Αναζητείται γήπεδο για αξιοπρεπείς ήττες

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Από Free Sunday Editorial

Πολλούς ενόχλησε η απόφαση της Συγκλήτου του ΑΠΘ να ζητήσει την εισαγγελική παρέμβαση για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών στους χώρους που πανεπιστημίου.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, ο οποίος σχολιάζοντας την απόφαση επεσήμανε ότι η κυβέρνηση “για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση συγκροτεί μία επιτροπή αντιμετώπισης της παραβατικότητας, για τη σύνταξη ενός πλαισίου λειτουργίας αυτών των πραγμάτων”.

Παρόμοια ενόχληση εξέφρασε και η φοιτητική κίνηση ΕΑΑΚ που έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της θεσμικής διατήρησης του ασύλου.

Συνέχεια

Advertisements

Ένας μέσος Νεοδημοκράτης

 

Ο μέσος Νεοδημοκράτης, που ασχολείται και ενημερώνεται και δεν πολυπιστεύει σε λαϊκοδεξιές προσεγγίσεις τί επιθυμεί;

Ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, κυβέρνηση Μητσοτάκη και συμμάζεμα της κατάστασης.
Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός δίνει την καθημερινή μάχη του. Πράττει ορθά. Για να διασφαλίσει αυτό το σενάριο όμως, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να αναδειχθεί το κόμμα του αυτοδύναμο επιθυμεί την ύπαρξη κάποιων δικλείδων. Η πιο ισχυρή από αυτές είναι η a priori δήλωση ενός μικρού αντιπολιτευόμενου κόμματος πως θα συμπράξει με τη νικήτρια Νέα Δημοκρατία. Για το ρόλο αυτό εκτιμούν πως το ΠΑΣΟΚ ή πλέον η ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ έχει όλα τα εχέγγυα. Οι άνθρωποι εκεί είναι μετριοπαθείς, κατά το δυνατόν μεταρρυθμιστές, σίγουρα ευρωπαϊστές και άλλωστε υπάρχει και προηγούμενο συνεργασίας με θετικό τολμώ να πω για τη χώρα αποτέλεσμα.

Η στρατηγική αυτή έχει θετικά σημεία αλλά και αρνητικά. Το βασικό αντεπιχείρημα είναι πως αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ηττημένο μεν – αξιωματική αντιπολίτευση δε. Άρα σε μία νέα στροφή της Ιστορίας η πιθανότητα να βρεθεί πάλι στην εξουσία είναι υπαρκτή. Άρα επικρέμαται πάνω από το κεφάλι της χώρας μία πιθανότητα εθνολαϊκιστικής υποτροπής. Συνεχίζουμε με έναν παράξενο και μη λειτουργικό δικομματισμό στη δημιουργία του οποίου συνέβαλε – καλό είναι να το θυμόμαστε και αυτό – η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατά την αντιμνημονιακή της φάση ( όντας τότε το μόνο κόμμα εξουσίας κατά των προγραμμάτων διάσωσης ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ).

Συνέχεια

Η ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, όπως εγώ την είδα

 

του Επίμονου Δεξιού

Στην υπό πλήρη παρακμή και κατάρρευση πατρίδα μας, που καίγεται, ρυπαίνεται κι ουδενός καρφάκι καίγεται, λαμβάνει αυτές τις μέρες χώρα, όπως κάθε χρόνο η πλέον ελάχιστα Διεθνής, στοιχειωδώς μόνο Έκθεση, αλλά οπωσδήποτε πολύ, στα όρια του φολκλόρ, Θεσσαλονίκης.

