Πώς να καταστρέψεις μια γενιά

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου.

Έστω ότι έχεις καταφέρει να καταστρέψεις μια χώρα, και δη μια χώρα όμορφη, ευλογημένη από τη γεωγραφική, γεωλογική και γεωπολιτική τύχη. Συγχαρητήρια και μπράβο. Αυτό που κατάφερες, όμως, θα είναι πρόσκαιρο. Εφήμερο. Θνησιγενές κι ημιτελές, αν δεν σιγουρευτείς ότι οι επόμενες γενιές θα είναι τόσο ηττημένες, παθητικές και αμόρφωτες ώστε να αποδειχτούν ανίκανες να σώσουν τη χώρα από εσένα.

Πώς μπορεί όμως κάποιος να καταστρέψει μία ή δύο γενιές νέων; Με ποιους τρόπους, με ποιες μεθόδους μπορεί να τις αποστερήσεις από ικανότητες, δυνατότητες και προοπτικές;

Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι και αδύνατο.

Για να το καταφέρεις πρέπει να πετύχεις σε τρεις επιμέρους στόχους: Την καταστροφή της παιδείας, την αποσάρθρωση της κοινωνίας και την παρεμπόδιση της επιχειρηματικότητας. Συνέχεια

Οι θεσμοί και οι «καναπέδες»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Εμαθαν την τέχνη του τσαμπουκά στο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο, όπου δεν υπήρχαν κανόνες. Διέκοπταν το μάθημα όποτε τους έκανε κέφι, έκαναν καταλήψεις, δημιουργούσαν στέκια χωρίς κανέναν έλεγχο, περνούσαν μαθήματα με απειλές. Είδαν ότι «τους παίρνει» και το συνέχισαν ως μέλη ενός μικρού κόμματος. Ο τσαμπουκάς έφερε δημοσιότητα και τους έδειξε ότι η χώρα είναι, κυριολεκτικά, ξέφραγο αμπέλι. Απέναντί τους είχαν ένα σαθρό αλλά και ψοφοδεές κατεστημένο. Το μισό ήταν ασπόνδυλο – δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψει κανείς. Οπως ακριβώς έκαναν και οι διάφοροι συμβιβασμένοι καθηγητές και ψευτοπρυτάνεις που ήθελαν απλά την ησυχία τους, πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλοι άρχιζαν να υποχωρούν με μεγάλη ταχύτητα στις απειλές και στον τσαμπουκά.

Ενα άλλο κομμάτι του κατεστημένου ήταν σάπιο. Είχε τόσους σκελετούς που το παρελθόν του καθενός προσωπικά δεν χωρούσε… στο οστεοφυλάκιο του Α΄ Νεκροταφείου. Συμβιβάσθηκαν γρήγορα, όπως φάνηκε από τα εκδοτικά ζιγκ ζαγκ που απαιτούσαν τη χρήση δραμαμίνης για να τα παρακολουθήσεις. Η αρχική παρέα έφτασε έτσι στην εξουσία. Τους φαντάζομαι μερικές φορές απλωμένους στους καναπέδες του Μαξίμου την  πρώτη μέρα να αναρωτιούνται πώς ακριβώς έφτασαν εκεί.  Συνέχεια

Γιατί να παραιτηθεί;

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
 

Γράφει ο Θανάσης Παπανδρόπουλος

Κάποιοι προσάπτουν στον πρωθυπουργό ότι κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει στην εξουσία και για τον σκοπό αυτόν αθετεί προεκλογικές του υποσχέσεις. Πολύ φοβούμεθα ότι αυτή η θεώρηση είναι απλοϊκή και παραπλανητική και ότι, αντιθέτως, ο κ. Αλέξης Τσίπρας καλώς διαχειρίζεται την άνοδο και παραμονή του στην εξουσία. Ας δούμε γιατί.

Δέχομαι ότι, όντως, τον Ιανουάριο του 2015 ο σημερινός πρωθυπουργός ανήλθε στην εξουσία με παραπλανητικά συνθήματα και έωλες υποσχέσεις. Όμως, ύστερα από ένα εξάμηνο πλήρους και δαπανηρής αποτυχίας της πολιτικής του προχώρησε στην πραγματοποίηση ενός δημοψηφίσματος το οποίο κέρδισε με πολύ άνετη πλειοψηφία. Και όχι μόνον. Το «ναι» ήλθε πρώτο σε μιαν Ελλάδα υπό κεφαλαιακούς ελέγχους, η οποία βρισκόταν στο χείλος της αβύσσου. Εν τούτοις, έξι Έλληνες στους δέκα ανανέωσαν την εμπιστοσύνη τους προς τον κ. Τσίπρα, πιστεύοντας ότι αυτός μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα την κρίση.  Συνέχεια

