1943-49, 2010-20: Τίποτα Δεν Ήταν Τυχαίο

Του ΚΚ2.

Αντιγράφω παρακάτω από αξιολογότατη αντικομμουνιστική σελίδα στην οποία οι συμμετέχοντες παραθέτουν στοιχεία αντί για κραυγές σχετικά με το τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συνέβη στην Αθήνα και στην Ελλάδα το 1943-1949.

________________________

Ένα σχόλιο του Κορνήλιου Καστοριάδη για τα Δεκεμβριανά του 1944

‘…Να βλέπεις τον κοσμάκη να κατεβαίνει από την Καισαριανή, από το Παγκράτι, να ανεβαίνει από το Περιστέρι και να είναι έτοιμος να σκοτωθεί και εσύ να ξέρεις ότι αυτό για το οποίο σκοτώνεται είναι για να εγκαταστήσει εδώ στρατόπεδα συγκεντρώσεως και σταλινική δικτατορία. Γιά μένα…, όπως άλλωστε έχω γράψει, τα Δεκεμβρινά ήταν, κατά κάποιο τρόπο, η Αποκάλυψη, όχι του Ιωάννου αλλά του… Ιωσήφ και του… Νικολάου.

…ήταν φως φανάρι ότι αν οι σταλινικοί είχαν πάρει της εξουσία στην Ελλάδα θα είχαν εγκαταστήσει ένα καθαρά σταλινικό καθεστώς σαν και αυτό που υπήρχε στη Ρωσία κι αργά ή γρήγορα θα ξεκαθάριζαν και τους αστούς και τους μεσαίους αστούς και τους αριστερούς διαφωνούντες κι οποιονδήποτε δεν συμφωνούσε μαζί τους και δεν γινόταν πειθήνιο όργανό τους.

Αυτό φυσικά το λέω χωρίς καμιά έπαρση, επαληθεύθηκε μαζικά απ´ότι συνέβη μετά (δεν το ξέραμε τότε) και στην Γιουγκοσλαβία και στις άλλες χώρες, είτε υπήρχε ρωσικός στρατός είτε δεν υπήρχε…και αργότερα σε άλλες χώρες (Βιετνάμ και αλλού) σε συνθήκες εθνικοαπελευθερωτικής πάλης, ανέπτυσσαν ένα τεράστιο στρατιωτικό μηχανισμό, επάνω στον οποίο στηριζόντουσαν για να καταλάβουν την εξουσία…»

Κορνήλιος Καστοριάδης – «Ο Θρυμματισμένος Κόσμος» σελ. 146-147

______________________

Όπως έχουμε ανέκαθεν τονίσει, η Ελλάδα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν «πολέμησε εναντίον δυο αυτοκρατοριών» όπως μαθαίναμε στο σχολείο, αλλά εναντίον ΤΡΙΩΝ. Και είναι ανησυχητική αυτή η παράταση που είδαμε και στην περίπτωση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όπου η αιματοχυσία παρατάθηκε κατά πέντε ολόκληρα χρόνια χωρίς λόγο διότι οι ¨Ελληνες Κομμουνιστές ήθελαν «Ντε και καλά» να βγάλουν τα αιμοβόρα ένστικτα τους κατά της χώρας τους.

Πράγμα που είδαμε να ξαναγίνεται από μια σκωληκοειδή απόφυση πρώην Κομμουνιστών του ΚΚΕ εβδομήντα χρόνια αργότερα οι οποίοι και αυτοί βρήκαν την ευκαιρία μεσούσης μιας οικονομικής κρίσης (μιας αναίμακτης μεν, πλην όμως ήπιας εμπόλεμης κατάστασης δηλαδή) και ανατρέχοντας στα manuals και τα προπατορικά κιτάπια της καταστροφικής ιδεολογίας τους δεν δίστασαν να κάνουν ότι και οι προμέντορες τους.

Να προσπαθήσουν μέσα από τις χαραμάδες ενός -το λέμε καθαρά- παράλυτου για τα σημερινά δεδομένα Συντάγματος που για άλλες κοινωνίες ήταν φτιαγμένο- να κάνουν «γιούργια στον τορβά με τα κουλούρια», σε πολιτικό κενό και ενώ το ΠΑΣΟΚ κατέρρεε, και όντας καθ’ ομολογία τους ανίκανοι και με «αυταπάτες», να προβούν σε βίαιη κατάληψη της εξουσίας δια νομιμοφανών μεθόδων και να βάλουν τη χώρα σε μια ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ περιπέτεια. Έτσι, για το τίποτα.