Έθος αρχαίο θέλει, στα πλαίσια της συγκεκριμένης Έκθεσης, ο πρωθυπουργός να εξαγγέλει μέτρα που δεν σκοπεύει να υλοποιήσει ή που δεν μπορεί, κι αντιστοίχως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υπόσχεται από μαλλιά σε φαλακρούς μέχρι γαμπρούς σε άγαμες κορασίδες. Φυσικά, ο Αλέξης της καρδιάς μας, ξεπέρασε τους πάντες και υπό τις δύο ιδιότητες, αφένος με το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, όπου μας αποκάλυψε πως επί των ημερών του έρχεται η Τελική Κρίση -αυτό ήταν όντως αληθές- κι ο ερχομός του στην εξουσία θα σημάνει την έγερση των εν τοις μνημείοις και αφετέρου, όταν ως πρωθυπουργός και μετά το θέρος του 2015 εμφανίστηκε με θράσος που νομίζω ουδείς πολιτικός ανήρ από τους χρόνους του Αλκιβιάδη θα διανοείτο να επιδείξει ποτέ. Αλλά σήμερα, δεν θα μας απασχολήσει, ο μοιραίος Αλέξης, όπως τον προσφωνεί εύστοχα ο αγαπητός μου Μάνος Στεφανίδης.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δε θα σταθώ καθόλου στις υποσχέσεις, στις δεσμεύσεις ή στις προτάσεις του. Είπαμε, το αρχαίον έθος της ΔΕΘ, επιτάσσει. Συν τοις άλλοις, ίσως για κάποιους τα όσα είπε να ακούστηκαν σαν ένας φιλελεύθερος λαϊκισμός, που επίσης χαϊδεύει αυτιά, απλώς αυτά ανήκουν σε διαφορετικά κεφάλια πιθανότατα. Ασφαλως και το κυριότερο πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν είναι οι αφίσες της ΔΑΠ ενώ σήμερα τουλάχιστον, ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση, με βάση τον ισχύοντα νόμο, είναι αρκετά κολοβωμένος έως ασήμαντος αλλά προφανώς όλα αυτά συνδέονται με την παγιωμένη στο φιλελεύθερο χώρο ιδεοληψία πως για το χάλι των ελληνικών ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων φταίει το ότι η ΠΑΣΠ πάει στα μπουζούκια και η ΔΑΠ στο Μπάνσκο, μια ιδεοληψία που αφήνει στο απυρόβλητο μάλλον, τους βασικότερους υπευθύνους της κατάστασης που επικρατεί στο χώρο της ανώτατης παιδείας, καθηγητές και πρυτάνεις που ασκούν διδακτικό και διοικητικό έργο και η εξαπόλυση πυρών προς τις -οπωσδήποτε πολλά αμαρτήματα φέρουσες- φοιτητικές παρατάξεις είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφευχθεί η συζήτηση για τις δικές τους αβελτηρίες. Συνέχεια

Μείον 255 εκατ.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ο «σοβαρός » Γιώργος Σταθάκης, ως υπεύθυνος του τομέα ανάπτυξης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ το 2013, έλεγε πως η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την τότε κυβέρνηση έθετε «ερωτηματικά τόσο για την σκοπιμότητα όσο και για τους όρους» υπό τους οποίους διεξαγόταν.

Υποστήριζε πως ήταν κερδοφόρα επιχείρηση και άρα, η διατήρηση των μετοχών της στην κυριότητα του δημοσίου θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικά οφέλη για τα δημόσια ταμεία. Ταυτόχρονα, η ιδιωτικοποίηση τραυματίζε οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό στον κλάδο των μεταφορών και ένταξης της χώρας στα δίκτυα του διεθνούς εμπορίου και προωθούνται σε μια εποχή που η μετακίνηση με το τραίνο αναμενόταν να αναγεννηθεί τόσο ως μέσου τουριστικής περιήγησης όσο ως μέσο μαζικής μεταφοράς για τους πολίτες (μπλα μπλα μπλα…).

