: «Μα, αυτό το μοντέλο δεν έχει παραγωγικούς πυλώνες να το συντηρήσει. Μοιραία θα βαίνει αυτοσυρρικνούμενο». Σίγουρα, διότι όπως είπαμε, όποιος παράγει δεν μας έχει ανάγκη (back to square one που λένε και στη Βοϊδομάτα Ασπρολευκάδας) οπότε δεν τον θέλουμε. «Και καλά», θα μου πείτε με γουρλωμένα μάτια σαν του Κυριάκου, εσείς, ω αφελείς «που θα τα βρούνε τα λεφτά;»

Να σας πω κάτι; 200 δισεκατομμύρια ΑΕΠ συν οι περιουσίες σας και το χαρτζηλίκι που έχετε στις τσέπες σας δε φτάνουν να συντηρήσουν το 5% του εκλογικού σώματος, συν το 25% των κοροΐδων ψηφοφόρων;

Ναι, το ξέρω τι θα μου πείτε «δεν βγαίνει η εξίσωση». Για εσάς δεν βγαίνει, όχι για αυτούς. Όπως κακήν-κακώς βγαίνει για το Μαδούρο αλλά όχι για τους υπόλοιπους και τον περίφημο «λαό» στη Βενεζουέλα.

Μην είστε αφελείς εσείς του 31%. Δείτε την πλήρη εικόνα, συνέλθετε, ευχαριστήστε το Θεό που βρίσκεστε στο σωστό ημισφαίριο, και μετά ευχαριστήστε και εμάς από αυτό που σας γλιτώσαμε.

ΚΚ2

Η Μάυρη Τρύπα και η Ψήφος

Του ΚΚ2.

Μόλις πριν λίγη ώρα συνειδητοποίησα ότι όποιος άνθρωπος, επιχειρηματικός οργανισμός ή/ και πολιτικός οργανισμός ή κόμμα και αν ήρθε σε επαφή με τον Αλέξη Τσίπρα (πρωτίστως) και τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα, καταστράφηκε πολιτικά ή απαξιώθηκε και πολιτικά και κοινωνικά. Έχασε την υπόστασή του και την οντότητα της ύπαρξης του. Διαλύθηκε, πως το λένε.

Δε μιλάμε για τους πρώην συντρόφους όπως Ζωή Κωνσταντοπούλου, Στρατουλολαφαζαναίους, τον Σακελλαρίδη, τον Δρογώση, τον Μανώλη Γλέζο κλπ.

Ούτε μιλάμε για τους Θεοδωράκηδες, όπου ο πλέον σημαντικός, ο Μίκης, υπέργηρος ων, έπεσε θύμα της γοητείας του αμόρφωτου μετέφηβου και του πρόσφερε απλόχερα πολιτικό κεφάλαιο και νομιμοποίηση να καταναλώνει, ενώ ο «Σταύρος» είδε εν μία νυκτί το κόμμα του να διαλύεται, τα χρήσιμα «assets» του να τον εγκαταλείπουν και τελικά να μένει «με το σακκίδιο στο χέρι», χωρίς κόμμα και στελέχη.

Για να μην αναφέρουμε ότι το ίδιο έπαθε ο Καμμένος ο οποίος ολιγώρησε από υστεροβουλία(;), κακό υπολογισμό(;), κάτι άλλο; και ο Αλέξης τον παγίδεψε, τον αφόπλισε, τον ξεδόντιασε και τον εξευτέλισε παίρνοντας του όλα τα στελέχη.

Όπως συνέβη σε σημαντικό βαθμό και με τον Λεβέντη και την Ένωση Κεντρώων.

Και να τώρα, που την κρίσιμη στιγμή που το ΚΙΝΑΛ (διάβαζε ΠΑΣΟΚ) βρισκόταν σε κάποια πορεία ανάνηψης, έπεσε και αυτό στην τοξική και διαλυτική επιδραση της πολιτικής μαύρης τρύπας του ΣΥΡΙΖΑ που, όπου βρεθεί καταναλώνει Ελλάδα, ανθρώπους και πολιτικές οντότητες.

Διότι ο τοξικός άνθρωπος και η τοξική οντότητα δε συνθέτει, διαλύει. Δεν παράγει, καταναλώνει. Δε δημιουργεί, καταστρέφει. Και όπου πατήσει δε φυτρώνει χορτάρι.

Έτσι, ενώ σε δημοσκόπηση εμφανίζεται το 82% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ να ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΚΑΘΕΤΑ με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (φανταστείτε ότι στη ΝΔ το, ποσοστό δυσαρέσκειας είναι στο 91%), εν τούτοις στο ΚΙΝΑΛ η ηγεσία φιμώνει τους εκφραστές αυτής της σχεδόν συνολικής στάσης απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και αρχίζει τα επαμφοτερίζοντα «ανώμαλα ρήματα», τις παλινωδίες τους συμψηφισμούς, τα «ναι μεν αλλά», τη στιγμή που σε μια σατανική σύμπτωση(;) των δυνάμεων της Ιστορίας, έχουμε τη ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ μεταπολιτευτική (να μην πω μεταπολεμική) κυβέρνηση.

