Οι φίλοι μου οι Πασόκοι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Αγαπημένοι μου φίλοι Πασόκοι,

Καθότι τα τελευταία έτη μάς συνδέει ένας κοινός αγώνας απέναντι στον ολοκληρωτισμό και  το καθεστώς με τους απέραντα ηλίθιους, αμόρφωτους και επικίνδυνα ανίκανους καρεκλάκηδες,  καλό θα ήταν και θα λειτουργούσε καλύτερα, εάν απόψεις και ρεφρέν του τύπου, Πασοκάρα ολέ, το ΠΑΣΟΚ τα ‘χε πει, ο ΓΑΠ δικαιώθηκε, Σημίτης ο Μέγας κλπ., τα οποία βαρέθηκα να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω παντού να αναπαράγονται–θεωρούσα μάλλον δεδομένες, στον εγκέφαλο κάποιων, μερικές αρχές, που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να τίθενται υπό αμφισβήτηση, να εκφυλίζονται τώρα από άχρηστους τεμπελάκους με εκατοντάδες εντεταλμένα τρολάκια, με τον πιο προκλητικό τρόπο, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια, την αδυναμία και την παραφροσύνη που ζει ο κόσμος- να περιορίζονται σε πιο προσωπικές σας συζητήσεις, σε πιο εσωκομματικές σας λειτουργίες στα κοινωνικά δίκτυα, αν κάτι τέτοιο σας είναι αναγκαίο και σας κάνει να αναθαρρείτε. Συνέχεια ανάγνωσης

O Steven Hawking, o ΣΥΡΙΖΑ και η κρίσιμη καμπή

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πρόσφατα διάβασα το άρθρο του Steven Hawking όπου επαναλαμβάνει τη θέση του ότι η ανθρωπότητα πλησιάζει σε ένα οριακό επίπεδο ανάπτυξης, μια κρίσιμη καμπή όπου παρατηρείται μια υπερσυγκέντρωση πόρων σε ορισμένα κέντρα σε βάρος -πλέον- της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, η τεχνολογική ανάπτυξη έχει φτάσει σε σημείο που μπορεί (πχ με τα όπλα μαζικής καταστροφής) να καταστρέψει εν μια νυκτί κάθε είδους ζωή στον πλανήτη για χιλιάδες χρόνια (αν και λένε ότι οι κατσαρίδες θα επιζήσουν… όπως και κάποιοι οργανισμοί στα βάθη των ωκεανών).

Το πόνημα είναι πολύ ενδιαφέρον διότι καταδεικνύει ακριβώς το ότι η εξέλιξη δεν είναι γραμμική και επιπλέον ποτέ δεν οδηγεί σε ένα ιδεατό «τέλος της ιστορίας», αλλά δημιουργεί συνεχώς νέες προκλήσεις σε πολιτισμικό επίπεδο οι οποίες ξεπερνιούνται ΜΟΝΟΝ με την επικαιροποίηση των κοινωνιολογικών και οικονομοτεχνικών εργαλείων που αποτελούν εν πολλοίς και τα θεμέλια του πολιτισμού μας. Συνέχεια ανάγνωσης

Δημοκρατία γραμμένη στα μεζέα τους.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ο Κώστας Ζουράρις, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη χαρακτήρισε «μαλάκες» όσους αποκαλούν τον Φιντέλ δικτάτορα και το γεγονός πως, επί 56 χρόνια, στην Κούβα δεν έχουν δει εκλογές το χαρακτήρισε απλά ως «ένα άλλο σύστημα» που είχαν. Ένα «σύστημα άμεσης δημοκρατίας, βεβαίως με ελαττώματα τα οποία οφείλονται σε ποσοστό περίπου 1000% από την κτηνώδη συμπεριφορά των ΗΠΑ, η οποία υστέρησε τα παιδάκια της Κούβας και τους γέροντες από φάρμακα…» κ.λπ.