Όσον αφορά την τιμή της τότε σχεδιαζόμενης ιδιωτικοποίησης (300 εκατ. ευρώ) την έβρισκε «προκλητικά χαμηλή» με αμελητέα ωφέλεια ως προς το δημόσιο συμφέρον και προσέθετε πως, η τιμή, μαζί με τους «προνομιακούς όρους πώλησης», τελικά, σκοπό είχαν την «εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων». Συνέχεια

Η σαράβαλος Ελλάς

 

«​​Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών». Ο Μποστ, με τη δική του ορθογραφία, είχε ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από τη δεκαετία του εξήντα. Ομως, ως συνήθως, δεν ακούσαμε τον ποιητή. Υπάρχουν θαλάσσιες περιοχές όπου η νηνεμία μπορεί να αποβεί εξίσου μοιραία με τα εξαγριωμένα μποφόρ. Περιοχές πονηρές και δόλιες. Οι ναυτικοί τις αποκαλούν «οι κουφάλες της θάλασσας». Κρύβουν τεχνηέντως τις προθέσεις τους και παρασύρουν τα πλοία στην παγίδα τους. Μία εξ αυτών είναι η «κατηραμένη» νήσος των Αζορών. Μία άλλη, ως απεδείχθη, είναι η νησίς Αταλάντη στον κόλπο της Σαλαμίνας. Κι ενώ ο γερόλυκος της θάλασσας έχει αγκυροβολήσει, ξάφνου, ξυπνάει το τέρας που κρύβει η «κουφάλα» στην απαισία ψυχή της και καταπίνει σιδερικά και υδατάνθρακες. Συνέχεια

Η πρόταση Μακρόν για την Ευρωζώνη δεν είναι ρεαλιστική των PETER THAL LARSEN, NEIL UNMACK / REUTERS

 

Η συζήτηση που γίνεται για τον προϋπολογισμό της Ευρωζώνης είναι παραπλανητική. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ασκεί πιέσεις για τη δημιουργία ενός Ταμείου, που θα χρηματοδοτείται από χρήματα των φορολογουμένων και θα βοηθάει στην αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων. Οσα δήλωσε, όμως, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, καταδεικνύουν πως η ιδέα αυτή είναι υπερβολική. Κάποιες άλλες μεταρρυθμίσεις, λιγότερο δραματικές και δαπανηρές μπορούν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Μολονότι έχει μόλις και μετά βίας αποφύγει τη διάλυσή της, η Ευρωζώνη πρέπει να βρει έναν καλύτερο τρόπο να διαχειρίζεται τις περιόδους ύφεσης. Οι χώρες-μέλη της δεν έχουν τη δυνατότητα να υποτιμούν τα νομίσματά τους και οι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τις δαπάνες όταν επιβραδύνεται η οικονομία.

Υπό προϋποθέσεις, θα ήταν χρήσιμο ένα κεντρικό ταμείο ή ένας προϋπολογισμός. Ο κεντρικός προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι περίπου το 1% του ΑΕΠ, ένα μικρό τμήμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού των ΗΠΑ. Είναι αλήθεια πως οι φτωχότερες χώρες-μέλη της Ε.Ε. ήδη λαμβάνουν αρκετά μεγάλα κοινοτικά κονδύλια.

Για να είναι, όμως, αποτελεσματικό ένα κεντρικό ταμείο θα πρέπει να μπορεί να επιστρατεύει κάτι ανάμεσα στο 2% και στο 3% του ΑΕΠ, κάτι ανάλογο με τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας που ελήφθησαν μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση. Αυτό σημαίνει περίπου 200 με 300 δισ. ευρώ για την Ευρωζώνη στο σύνολό της. Συνέχεια

Εδώ οδός Αχαρνών, εδώ οδός Αχαρνών.

 

Iceland_road_sign_A11.38.svg

Κύριε Καμίνη μου.