Η οποία αντί να θέλει διακαώς, σε μια θεραπευτική, έστω, και εκ των υστέρων επίγνωση της ανικανότητας της και της αδυναμίας της ελέω των νέων πολιτικών συσχετισμών που διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές, να φύγει από το κάδρο όπως έγινε το 2009, να πάει η «καυτή πατάτα της διακυβέρνησης σε άλλον, άρχισε τις διερευνητικές μπαταριές με τους τιποτένιους και τα έμμισθα ρετάλια του πληκτρολογίου, σε ευθεία αντίθεση με τη συνταγματική τάξη σε μισοκακόμοιρο στυλ «Εεεεεε, να, τώρα που έχουμε και εθνικούς κινδύνους, μήπως να αναβάλαμε λιγουλάκι τις εκλογές;» Λες και απευθύνεται σε ηλίθιους!

Και όλα αυτά ενώ η Τουρκία προχωράει στις πιο επιθετικές κινήσεις στην γεωπολιτική σκακιέρα μετά το 1974, στρυμωγμένη από τους πρωτόγνωρους για αυτήν συσχετισμούς δυνάμεων και υβρίζοντας και απειλώντας ευθέως όχι μόνο την Ελληνοκυπριακή πλευρά (τον αδύναμνο κρίκο) αλλά και τις άλλες ενίοτε ισχυρότατες δυνάμεις με παρουσία στην περιοχή! (Ισραήλ, ΗΠΑ, Αίγυπτο κλπ.)

Ελπίζοντας ταυτόχρονα πως δεν ισχύουν κάποια πράγματα τα οποία ΚΑΙ εμείς τα εξετάσαμε σαν υπόθεση εργασίας ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ αρχίσει ο γενικότερος προβληματισμός για την… προθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει εκλογές, όπως και για το αν το… μετάνοιωσε ο Τσίπρας που ανήγγηλε πρόωρες εκλογές και για το αν κατά πόσο θα μπορούσε σε μια διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος να αναβάλει τις εκλογές ένεκα εκτάκτων συνθηκών(!!!).

Πράγματα που, αν θυμάστε οι τακτικοί φίλοι της σελίδας του «Π», τα συζητούσαμε μήνες πριν!!!

Οπότε τι κάνουμε;

Σίγουρα δεν ορίζουμε πολλά πράγματα εκτός Ελλάδος, αλλά ορίζουμε το σημαντικότερο εντος Ελλάδος: Το αποτέλεσμα της κάλπης. Ο καθένας θα ψηφίσει σύμφωνα με τα πιστεύω του, ελπίζουμε με γνώμονα για το καλύτερο για τη χώρα.

Εκείνο όμως που πιστευω είναι ότι συμφωνούμε όλοι, είναι ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία! Να σταματήσει να παράγει αρνητικά γεγονότα, τοξικές καταστάσεις και να εκθέτει σε κινδύνους τη χώρα, είτε με απερισκεψίες και μυστικές συνομιλίες, είτε με απεμπολήσεις εθνικού κεφαλαίου.

Η Αστική Τάξη, η Τάξη μας, χτυπήθηκε σκληρά αλλά άντεξε! Άντεξε την τοξική επίθεση της μαύρης τρύπας της εγχώριας και διεθνούς νεοεποχίτικης ατζέντας. Εκείνης που ήθελε την Ελλάδα παρία των εξελίξεων και τη Μεσαία Τάξη της διαλυμένη, υπερφορολογούμενη και παγιδευμένη σε γραφειο-Κρατική ομηρεία.

Εκείνων που δεν τους ενδιέφερε τίποτα, αρκεί να προωθήσουν τα περίεργα διεθνιστικά τους σχέδια και τις μη εθνικά ωφέλιμες, μη παραγωγικές μπίζνες τους, τρεφόμενοι από την διάλυση και υπερφορολόγηση των υγειών και παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Τώρα, όπως φαίνεται, εντός ολίγου ανατέλλει μια Νέα Εποχή.

Χρέος μας είναι όχι μόνο να χαρούμε, αλλά να αναλογιστούμε το βάρος της ευθύνης που πέφτει πάνω στους ώμους μας για να κάνουμε επιτέλους πραγματικότητα αυτή την Ελλάδα που ονειρευόμαστε αλλά όλο κάτι γίνεται και δεν μπορούμε να την αγγίξουμε!!!

Για να γίνει αυτό πρέπει να πάμε στην κάλπη όμως. ΟΛΟΙ.

Οπότε δεν οργιζόμαστε, δεν βρίζουμε και στις 7/7 ψηφίζουμε. Όλοι όμως. ΟΛΟΙ.

ΚΚ2