Ο Κώστας Ζουράρις, ο υπερασπιστής της ελευθερίας και της δημοκρατίας των λαών και ο θαυμαστής των Ελλάδας που γέννησε τη δημοκρατία, χαρακτήρισε «ελάττωμα» ενός συστήματος το να μη δίνεται η δυνατότητα στους πολίτες να εκλέξουν την πολιτική και τους αντιπροσώπους που επιθυμούν. Αυτό που στις χώρες του πολιτισμένου και αναπτυγμένου κόσμου αποκαλείται «δικτατορία», δηλαδή το να μην έχεις τη δυνατότητα άλλης επιλογής, πέραν αυτής που σου επιβάλλεται, για τον κύριο Ζουράρι είναι ένα απλό… «ελάττωμα» του συστήματος της άμεσης Δημοκρατίας! Συνέχεια ανάγνωσης

ΦΙΛΕΝΤΕΜ, ΦΙΛΕΝΤΕΜ, ΦΙΛΕLEFT!

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Οι τελευταίες εβδομάδες είχαν μια σειρά από σημαντικών πολιτικών γεγονότων, σε βαθμό που, κάθε άλλο παρά πλήξαμε. Εκλογή Τραμπ, επίσκεψη Ομπάμα, εσωκομματική επικράτηση Φιγιόν στη Γαλλία, θάνατος Κάστρο, ο μπαξές είχε απ’ όλα. Κάθε ένα από αυτά τα τέσσερα αυτά γεγονότα προκάλεσε ένα κύμα συζητήσεων, εντάσεων, αρθρογραφίας κλπ.

Θα έλεγε φυσικά κανείς πως είναι μάλλον δύσκολο να συνδεθούν αυτά τα τέσσερα γεγονότα μεταξύ τους αλλά να που συνέχονται όλα με κάποιον τρόπο γιατί ανακαλύπτει κανείς τον κοινό τρόπο που αυτά προσεγγίζονται από εκείνους που ανήκουν σε ό,τι σχηματικά αποκαλούμε φιλεleft μέχρι εκείνους που αγαπούν να ταλαιπωρούν και να ταλαιπωρούνται με την Κεντροαριστερά.

Ας ξεκινήσουμε από την εκλογή Τραμπ. Για αυτήν τη συγκεκριμένη αλλά παράλληλα ιδιαίτερα ζωηρή ομάδα που προαναφέραμε, η νίκη Τραμπ αξιολογείται είτε σαν ένα πισωγύρισμα σε αρτηριοσκληρωτικές θέσεις της συντήρησης του αμερικανικού λαού, του ίδιου λαού που επί οκτώ χρόνια κυβερνήθηκε από τον πρώτο έγχρωμο στην Ιστορία του πρόεδρο είτε σαν –το διαβάσαμε κι αυτό!- επιστροφή στον εγγενή μισογυνισμό και φαλλοκρατισμό των –Δημοκρατικών, έχει σημασία- ψηφοφόρων που δεν επέτρεψαν την ανάδειξη της Χίλαρι στην προεδρία των ΗΠΑ, κι ας θεωρείτο η συγκεκριμένη πολιτικός από την πλειονότητα των πανεπιστημιακών πχ των ΗΠΑ, κατά παράδοση ψηφοφόρων του Δημοκρατικού κόμματος, ως, αν μη τι άλλο, υποψηφιότητα κατάλληλη για τα 90s κι όχι για το 2016 κι ας μην ενέπνεε κι ας ήταν τελικά ακόμη κι απέναντι σε έναν δισεκατομμυριούχο όπως ο Τράμπ η καθαυτό «συστημική» υποψηφιότητα επιτρέποντας σε έναν μεγιστάνα να το παίξει, άνετα, αντισυστημικός. Συνέχεια ανάγνωσης

Και γιά να τελειώνουμε με το παραμύθι του «ηγέτη» Κάστρο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

