Η εγγονή της «Ελένης» που εκτελέστηκε από τον ΔΣΕ διαφημίζει την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο

Πώς η κόρη του Νικόλα Γκατζογιάννη, συγγραφέα του περίφημου βιβλίου για τον Εμφύλιο, ξεπέρασε την οικογενειακή κληρονομιά της φρίκης των εκτελέσεων

Το ίδιο το όνομά της ήταν μπεστ σέλερ εξαρχής, η ευλογία και η κατάρα της ως συγγραφέας πριν καν γράψει έστω και μία λέξη. Ευτυχώς για την Ελλάδα και τη διεθνή της εικόνα, το όνομα «Eleni N. Gage» παραμένει εγγύηση προσέλκυσης ενδιαφέροντος.

Ιδιαίτερα όταν εξυμνεί τη χώρα μας, γράφοντας, π.χ., στο κορυφαίο ταξιδιωτικό περιοδικό του πλανήτη, το «Condé Nast Traveler»: «Θέλω να ακούω ελληνικά, να γεύομαι ζουμερές ντομάτες και να παρασύρομαι γλυκά σε συζητήσεις που έκανα από τότε που ήμουν πολύ μικρή και ζούσαμε στην Αθήνα. Κάθε χρόνο οι φίλοι που ψάχνουν για μια ‘‘πραγματικά μοναδική εμπειρία’’ με ρωτούν ποιο είναι το πιο ‘‘φρέσκο’’, το πιο υπέροχο ελληνικό νησί». Εν προκειμένω, στο «Condé Nast Traveler» η Ελένη αποθεώνει τη Μήλο, ούτως ή άλλως όμως το ύφος και ο τόνος της δεν απέχουν πολύ από τον διθύραμβο κάθε φορά που γράφει για την Ελλάδα. Η Ελένη Γκατζογιάννη γεννήθηκε στην Αμερική όπου και μεγάλωσε, ενώ εκεί σπούδασε Μυθολογία και Λαϊκό Πολιτισμό. Και ενώ αρχικά είχε αναπτύξει μια αυθόρμητη αποστροφή για οτιδήποτε είχε να κάνει με το μαρτύριο της γιαγιάς της, τελικά έγραψε και εκείνη τη δική της «Ελένη» αναζητώντας τον τρόπο να συνομιλήσει μαζί της – αν και τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι έκανε ο Νίκολας Kέιτζ.

«Η γιαγιά μου», γράφει η Eleni N. Gage, «έχοντας απομείνει μόνη στο χωριό της, τη Λια, συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε επειδή οργάνωσε την απόδραση των παιδιών της. Οι κομμουνιστές αντάρτες είχαν καταλάβει το σπίτι των παππούδων μου και το είχαν κάνει αρχηγείο τους, επειδή ήταν το μεγαλύτερο στο χωριό. Αλλά οι αντάρτες ήθελαν να τιμωρήσουν τη γιαγιά μου, επειδή ο άντρας της εργαζόταν στην Αμερική. Γι’ αυτό την καταδίκασαν, εκείνη και την οικογένειά της. Με τα τέσσερα παιδιά της να έχουν καταφύγει σε στρατόπεδο προσφύγων και το πέμπτο, την τότε 15χρονη Λίλια, να θερίζει στάρι για τους αντάρτες σε κάποιο μακρινό χωριό, η γιαγιά μου πέρασε τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της χωρίς την οικογένειά της, αλλά στο σπίτι της. Οι στρατιώτες έστελναν τις ντόπιες γυναίκες και νεότερες κοπέλες να κάνουν βαριές δουλειές, εκπαίδευαν τα κορίτσια στον πόλεμο και, εν τέλει, άρχιζαν να αρπάζουν τα παιδιά από τους γονείς τους. Τα έστελναν εκτός Ελλάδας, πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Οι αντάρτες έχαναν τον πόλεμο, είχαν όμως την ελπίδα ότι παίρνοντας τα παιδιά και εγκαθιστώντας τα αλλού, εάν τους εμφυσούσαν τις δικές τους αρχές και τα υπέβαλλαν σε στρατιωτική εκπαίδευση, μπορεί να έφταναν σε μια μεγαλύτερη νίκη. Η γιαγιά μου, αφού έμαθε γι’ αυτό το σχέδιο απομάκρυνσης των παιδιών, προσπάθησε να διοργανώσει τη δραπέτευση των παιδιών της στην Αμερική. Εκεί είχε μεταναστεύσει ο σύζυγός της πριν από την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».  Συνέχεια