Κύριε Καμίνη μου, «ηγέτη της παράταξης του ΝΑΙ», «αμετανόητε Ευρωπαίε», «υπερασπιστή των δικαιωμάτων και της νομιμότητας», διάβασα σε μια συνέντευξή σας να λέτε πως εμείς, οι πολίτες των Αθηνών, βλέπουμε πλέον μια Αθήνα «στην οποία έχει επιστρέψει η ζωντάνια, δειλά – δειλά η επιχειρηματική δραστηριότητα, ο τουρισμός, η αισιοδοξία και η παγκόσμια αναγνώριση» και γράφω αυτό το μικρό κείμενο για να επιβεβαιώσω αυτά που σας μεταφέρουν, γιατί αμφιβάλω εάν κινείστε στην Αθήνα. Ή τουλάχιστον σε όλη την Αθήνα.

Συνέχεια

Οδοιπορικό στη Βόρεια Κορέα: το αντεστραμμένο Truman Show

 

Στη γνωστή ταινία The Truman Show ο πρωταγωνιστής παρακολουθείται σε κάθε του βήμα από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και από πολλά εκατομμύρια θεατές χωρίς να το υποψιάζεται. Δεν γνωρίζει ότι καταγράφονται τα πάντα στην καθημερινότητά του, ακόμη και η προσωπική του ζωή. Όλα κυλούν ομαλά κι όλοι οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί, μέσα σε μια σουρεαλιστική τάξη και ασφάλεια. Κατά περίεργο τρόπο, η Βόρεια Κορέα μοιάζει με μια αντεστραμμένη εκδοχή της ταινίας. Με τη διαφορά ότι ένας πρωταγωνιστής παρακολουθεί εκατομμύρια κατοίκους της χώρας και έχει την απόλυτη εξουσία επί της ζωής τους, μέσα σε μια εξ ίσου σουρεαλιστική τάξη. Αναδημοσίευση, με αφορμή την πυρηνική δοκιμή του καθεστώτος Κιμ Γιονγκ Ουν.

Οταν φτάνεις στη Βόρεια Κορέα, οι πρώτες σου εντυπώσεις είναι μάλλον θετικές. Το αεροδρόμιο του Πιονγγιάνγκ είναι σύγχρονο, ευρύχωρο και γυαλιστερό – εγκαινιάστηκε τον περασμένο Ιούνιο. Προσπερνάς με χαμόγελο τον εξονυχιστικό έλεγχο των αποσκευών σου και τις ερωτήσεις μήπως έχεις «περίεργο» οπτικοακουστικό υλικό στον υπολογιστή και στο κινητό σου τηλέφωνο. Η κίνηση στις μεγάλες λεωφόρους της πρωτεύουσας είναι άνετη και εντυπωσιάζουν τα ψηλά κτίρια που σχηματίζουν το skyline μιας δυτικής πόλης. Περνώντας από την τεράστια πλατεία Κιμ Ιλ-Σουνγκ που φέρει το όνομα του ιδρυτή της Βόρειας Κορέας, ο οδηγός μειώνει ταχύτητα – αυτό είναι υποχρεωτικό δίπλα σε όλα τα μνημεία και τα σύμβολα του κράτους. Οι τροχονόμοι που ρυθμίζουν την κυκλοφορία στα σταυροδρόμια θυμίζουν χαριτωμένα ρομπότ, αλλά δεν επιτρέπεται να βγάλεις φωτογραφίες, γιατί φορούν στολές. Ρωτάς γιατί και μαθαίνεις ότι με τις φωτογραφίες γενικώς υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί.

Οι εκπλήξεις αρχίζουν και διαδέχονται η μία την άλλη. Το δωμάτιό σου στο ξενοδοχείο, ένα από τα πιο κυριλέ στο Πιονγγιάνγκ, έχει μπαλκόνι, αλλά χωρίς πόρτα – βλέπεις το μπαλκόνι από το παράθυρο και θαυμάζεις την εγχώρια αρχιτεκτονική σχολή. Ζεστό νερό το βράδυ δεν υπάρχει ούτε για δείγμα και σε ενημερώνουν ότι θα έχει για μισή ώρα το πρωί. Το ρεύμα κόβεται σχεδόν κάθε βράδυ και καλό είναι να έχεις φακό διά παν ενδεχόμενο. Τα στρώματα στα κρεβάτια είναι πάρα πολύ λεπτά και καθαρά συμβολικά. Ξυπνάς με πόνους σ’ όλο σου το σώμα και σιγοτραγουδάς πουρνό-πουρνό “Μ’ έχεις και κοιμάμαι, κοιμάμαι στα σανίδια”. Κάνεις ένα γρήγορο μπάνιο και κατεβαίνεις τρέχοντας στη ρεσεψιόν για να διαπραγματευτείς ένα κανονικό στρώμα. Εν τω μεταξύ, δεν μπορείς να απειλήσεις ότι θα πας σε άλλο ξενοδοχείο, διότι σ’ αυτό το ξενοδοχείο και μόνο σ’ αυτό σού έχουν δώσει την άδεια να καταλύσεις.