  • Κουβανική παιδεία ίσον μαζικές τεχνικές ή επιστημονικές σπουδές, μικρομεσαίου ποιοτικού επιπέδου (με εξαίρεση τους γιατρούς), που επί το πλείστον κατευθύνονται σε θέσεις περίπου αργομισθίας και απολαβών κάτω του ορίου της επιβίωσης (15-18 δολάρια το μήνα) στο κουβανικό δημόσιο, ενώ η καλλιτεχνική και πνευματική ζωή (και παραγωγή) είναι ολοκληρωτικά ελεγχόμενη από το κράτος, η χώρα εξακολουθεί ουσιαστικά να είναι αποκομμένη από τον διεθνή Τύπο, το ιντερνετ, εν πολλοίς τη μουσική και τον κινηματογράφο, τα βιβλιοπωλεία είναι ελάχιστα και πουλάνε κατά 90% κρατικές εκδόσεις, άπειρα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας, ιστορίας, πολιτικής επιστήμης κλπ είναι απαγορευμένα, και η κομμουνιστική πλύση εγκεφάλου ξεκινάει από το νηπιαγωγείο, όπου τα παιδάκια πριν πιάσουν τις πλαστελίνες μαθαίνουν να τραγουδάνε σαν παπαγαλάκια τα τραγούδια της επανάστασης και τους ύμνους στον Τσε. Εξαιρούνται μόνο οι μουσικές σπουδές (και κατ΄επέκταση οι performance arts), που είναι πολύ υψηλού επιπέδου, και, περιέργως, μία πλευρά της κρατικής τηλεόρασης που πράγματι έχει ένα πολιτιστικό χαρακτήρα, όταν δεν προβάλλει διαρκώς νέα από την περιοδεία του τάδε υπουργού στην δείνα αγροτική επαρχία και ατελείωτες συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης γιά το λαμπρό μέλλον του κομμουνισμού και την τελειωτικά ήττα του καπιταλισμού, όπου όλοι οι συζητητές συμφωνούν πάντα σε όλα μεταξύ τους. Πρόκειται, δηλαδή, γιά μία «παιδεία» χωρίς βάθος (αφού στην πραγματικότητα απαγορεύει την αμφισβήτηση, τις ερωτήσεις και τον διάλογο), εντελώς μονόπαντη και πρακτικά αυτιστική, που προσπαθεί να επιβάλλει στο άτομο να μην σκέφτεται εκτός πλαισίου και να βλέπει καχύποπτα οτιδήποτε έρχεται απ΄έξω και δεν περνάει μέσα από τα εγκεκριμένα κανάλια του κόμματος και του κράτους, τα οποία εμφανίζονται να κατέχουν (μεταξύ άλλων και) την πολιτιστική αυθεντία. Συνέχεια ανάγνωσης →

Οι εκλογές έφτασαν. Ένα “ευχαριστώ” στα Social Media;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Το μόνο σίγουρο σε αυτήν τη ζωή είναι… ο θάνατος. Κυριολεκτικός αλλά και μεταφορικός. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τον μεταφορικό θάνατο μιας περιόδου που θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες όλων ως η πιο νοσηρή περιπέτεια που περάσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Το ιδιότυπο καθεστώς του Σύριζα που ανέδειξε στοιχεία των πιο σκοτεινών χρόνων τις Ιστορίας, έτσι σαν “άρωμα” από άλλες εποχές, ευτυχώς έφτασε στο τέλος του.

Οι εκλογές έφτασαν. Είναι πλέον πραγματικότητα. Όσοι έχουν την μικρή επάρκεια αντίληψης που απαιτείται, καταλαβαίνουν ότι ήδη ζούμε μια άτυπη προεκλογική περίοδο όπου τα επιτελεία όλων των κομμάτων έχουν πάρει φωτιά. Το μόνο που απομένει είναι η επίσημη προκήρυξή τους, κάτι που αναγκαστικά πλέον θα συμβεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δοθείσης ευκαιρίας. Το τυπικό λοιπόν λίγο μας απασχολεί, είναι κάτι που απλά αναμένουμε. Η ουσία όμως, η παρούσα προεκλογική κατάσταση, η αναμονή των εξελίξεων, η παρακολούθηση δηλώσεων και η κλιμάκωση αυτών, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα των τελευταίων 2 ετών και ο λόγος είναι επίσης προφανής: Για πρώτη φορά υπάρχει η σίγουρη προοπτική πολιτικής αλλαγής και στροφής στη σοβαρότητα, κάτι που δεν υπήρχε σαν οιωνός ή προσδοκία έστω, ούτε καν στις περσινές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Και εδώ γεννάται ένας προβληματισμός:

“Πως έγινε τελικά αυτό”; Πως περάσαμε από το “Ξέχνα το, αυτοί δεν πέφτουν με τίποτα” στο “Άντε τώρα στα τσακίδια”; Σίγουρα όχι δια μαγείας. Για να δούμε λοιπόν τα πράγματα λίγο καλύτερα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Για πόσο ακόμη;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ένα ζήτημα που προκύπτει είναι η, κατά προσέγγιση, πολιτική χαρτογράφηση των αποκαλουμένων ελίτ. Πώς δηλαδή κινούνται στο πολιτικό πεδίο, τι απόψεις εκφράζουν, ποιον πολιτικό χώρο ευνοούν με τη στάση και τα λεγόμενα τους.

Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη το γεγονός ότι όντως ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ είναι η μια ομάδα, στον αντίποδα τοποθετείται το, εν συντομία ονομαζόμενο, μεταρρυθμιστικό μπλοκ, απαρτιζόμενο από το χώρο του σημιτικού και ΓΑΠικού ΠΑΣΟΚ, το φιλελεύθερο χώρο της ΝΔ, το Ποτάμι και γενικότερα τις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» του ευρύτερου δημοκρατικού τόξου.

Όλοι οι προαναφερθέντες, αν κρίνω από τις απόψεις που διαβάστηκαν, μελετήθηκαν και διαδόθηκαν κατά το τελευταίο διάστημα στα σχετικά με τις αμερικανικές εκλογές, στήριξαν, σε αρκετές περιπτώσεις ασμένως, την υποψηφιότητα της Hillary Clinton. Και μάλιστα, με φανατισμό που λίγο προσιδιάζει στον χώρο στον οποίο ανήκουν . Δυστυχώς, το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες τους. Και εκεί κατέστησαν φανερά, τόσο η ανεπάρκεια των ερμηνευτικών και μεθοδολογικών τους εργαλείων, όσο και η αδυναμία ερμηνείας του ίδιου του εκλογικού αποτελέσματος. Συνέχεια ανάγνωσης

Καλό κατευόδιο, Κωστή Στεφανόπουλε

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σε μια χώρα που βάζει τον πολιτικό πήχη τόσο χαμηλά, η απάντηση «είναι έντιμος» φαντάζει ως κάτι παραπάνω κι από αρκετή όταν ρωτάς κάποιον γιατί εκτιμά έναν πολιτικό.
Ο Κ. Στεφανόπουλος ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα της παροιμίας «τα στερνά τιμούν τα πρώτα», έστω κι αν τα πρώτα δεν ήταν πάντοτε πρώτης ποιότητας. Γιατί, καλές οι αγιογραφίες και τα επαινετικά λόγια, αλλά όταν μιλάς για έναν πολιτικό πρέπει να θυμάσαι κυρίως τις πράξεις και τις επιλογές του. Και αυτές δεν ήταν πάντοτε επιτυχημένες, μιας και συμπεριλαμβάνουν έναν ανεκδιήγητο Κατσίκη -μοναδικό βουλευτή της Δηανά (και μια «μίζερη επανεκλογή Καραμανλή» με την ψήφο του) και ένα «φέρτε μου έναν νεκρό από το νέφος» που ξεστόμισε ως υπουργός υγείας.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η πολιτική ιστορία του Κ. Στεφανόπουλου σημαδεύτηκε από πολλές ήττες: διεκδίκησε επανειλημμένα την προεδρία του κόμματός του αλλά πάντα τη θέση την έπαιρνε κάποιος άλλος. Ίδρυσε δικό του κόμμα, αλλά κι αυτό διαλύθηκε όταν δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Ωστόσο η προεδρική του θητεία ήταν υποδειγματική -αν και τα καθήκοντα ενός ΠτΔ δεν επιτρέπουν ριζικές παρεμβάσεις στα τεκατινομενα του τόπου. Εντέλει η παιδεία, η αστική ευγένεια, η ευφράδεια, ο λιτός του βίος, η προσωπική και οικογενειακή του αξιοπρέπεια και όλα τα ανάλογα προσόντα ενός συντηρητικού (με την καλή έννοια) ανθρώπου είναι αυτά που μένουν και πρέπει να μείνουν εντυπωμένα στη μνήμη μας. Όσο για την ομιλία του στο επίσημο γεύμα με τον Κλίντον είναι όντως ένα θαυμαστό κείμενο που θα μείνει στην ιστορία, μολονότι θα έπρεπε να είχε εκφωνηθεί αλλού. Συνέχεια ανάγνωσης