Hirsi Ali: Η αιρετική πρώην μουσουλμάνα που δέχεται απειλές θανάτου «Το Ισλάμ παρουσιάζει την υποταγή ως ιερό καθήκον»

Η Ayaan Hirsi Ali είναι σήμερα μια από τις πιο προκλητικές και δυνατές φωνές κριτικής ενάντια στο Ισλάμ και αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που κρύβεται. Η γυναίκα βρέθηκε με έναν δημοσιογράφο της Independent και αποκάλυψε την ιστορία και τις πεποιθήσεις της.

Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στο διάσημο φιλοσοφικό του έργο «Είναι και Μηδέν» είχε γράψει πως η πράξη και η έννοια της άρνησης βρίσκονται στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Άλλωστε αυτό εξηγεί – εν μέρει -γιατί ο ίδιος αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας που του είχε δοθεί.

Σε κάθε περίπτωση, η Ayaan Hirsi Ali φαίνεται πως συμμερίζεται εν πολλοίς την αντίληψη του Γάλλου φιλοσόφου, δηλαδή ότι οι άνθρωποι ορίζονται από την ικανότητα τους να λένε «όχι», την ικανότητα να αμφισβητούν καταστάσεις. Για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα που είχε δώσει ο ίδιος ο φιλόσοφος, όταν ο Πιέρ δεν εμφανίστηκε στο καφέ που είχε κανονίσει το ραντεβού του, τότε ολόκληρο το καφέ «στοιχειώθηκε από την απουσία του».

Ο δημοσιογράφος της Independent αναφέρει πως όταν συνάντησε την Hirsi Ali, εξετάστηκε από τους ανθρώπους ασφαλείας της, προκειμένου να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο απάτης. Η γυναίκα παρόλα αυτά υπήρξε φιλική απέναντι στον δημοσιογράφο. Είναι γεγονός πάντως ότι η ίδια δεν είναι αρεστή απ΄όλους.

Όταν έγραψε το σενάριο και έκανε την φωνή για μια ταινία που ονομάζεται ‘Submission’ (που πραγματεύεται την κακομεταχείριση των γυναικών στο Ισλάμ) σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Theo van Gogh, ο τελευταίος δολοφονήθηκε από μια ομάδα εξτρεμιστών Μουσουλμάνων. Μάλιστα, ο δράστης άφησε ένα σημείωμα στο στήθος του θύματος λέγοντας πως η Hirsi Ali θα είναι η επόμενη. Έκτοτε, η γυναίκα με τις αιρετικές απόψεις έχει ακούσει αυτήν την απειλή πάρα πολλές φορές. Συνέχεια

Πρέπει να νικήσουμε στον πόλεμο με το Ισλάμ!

 

Όταν πνίγεσαι στα νερά της πλημμύρας, πρώτα κοιτάζεις να κρατήσεις το κεφάλι έξω και να σωθείς, και μετά αναλογίζεσαι τις ευθύνες σου για την καταστροφή του περιβάλλοντος που μαζί με άλλες αιτίες έφεραν την πλημμύρα…

Τούτο τον καιρό, η Ευρώπη και ολόκληρη η Δύση γενικότερα, βρίσκεται στην δίνη της τρομοκρατικής πλημμύρας. Όσο κι’ αν ενοχλεί κάποιους φανατικούς της “πολιτικής ορθότητας”, η αλήθεια είναι ότι ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πόλεμο με το αφιονισμένο ισλάμ.

Φυσικά και δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι ύποπτοι και ένοχοι για τον άνισο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει στην Δύση οι ιδεοληπτικοί φανατικοί του ISIS σήμερα, η Αλ Κάϊντα πριν, οι δεκάδες τρομοκρατικές οργανώσεις τα πενήντα τελευταία. χρόνια. Αλλά το σίγουρο είναι ότι όλοι αυτοί που σκορπίζουν τυφλά τον θάνατο, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο οργανωμένα, είναι ισλαμιστές καμικάζι, εκ γενετής ή εκ προσηλυτισμού. Και οφείλουμε να τους αντιμετωπίσουμε ως εχθρούς. Καίρια, αποφασιστικά, χωρίς τύψεις και “ναι μεν, αλλά…”.