Συνέχεια

Οι δύο όψεις του ίδιου μορφώματος.

βουλη

Οι δύο όψεις του ίδιου μορφώματος.

Η μια όψη.
Για ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ένα τσίρκο. Ένας θίασος αποτελούμενος από έναν αχταρμά ανθρώπων στον οποίο ο καθένας, αντιπροσωπεύει και εκπροσωπεί εντελώς αντίθετα κομμάτια της κοινωνίας. Τα «άκρα» της, ή αλλιώς τις άκρως αντίθετες, μεταξύ τους, μειοψηφίες της. Ο αμετανόητος μαρξιστής συνυπάρχει με τον πλούσιο τραπεζίτη, ο αντισημίτης με τον διεθνιστή, ο αστοιχείωτος με τον τεχνοκράτη, ο ακτιβιστής με τον ομοφοβικό, ο πολιτικός της μεταπολίτευσης με τον δήμιό του (βλ. κρεμάλες), το άσπρο με το μαύρο. Το αστείο είναι πως όλος αυτός ο σωρός μπορεί συνυπάρχει χωρίς κανέναν ενδοιασμό χαρίζοντάς σε εμάς καθημερινά άφθονο γέλιο, ακριβώς γι’ αυτό. Άνθρωποι που στην καθημερινότητά τους θα «σφάζονταν» μεταξύ τους, εδώ, για την κατοχή της εξουσίας αδελφοποιήθηκαν.

Συνέχεια

Μια χαζή απορία

 

Μια χαζή απορία. Τσακωνόμαστε στο ΦΒ, ρίχνουμε ΠΛΟΚ στους αχώνευτους συνομιλητές μας και μετά σπεύδουμε να το ανακοινώσουμε υπερηφάνως στο σύμπαν, για να δείξουμε ότι δεν μασάμε. Το αποτέλεσμα είναι ότι έτσι φτιάχνουμε έναν μικρόκοσμο της αρεσκείας μας, στον οποίο έχουμε εξασφαλισμένα τα likes από ομοϊδεάτες και κολλητούς. Όλα φίνα και ωραία.

Αν ανήκεις στην πλειοψηφία των Αγανακτισμένων/Ψεκασμένων/Αφιονισμένων, είσαι ΟΚ – θα πετάξεις έξω από τον μικρόκοσμό σου γερμανοτσολιάδες, φιλελέδες, ευρωλιγούρηδες κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Αν όμως ανήκεις στη μειοψηφία των γερμανοτσολιάδων, φιλελέδων και ευρωλιγούρηδων, θα ήταν λογικό να επιδιώκεις να αυξήσεις την επιρροή σου, επειδή ακριβώς είσαι μειοψηφία. Να καταλάβεις πώς σκέφτονται οι Αγανακτισμένοι/Ψεκασμένοι/Αφιονισμένοι κι ας σιχαίνεσαι τις απόψεις τους. Να δίνεις μάχες προσπαθώντας να πείσεις για την ορθότητα και τη χρησιμότητα των θέσεών σου. Προς τί, λοιπόν, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις για το πόσους ανεγκέφαλους ξεπάστρεψες από τη λίστα των φεϊσμπουκικών “φίλων” σου; Συνέχεια