Ο κ. Λυριτζής

15129680_1839252912978914_1793876903252333511_o

 

Πρωί-πρωί ο κ. Λυριτζής ρούφηξε το καφεδάκι του και ρώτησε τον ανταποκριτή από το Βερολίνο αν είπε τίποτα η Μέρκελ για το πως φτάσαμε ως εδώ, ρίχνοντας κι αυτός την κουμπουριά του κατά των πολιτικών της λιτότητας.

Δεν ξέρει ο κ. Λυριτζής πως φτάσαμε ως εδώ και θέλει να του το εξηγήσει η Μέρκελ. Ως δημοσιογράφος, τον λόγο των δύο ηγετών κατά του λαϊκισμού, δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον αναλύσει.

Ως καλοπληρωμένος δημοσιογράφος της ΕΡΤ, του Έλληνα φορολογούμενου, δεν του λένε τίποτα οι τρακοσάρες χιλιάδες που εισέπραττε.

Δεν ξέρει ο κ. Λυριτζής και δεν θα μάθει. Όσα στοιχεία και αν του παρουσιαστούν, απ’ αυτά που τόσα χρόνια καθημερινά περνάνε μπροστά από τα μάτια του, δεν θα τα αναλύσει και δεν θα τα μεταδώσει ποτέ.

Η δημοσιογραφία, τυπικό δείγμα της οποίας αποτελεί, δεν μπόρεσε ποτέ να προειδοποιήσει για την κρίση, «δεν έμαθε» γι’ αυτό που έρχονταν. Πως να μάθει τώρα για τα αίτιά της;

Ας συνεχίσει να πίνει το καφεδάκι του λοιπόν τα πρωινά στο στούντιο, ρουφώντας τη μύτη του ο κ. Λυριτζής, αλλά να μη νομίζει ότι η θολούρα που διαχέει περνάει παντού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Το «τέλος» του Αλέξη Τσίπρα

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Ένας άνθρωπος που ανέβηκε στην εξουσία με ψέμματα, ένας λαός που τον πίστεψε
και μια πραγματικότητα που απέχει μίλια από αυτό που περίμενε, αποτελούν έναν
εκρηκτικό συνδυασμό με ελάχιστο προσδόκιμο ζωής, μια συνταγή αποτυχίας.
Απ’ όσο μπορούμε πλέον να δούμε τα γεγονότα και τις εξελίξεις ψύχραιμα και με
καθαρή ματιά, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το τέλος αυτής της ιστορίας που
στολίστηκε με ροδοπέταλα φτάνει στο τέλος της από μέρα σε μέρα, από εβδομάδα σε
εβδομάδα.

Ο λόγος είναι άλλωστε απλός: “Μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ ή πολλούς
για λίγο” κατά τη γνωστή ρήση και στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τον άνθρωπο
που κορόιδεψε πολλούς. Το “λίγο” της Ιστορίας φαίνεται να είναι κοντά στα 2
χρόνια, πολύτιμη περίοδος που θα μπορούσε να αλλάξει κυριολεκτικά το μέλλον της
Ελλάδας αν δεν είχαμε μπει σε αυτήν περιπέτεια λαϊκισμού, αλαζονείας, τσάμπα
μαγκιάς και χιλίων άλλων κοσμητικών επιθέτων. Συνέχεια ανάγνωσης