Όσο περνάει ο καιρός, ο πόλεμος θα είναι ακόμη πιο άνισος σε βάρος μας. Όταν απειλείται η ζωή σου, ο τρόπος ζωής σου, ο πολιτισμός σου, δεν έχεις περιθώρια δεύτερων σκέψεων. Αντιδράς άμεσα και το ίδιο σκληρά με τον εχθρό σου, για να σε δεκάδες ευρωπαϊκές και άλλες πόλεις. επιβιώσεις. Οι αναλύσεις, οι λογικές, οι αναζητήσεις για τα αίτια, ακόμη και οι τύψεις σου για τα όσα εσύ έκανες ή παρέλειψες να κάνεις στο παρελθόν και συνέβαλαν (αλλά όχι αποκλειστικά) στην δημιουργία και την γιγάντωση αυτού του τρομοκρατικού φαινομένου που απειλεί την Δύση, πρέπει να γίνουν. Επιβάλλεται να γίνουν. Αλλά μόνο αφού έχεις κερδίσει τον πόλεμο, έχεις επιβιώσει… Συνέχεια

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Η κρυφή γοητεία της ενιαίας σκέψης

 

Μ​​εγάλωσα σε μιαν Ελλάδα όπου η λέξη κομμουνιστής ήταν στην παρανομία. Και δεν εννοώ το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο επίσης ήταν στην παρανομία. Εννοώ την ίδια τη λέξη, τον τρόπο σκέψης και τα φρονήματα που την ακολουθούσαν. Ησαν τα χρόνια που, όταν δήλωνες αριστερός ή κομμουνιστής, σήμαινε ότι διεκδικείς περισσότερη δημοκρατία. Οι ίδιοι άνθρωποι που θαύμαζαν το σοβιετικό καθεστώς, στη χώρα τους εμφανίζονταν ως διαπρύσιοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων που παρείχε η αστική δημοκρατία. Είναι το ιστορικό παράδοξο της θητείας του κομμουνισμού στη δυτική Ευρώπη.

Ημουν μικρός τη δεκαετία του εξήντα, πριν από τη χούντα, όμως αν δεν κάνω λάθος η μαρξιστική φιλολογία κυκλοφορούσε ελεύθερα στα βιβλιοπωλεία. Η αστική διανόηση, φιλελεύθερη, προσπαθούσε να επουλώσει τα τραύματα του Εμφυλίου, που τότε τον έλεγαν «συμμοριτοπόλεμο» ή «ανταρτοπόλεμο». Ο δημόσιος διάλογος ήταν ανοιχτός. Παράδειγμα το περιοδικό «Εποχές» με την εντυπωσιακή αρθρογραφία, κυρίως δε τη μεταφορά στην Ελλάδα του ευρωπαϊκού διαλόγου. Αν το συγκρίνει κάποιος με τη θεοποιημένη από τη γενιά μου «Επιθεώρηση Τέχνης», θα διαπιστώσει πως ο φόβος για την ατομικότητα της σκέψης είναι εγγεγραμμένος στα κύτταρα της Αριστεράς. Αν ο μέσος δεξιός βαριόταν να διαβάσει λογοτεχνία, ο μέσος αριστερός τη διάβαζε για να τη φέρει στα μέτρα της ιδεολογίας του ή να την απορρίψει.

Ηρθε η χούντα και τα σάρωσε όλα. Την άποψή μου για το τι συνέβη τότε την έχω ξαναγράψει. Ο εχθρός των αμόρφωτων συνταγματαρχών δεν ήταν τα λαϊκά στρώματα. Ηταν η αστική δημοκρατία. Αυτήν κατέλυσαν και αυτήν κυνήγησαν. Ακόμη και η Αριστερά τής καταλόγιζε ότι δεν μπόρεσε να προστατεύσει τους θεσμούς της. Τότε, στα χρόνια της δικτατορίας, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την τυραννία της ενιαίας σκέψης που κυριάρχησε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Τότε δημιουργήθηκε η ηθική διχοτομία, που ταύτιζε την Αριστερά με το καλό και τη Δεξιά με το κακό, που εξακολουθεί να είναι ενεργή.