Η σκοτεινή όψη της πολιτικής ορθότητας

 

Της Beatrix Kiddo

Η δημοσιογράφος Λώρη Κέζα της εφημερίδας « Το Βήμα» είναι η δεύτερη μετά τη Σώτη Τριανταφύλλου που δέχεται τα πυρά του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδος και μάλιστα με υποβολή μηνυτήριας αναφοράς κατά της. Ποιο ήταν το ατόπημα της δημοσιογράφου και προηγουμένως της συγγραφέως;  Άσκησαν κριτική κατά των κοινωνικών προεκτάσεων της εξάπλωσης του Ισλάμ στη Δύση και για το λόγο αυτό κατηγορήθηκαν ως ισλαμοφοβικές.

Βέβαια, αυτά που ισχυρίζονται οι δύο αρθρογράφοι δεν είναι άγνωστα, ούτε αποτελούν παραπληροφόρηση. Μία περιήγηση στο Διαδίκτυο σε σοβαρές ιστοσελίδες, η παρακολούθηση σχετικών docymantaires, η ανάγνωση σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας, ακόμη και ο αγώνας των μουσουλμάνων ακτιβιστριών επιβεβαιώνουν του λόγου τους το αληθές.

Το μικρό αυτό κείμενο δεν θα ασχοληθεί επομένως με τα αυταπόδεικτα. Αντιθέτως θα ασχοληθεί με τον εκτροχιασμό του φαινομένου που ονομάζεται «πολιτική ορθότητα» σε πλήρη και αμιγή φασισμό υπό το κάλυμμα του σεβασμού της πολυπολιτισμικότητας. Ο εκτροχιασμός αυτός έχει δύο σοβαρές συνέπειες.

Η πρώτη είναι η προφανής: Τη λογοκρισία και την καταπίεση της ελευθερίας της εκφράσεως. Η κοινωνία μπαίνει σε μία καινούργια φάση ενός καλυμμένου φασισμού, όπου όχι απλώς η διαφορετική γνώμη, αλλά ακόμα και η αποδεδειγμένη με γεγονότα γνώμη, καθίσταται  όχι απλώς μεμπτή, αλλά ποινικά καταδικαστέα. Με εφόδια έναν αντιρατσιστικό νόμο χωρίς σαφή όρια, και μία κατηγορία περί –φοβίας, όπου ως πρώτο συνθετικό μπορεί να τεθεί οποιαδήποτε κατηγοριοποίηση, ο πολίτης δε μπορεί καν να υπερασπιστεί το αυτονόητο δικαίωμά του στην έκφραση. Συνέχεια

Το καταγέλαστο παιδί

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ξεκίνησε εντασσόμενο στην ΚΝΕ, ακριβώς τη χρονιά που κατεδαφιζόταν το τείχος του Βερολίνου. Η κληρονομιά του Λένιν και του Στάλιν, με τον «σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα», κατέληγε σ’ έναν απολογισμό στερήσεων, εκτοπίσεων, πείνας, διαφθοράς και πάνω από σαράντα εκατομμύρια θυμάτων στα εβδομήντα χρόνια. Παντού στην Ευρώπη, στη Γαλλία και την Ιταλία κυρίως, τα κομμουνιστικά κόμματα έχαναν αθρόα μέλη και οπαδούς, καθώς γινόταν εμφανές πως η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία και το μονοκομματικό κράτος μόνο ως τυραννία μπορούσαν να σταθούν. Ωστόσο εδώ, στη χώρα όπου η κοινοβουλευτική δημοκρατία παραμένει αντιληπτή ως απόλυτη ηγεμονία του κυβερνώντος κόμματος, μοντέλα ιδεώδους απολυταρχίας συνέχιζαν να εμπνέουν και να συγκινούν εφήβους και φοιτητές. Ιδίως εκείνους που, αντί να καταπονηθούν με εκμαθήσεις ξένων γλωσσών, μεταπτυχιακές σπουδές και πολύωρες αναγνώσεις, προτιμούσαν τη συμμετοχή σε ηρωικούς συνδικαλιστικούς αγώνες, ξεσηκωμούς, καταλήψεις και συγγραφή σελίδων δόξης στην πορεία αυτού που μόλις είχε καταπέσει: του «σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα»!

Συνέχεια

Η κρυφή γοητεία της μπουρδολογίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Είναι πολλά που κανείς, βλέποντας αυτό το τσίρκο (των τελευταίων αρκετών ετών, ομολογουμένως), πέραν του γέλωτος ή και της θυμηδίας που προκαλεί, μπορεί να ξεπεράσει σχετικά εύκολα.

Συνέχεια

Μη ρωτάς πώς συνεργάζεται ο Αλέξης με τον Πάνο, αλλά ρώτα πώς συνεργάζεται ο Πάνος με τον Αλέξη

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει κανείς, στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος, που να τρέφει την παραμικρή εκτίμηση για τον Πάνο -πάντα με μικρό κ- καμμένο. Ακόμη κι η απλή αναφορά στους λόγους για τους οποίους ουδείς (σοβαρός, το τονίζω), δεν εκτιμά τον Πάνο, κρίνεται νομίζω περιττή.

Ο Πάνος -πάντα με μικρό κ- καμμένος, καθ’ όλην την μακράν διάρκεια της κοινοβουλευτικής του πορείας, έχει δώσει τα προσήκοντα δείγματα γραφής ώστε η άποψη που διαμορφώθηκε γύρω από την πολιτική του παρουσία, να είναι αυτή που είναι. Φυσικά, η περίοδος της δεκαετίας που διανύουμε, ανέδειξε έτι περισσότερο το ήθος, τον πολιτικό πολιτισμό και την χαρισματική πολιτική παρουσία του ανδρός.

Γνωστά όλα αυτά και ως εδώ καλά. Όμως, υπάρχει ένα ζήτημα. Πολύ συχνά, σχεδόν μόνιμα, μετά από κάθε κατόρθωμα του ΥΠΕΘΑ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν λείπουν εκείνοι, συνήθως εξ αριστερών ή Κεντροαριστερών ορμώμενοι, που θα σχολιάσουν με θλίψη το ακατανόητο όσο και αισχρό, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας να συνεργάζονται, και μάλιστα ανέφελα, με έναν τύπο σαν τον Πάνο. Μια απορία, που δεν σχετίζεται μόνο με το πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς να τακιμιάζει με έναν ακροδεξιό πολιτικό σχηματισμό όπως είναι οι ΑΝΕΛ, και που ασφαλώς μια προσεκτική μελέτη της πολιτικής Ιστορίας θα έδειχνε πως κάτι τέτοιο, ίσως δεν φαντάζει συχνό, ωστόσο δεν είναι άτοπο, αλλά και που εστιάζει στο πώς δύναται ο Αλέξης Τσίπρας να έχει αναπτύξει με τον Πάνο σχέση ανάλογη με εκείνη που αναπτύσσουν τα οπίσθια με το εσώρουχο, χωρίς μάλιστα να έχουν αποσαφηνιστεί οι ρόλοι εκάστου.

Το ζήτημα που τίθεται έγκειται στο γεγονός ότι η έκφραση αυτού του είδους των αποριών, υποδηλώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο από τον Πάνο -πάντα με μικρό κ- καμμένο, διαθέτει ηθικές αρετές και χαρίσματα (ίσως και το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα) που ο συνεταίρος του δεν έχει. Συνέχεια

Το Ενοχλητικό Συμβούλιο της Επικρατείας

 

 

του ΚΚ2

Πριν από αρκετούς μήνες (Οκτώβριος 2016) είχαμε αναφερθεί για πρώτη φορά στην αλλοπρόσαλλη -όπως εξελίσσεται διαχρονικά- σχέση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Όπως είχαμε επισημάνει τότε, ο αναγνώστης θα βρει ίσως πολύ ενδιαφέρουσες   τις θριαμβολογίες και τα μελιστάλακτα λόγια προς το ΣτΕ την περίοδο της ματαίωσης της διπλής ανάπλασης του Βοτανικού, πίσω στο μακρινό 2009. Όπου ο τότε νεοεκλεγείς πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε σχετικό βίντεο – συνέντευξη στην Άννα Παναγιωταρέα διακήρυσσε κρυπτόμενος πίσω από την σύμπτωση των αποφάσεων του θεσμικού οργάνου με τους στόχους του «Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Και όλα αυτά ενώ ενώ οι ουρίτσες των συνιστωσών του μόλις είχαν κάψει τον προηγούμενο «Δεκέμβρη» την Αθήνα. ΤΟΣΗ υποκρισία!

Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν και πλέον ακούμε από τους ίδιους ανθρώπους άλλα πράγματα. Το τελευταίο μνημείο ασυνταξίας, αγραμματοσύνης και περιφρόνησης προς τα εκεί που πριν μια δεκαετία σχεδόν έγλειφαν, είναι το εξής:

«Εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές, ακόμα και θεσμικά εμπόδια, αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση και να μας στήνουν τέτοια εμπόδια, θα τα ξεπερνάμε», είπε ο πρωθυπουργός κατά την διάρκεια της ομιλίας του, κοιτώντας προς το μέρος του Παύλου Πολάκη και γελώντας με νόημα, ενώ μάλιστα στο σημείο εκείνο το κοινό που τον άκουγε διέκοψε με χειροκροτήματα.»