Συνέχεια

Ηθικό Πλεονέκτημα ή οι «Χρήσιμοι Ηλίθιοι» της ΝΔ;

του ΚΚ2

Αυτό που δε λένε ούτε οι αυτάρεσκες λεξίλαγνες περσόνες του διαδικτύου αλλά ούτε και οι επικοινωνιολόγοι της ΝΔ είναι ότι και στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας της η ΝΔ διατήρησε ένα ποσοστό κρίσιμης μάζας που αποτελείται από έντιμους ανθρώπους οι οποίοι σήμερα σιωπηλά χειμάζονται και καταστρέφονται απροστάτευτοι και σίγουρα δεν συμμετέχουν στις επαναλαμβανόμενες μέχρι βαρεμάρας πορείες των περίεργων κρατικοδίαιτων αρκτικόλεξων ΓΣΕΕΑΔΕΔΥΠΟΕΟΤΑΟΛΜΕΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ όταν κόβεται κάποιο επίδομα.

Είναι το κομμάτι εκείνο του Ελληνικού «λαού» που άντεξε εξευτελισμούς, χαρακτηρισμούς, επιθέσεις σε χρόνια δύσκολα και το οποίο μην έχοντας κιόλας επαφή με τα ηγετικά κλιμάκια ή την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ εφόσον δεν περίμενε διορισμό (το σύστημα το ελέγχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το καρκινικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που έκανε μετάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ και του έδωσε τα κλειδιά του συστήματος μπας και σώσει τα προνόμια του).

Είναι το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας (ή το μεγαλύτερο μέρος του) που από την αρχή της κρίσης  είχε την απλή απαίτηση να ξαναγίνουμε αυτό που μισούν και βδελύσσονται οι κυβερνώντες, δηλαδή μια «κανονική χώρα» χωρίς «μεγάλες αναταραχές» που κατά τον Μάο είναι «ωραίες καταστάσεις»,  χωρίς να ανακαλύπτουν τράπεζες της Ανατολής και αστρονομικά ουρανοκατέβατα καταπιστεύματα και πετρέλαια, κατά σύμπτωση, αξίας πάντα λίγο παραπάνω ή παρακάτω από €600 δις(!!!).    Συνέχεια

Αντώνης Πανούτσος: «Ο κόσμος δεν αγοράζει εφημερίδες για να διαμορφώνει γνώμη αλλά για να επιβεβαιώσει την γνώμη του»

Αντώνης Πανούτσος : “Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν το φαινόμενο της «κουκλίτσας»”

«Γεννήθηκα το 1948 στην Καλλίπολη του Πειραιά. Μεγάλωσα στα καράβια με τον πατέρα μου που ήταν καπετάνιος στα liberty και την μητέρα μου που λάτρευε να ταξιδεύει, πηγαίνοντας 3-4 μήνες τον χρόνο στο δημοτικό. Επειδή κάτι έπρεπε να κάνω σε ταξίδια που μπορούσαν να κρατήσουν ένα μήνα διάβαζα συνέχεια. Το αποτέλεσμα ήταν μια καλή σχέση με την γλώσσα. Από μικρός μου άρεσε η δημοσιογραφία. Το πρώτο κείμενό μου όταν ήμουν 16 ετών ήταν ένα ματς Ολυμπιακού Λιοσίων – Αργυρούπολης για το Φως των Σπορ. Στα 18 έφυγα στην Αγγλία, πήγα κολλέγιο, ελλείψει χρημάτων άρχισα να δουλεύω και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις τα ακαδημαϊκά όνειρα πήγαν περίπατο αλλά έμεινε η ακαδημαϊκή καψούρα. Από το 1973 με βάση το Δυτικό Βερολίνο συνέχισα δουλεύω. Σε διάφορα μέρη για διάφορες δουλειές. Διαβάζοντας από C.W. Oman μέχρι Hans Delbrück. Πολύ από ευχαρίστηση, λίγο τιμωρητικά, που δεν κατάφερα να τους κάνω καριέρα. Το 1984 επέστρεψα στην Ελλάδα. Αρχικά δουλεύοντας το Motorrad που είχε βγάλει ο Σαμούχος. Εγραψα σε ΔΟΛ, Μπόμπολα, IMACO, Κουρή, Λυμπέρη, στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, στην Athens Voice, το Πρώτο Θέμα, στο Gazzetta, στο Liberal κ.α. Έχω κάνει εκπομπές ραδιοφώνου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, στο ΗΧΩ FM, στο Sprint FM, στο Sports FM, τηλεόραση στο Mega, την ΕΡΤ, τον Alpha, τον Σκάι και την Nova. Έχω μία κόρη που δουλεύει στο Λονδίνο. Παίζω τένις σχεδόν καθημερινά, γκολφ σπάνια ελλείψει γηπέδου. Σηκώνομαι το πρωί σε ένα σπίτι στα Βριλήσσια και ενίοτε πέφτω από την Honda Hornet 600 με την οποία πηγαίνω στην δουλειά. Μιλάω καλά αγγλικά, passable γερμανικά, και μπορώ να συνεννοηθώ σε μισή ντουζίνα γλώσσες». Συνέχεια