Ξέρετε, και εμάς μας πονούσαν παλιά οι αποφάσεις του ΣτΕ για το Βοτανικό και άλλα παρόμοια ζητήματα, καθώς και η σύμπνοια κάποιων σημαντικών αποφάσεων του με τους πυρήνες του «Συνασπισμού» του 3% με 4% τότε. Καθόσον και εκ των ύστερων φάνηκε πως είχαμε δίκιο σε πολλές μακροχρόνιες αιτιάσεις μας της εκάστοτε αμφισβήτησης μας. Ποτέ δε διαβήκαμε όμως τον Ρουβίκωνα να εκφράσουμε οποιαδήποτε περιφρόνηση της υπόστασης ενός ανώτατου θεσμικού οργάνου.  Και ας μην έχει την ίδια βαρύτητα η ασήμαντη γραφή μας με εκείνη της θεσμικής βαρύτητας των λόγων ενός πρωθυπουργού ή ενός κακότροπου έστω υπουργού του.

Θυμόμαστε δε όταν ακόμα και υπουργοί προηγούμενων κυβερνήσεων όπως ο Σουφλιάς, τόλμησαν να ψελλίσουν -σωστά ή λάθος- απέναντι στην διαφαινόμενη υπέρμετρη θεσμική αυστηρότητα ένα «και οι κρίνοντες, κρίνονται», πως οι «κινηματικοί» πυρήνες του ΣΥΡΙΖΑ και των πολιτικορθάκηδων της τότε κεντροτέτοιας στα πανεπιστήμια και αλλού, αλλάλαζαν ταχαμ’ από τρόμο και υποκριτικά υπερβάλλουσα πολιτική ορθότητα για την «περιφρόνηση προς τους θεσμούς». Αλλά όπως είπαμε, άλλαξαν φαίνεται οι εποχές από τότε, δεν εξηγείται αλλιώς. Συνέχεια

Ανίκανοι, ή απατεώνες;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Τον Οκτώβριο του 2016, στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας, ξεκινώντας την ομιλία του τόνισε την ανάγκη στους συντρόφους του να κάνουν έναν «ειλικρινή απολογισμό» για τα 3 χρόνια που άλλαξαν την Ελλάδα, από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη στιγμή εκείνη.

Συνέχεια

ΣΑΝΟ 1-2-3-4

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

ΣΑΝΟ 1 :  «Θέλετε να δώσετε τα σκουπίδια σε ιδιώτες» είπε απευθυνόμενος στη ΝΔ ο «βαρύς αριστερός» υπουργός εσωτερικών κ. Σκουρλέτης.

Από το 2010, με το νόμο Καλλικράτη, οι δήμοι έχουν τη δυνατότητα να συνεργαστούν με ιδιώτες για την αποκομιδή των απορριμμάτων. Ήδη σήμερα, κάποιοι δήμοι συνεργάζονται με ιδιώτες. Άρα, καμία ΝΔ δεν θέλει να δώσει σε ιδιώτες την αποκομιδή απορριμμάτων. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφωνεί με την ιδιωτικοποίηση πρέπει να ακυρώσει, με ένα νόμο και ένα άρθρο, τον νόμο Καλλικράτη, αλλιώς και ο ίδιος συμφωνεί με την δυνατότητα συνεργασίας με ιδιώτες.

Αν ο κ. Σκουρλέτης δεν γνωρίζει το νόμο είναι ανίκανος υπουργός, εάν το γνωρίζει είναι ψεύτης.

 

ΣΑΝΟ 2 : Η κυβέρνηση τους έταξε 2500 προσλήψεις στον τομέα της καθαριότητας των δήμων τη στιγμή που έχει ήδη δεσμευτεί για 7098 προσλήψεις ιατρών, εκπαιδευτικών, αστυνομικών, σωμάτων ασφαλείας και προσωπικού στην εθνική άμυνα.

Αυτό σημαίνει πως από τις 7098 προσλήψεις στους τομείς που αναφέραμε, θα πρέπει να αφαιρεθούν 2500 για την καθαριότητα στους δήμους. Αυτό όμως δεν γίνεται γιατί έχουν δεσμευτεί. Να γιατί  ο «βαρύς αριστερός» υπουργός εξωτερικών κ. Κατρούγκαλος μίλησε για προσπάθεια να ξεπεράσουμε το ποσοστό 1 προς 4 στις προσλήψεις. Να πείσουμε (κοροϊδέψουμε) είπε τους εταίρους πως οι υπάλληλοι των δήμων δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και άρα να μην προσμετρηθούν στους 7098, αλλά να είναι χωριστές προσλήψεις. Συνέχεια