Η τύχη να ζουν στην Ελλάδα.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Όλο κατηγορούμε την Ελλάδα για το ότι δεν είναι μέρος για να ζεις. Λάθος. Στην Ελλάδα υπάρχουν και τυχεροί πολίτες και είναι οι οπαδοί κάθε είδους θρησκευτικής, ή, ιδεολογικής αίρεσης και οι ηγέτες τους. Δύο απλά παραδείγματα.

Συνέχεια

Ο Αυταρχισμός της Πολιτικής Ορθότητας

Μάνος Ηλιάδης
Ο εκβιασμός των κοινωνιών από μια ξεπερασμένη ιδεολογία

 

Η προσπάθεια του εξωκοινοβου­λευτικού υπουργού Δικαιοσύνης να περάσει το περιττό -όπως εμμέσως παραδέχτηκε αργότερα και ο ίδιος- νομο­σχέδιο περί αντιρατσισμού και ξενοφο­βίας είναι το αποτέλεσμα μιας ιδιόμορφης κουλτούρας μερίδας του πολιτικού κόσμου που φαίνεται να διέπεται από απόψεις και ιδεολογήματα που δεν έχουν ακόμη κωδικοποιηθεί πλήρως.  Άλλες εκδηλώσεις αυτών των απόψεων είναι η στάση ορισμένων γενικώς για τη λαθρομετανάστευση και την εισαγόμενη εγκληματικότητα, για την αναθεώρηση της Ιστορίας, το Σκοπιανό, για το φεμινιστικό κίνημα, το δικαίωμα των γκέι στο γάμο και αρκετά άλλα, στα οποία η κοινή γνώμη έχει πλέον εθιστεί, αν όχι και κουραστεί, από τον έντονο ακτιβισμό των υποστηρικτών τους.  Η ελληνική κοινωνία δεν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα.

Στην Αμερική, για παράδειγμα, το θέμα της γυναίκας-θύμα, των μαύρων και των ισπανόφωνων, της επανασυγγραφής της Ιστορίας, των ψεύτικων στατιστικών, το κίνημα για τα δικαιώματα των γκέι και μια σειρά από άλλα παρόμοια θέματα έχουν αποκτήσει τέτοια δυναμική, που άρχισαν ήδη να παρουσιά­ζονται οι πρώτες θεωρητικές εργασίες από πανεπιστημιακούς, όπως οι εξαιρετικές ερ­γασίες του Bill Lind και της Linda Kimble, περί της περίφημης πολιτικής ορθότητας, από την οποία θεωρούν ότι πηγάζουν όλα τα παραπάνω.

Όπως σημειώνει ο Lind, ο όρος πολιτική ορθότητα (political correctness) ξεκίνησε ως μια αστεία αναφορά, αλλά είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση από όσο κοινώς πι­στεύεται [Σ.Σ.: ο ίδιος τη χαρακτηρίζει ως θανάσιμα σοβαρή – deadly serious]. Ο Lind τεκμηριώνει με επιχειρήματα -που λόγω χώρου δεν μπορούν να παρατεθούν εδώ- ότι η πολιτική ορθότητα είναι «πολιτιστικός μαρξισμός» που έχει ρίζες όχι στη δεκαετία του 1960, όπως πολλοί υποστήριζαν, αλλά στη δεκαετία του 1920. Υποστηρίζοντας την άποψή του, ο ίδιος επισημαίνει ότι η πολιτική ορθότητα είναι μαρξισμός εκπε­φρασμένος όχι με οικονομικούς, αλλά με πολιτιστικούς όρους, και ότι στην ουσία δεν είναι μια απλή θεωρία, αλλά ιδεολογία.
«Αυταρχικές ιδεολογίες»
Συγκρίνοντας τις δύο αυτές εκφάνσεις του μαρξισμού, ο Lind υποστηρίζει ότι και οι δύο είναι αυταρχικές ιδεολογίες, κάτι που προκύπτει σαφώς από την κατάσταση που επικρατεί στα αμερικανικά πανεπιστήμια, όπου όσοι από τους φοιτητές και καθηγητές τολμούν να ξεπεράσουν τις «κόκκινες γραμμές» της πολιτικής ορθότητας που θέτουν διάφορες μειονοτικές ομάδες (του φεμινιστικού κινήματος, των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γκέι, τους μαύρους, τους ισπανόφωνους ή άλλες ομάδες υπο­τιθέμενων «ομάδων-θυμάτων») αντιμε­τωπίζουν συχνά προβλήματα με τη Δικαιο­σύνη, ιδίως στο εσωτερικό πανεπιστημιακό κανονιστικό σύστημα, με αποτέλεσμα την επιβολή ποινών.
Κατά τον Lind, αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για τη μελλοντική πορεία της πολιτικής ορθότητας και το τε­λικό αποτέλεσμα για το σύνολο της αμερι­κανικής κοινωνίας, αν η ιδεολογία αυτή δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα.Κατά τον ίδιο, κάθε ιδεολογία είναι εκ της φύσεώς της αυταρχική, διότι αποτελεί μια φιλοσοφία με βάση την οποία ορισμένα πράγματα πρέπει να είναι αλήθεια, όπως, για παράδειγμα, ότι το σύνολο της Ιστορίας της αμερικανικής κουλτούρας είναι η Ιστο­ρία της… καταπιέσεως των γυναικών. Δεδο­μένου, διευκρινίζει, ότι η άποψη αυτή είναι προφανώς λανθασμένη και διαψεύδεται από την πραγματικότητα, η πραγματικό­τητα αυτή πρέπει να απαγορευθεί.

Συνέχεια

ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ!

 

Che fece… il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.

                                                     Κ. Καβάφης

 

H Αντιπολίτευση δηλώνει (και σωστά) ότι ΔΕΝ θα ψηφίσει τα Μέτρα που θα φέρει η Κυβέρνηση στη Βουλή. Ακόμα κι αν θεωρεί χρήσιμα κάποια από αυτά, δεν πρέπει να παρασυρθεί και να ψηφίσει ούτε τα Μέτρα ούτε τα δημαγωγικά Αντίμετρα. Το όφελος από την ψήφισή τους θα είναι προσωρινό και ασήμαντο μπροστά στις ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ που θα έχουν μεσο-μακροπρόθεσμα οι ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ που θα διαιωνισθούν και το ΜΗΝΥΜΑ που θα εκπεμφθεί. Και αυτό πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό, πέραν από τις κοντόφθαλμες οικονομικές θεωρίες και υπολογισμούς, πέραν από τα ψευτοδιλήμματα, τεχνάσματα και τρύκ με τα οποία η Κυβέρνηση θα επιχειρήσει να παγιδεύσει την Αντιπολίτευση. Είναι πρόδηλο ότι τα Αντίμετρα κινούνται στη σφαίρα της «δημαγωγικής υπόσχεσης» και της «εμβαλωματικής δράσης» και όχι στη σφαίρα της «θεραπείας» και της «ίασης». Είναι όμως σημαντικό να αναδειχθεί, πέραν από τα βάσιμα επιχειρήματα που ήδη αναπτύσσει η Αντιπολίτευση περί σαθρής και ζημιογόνου έδρασης των Αντιμέτρων, ότι  το ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ και ΜΕΙΖΟΝ ζητούμενο είναι να γίνουν αντιληπτά και να εξηγηθούν επαρκώς στους πολίτες τα εξής: Συνέχεια

“Offsite” οι εκταμιεύσεις 4 δράσεων επιχειρηματικότητας του ΕΠΑνεΚ

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Περισσότερα απο 522 εκατομμύρια €υρω αδυνατούν να εφοδιάσουν για 18 και πλέον μήνες, την πραγματική οικονομία λόγω των καθυστερήσεων ρεκόρ που καταγράφονται στην εκταμίευση τους. Πρόκειται για τα προγράμματα του ΕΣΠΑ για τουρισμό, Μικρομεσαίες επιχειρήσεις, Πτυχιούχους ανέργους και νέες επιχειρήσεις.

Συνέχεια