Όπου με σοβαρές υπόνοιες εμπλοκής φράξιας του «Διεθνούς Παράγοντα» (…αυτοί οι ευφημισμοί…) και συγκεκριμένων διεθνών και εγχώριων καταπιστευμάτων (funds, στην νεοελληνική), νάσου και οι επισκέψεις στη Ρωσία και την Κίνα, νάσου και οι κινήσεις εκτός του Ευρωπαϊκού πλαισίου και κατά του Ευρωνομίσματος, νάσου και οι σχεδιασμένες μπούκες στο νομισματοκοπείο, νασου και η διασφάλιση της εσωτερικής ασφάλειας της χώρας από το στρατό, νάσου και τα bitcoins και οι υποσχετικές IOUs. Α ναι και με όλα τα υπόλοιπα που ακολούθησαν.

Textbook case ήτανε «οι μπαγάσηδες» που είπε και το τσουτσεκοειδές θρασίμι που παρίστανε -ελέω χαρακτηριολογικών ελλειμμάτων του εκλογικού σώματος και αστοχιών του Συντάγματος- τον πρωθυπουργό επί 4 1/2 χρόνια.

Δικαιώνοντας έτσι εκ των υστέρων όσους θεωρούν ότι δεν έπρεπε να υπάρξει έλεος το 1949, ούτε συμφιλίωση το 1975, ούτε νομιμοποίηση του ΚΚΕ για ένα κόμμα που στο καταστατικό του γράφεται ρητά ότι περιμένει υπνόττον την ημέρα και την ευκαιρία που θα ξαναμαχαιρώσει πισώπλατα την πατρίδα του για να πάρει την εξουσία δια των όπλων ή με μη συμβατά του Ευρωπαϊκού πλαισίου μέσα.

Και συμπληρώνω: Να βλέπεις τα κοριτσόπουλα να χορεύουν Ικαριώτικα στο Σύνταγμα (κάτι έχουν με αυτό το νησί οι Κομμουνιστές, το αγαπάνε αν και είναι ωραίο από ότι μου έχουν πει) και να σκιαγραφείς το τι πάει να γίνει, εκέινο το καλοκαίρι του 2015, ε, όπως και να το κάνεις, μια τραγικότητα την έχει. Καθόσον μια γνώση Πολιτικής Ιστορίας την έχεις, και βρίσκεσαι εκεί, στη μέση της Πλατείας, όμηρος των ορχούμενων ανεγκεφάλων το μέλλον σου, το σπίτι σου, η μοίρα και η ζωή σου, να θες να ουρλιάξεις ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΠΑΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ! και να σκέπτεσαι τυραννικά ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται τελικά, όσο και εάν η κάθε επανάληψη είναι όλο και περισσότερο καρικατούρα, τραγική καρι-κατούρα σε σχέση με την προηγούμενη,

Είτε κατεβαίνουν οι ΕΛΑΣίτες να σφαγιαστούν το 1944, άλλοι πλανεμένοι, άλλοι ξέροντας και προσβλέποντας σε επινίκιους παραδείσους, και άλλοι σε πλήρη βλακώδη χαύνωση και άγνοια του τι ποιοι τους στρατεύουν, είτε επτά δεκαετίες αργότερα να κατεβαίνουν τα βλαμμένα του Συντάγματος σπρωγμένα από το βλακώδες θυμικό τους και την άγνοιά τους για να πανηγυρίσουν για το ότι βάδιζαν σαν τα λέμινγκς προς ένα Γκρεμό της Ιστορίας που ερχόταν ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ από ένα παρελθόν 70 ετών και ΠΑΝΤΕΛΩΣ αχρείαστος ήταν.

Εξάλλου δεν είναι τυχαίο το ότι οι άλλοι «λαοί» (κοινωνίες δηλαδή) «ξέμπλεξαν» και με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με την «Κρίση» του 2008-2010 μέσα σε ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ και μπήκαν-βγήκαν από τα μνημόνια χωρίς εποπτείες και αστερίσκους ενώ εμείς βολοδέρναμε ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ και ακόμα και τώρα τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Τραγική επανάληψη, τραγική αντιστοιχία του τότε και τώρα, ευτυχώς τώρα, αναίμακτη.

Τραγική διαπίστωση, ΤΙΠΟΤΑ δεν ήταν τυχαίο. Ούτε και τότε, και κυρίως, ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ.

ΚΚ2

Η Δημοκρατία Τιμωρεί, αλλά ΔΕΝ Εκδικείται, Κύριοι της Αστυνομίας

Του ΚΚ2.

Βλέποντας τις φωτογραφίες από χτες, δεν μπόρεσα να καταλάβω πως είναι δυνατόν να βρίσκονται και πάλι νεαροί στη μέση πάνοπλων αστυνομικών και να σκούζουν ότι είναι αθώοι την ώρα της σύλληψης τους ενώ ήξεραν ότι, είναι πολύ πιθανόν να συλληφθούν όταν γυρίζουν ξεκούδουνα σαν τα παρλιακά εν μέσω «θεάτρου επιχειρήσεων» και μάχης σώμα με σώμα μέσα σε πόλη, ακόμα και εάν δεν λαμβάνουν μέρος. Δεν το καταλαβαίνουν ότι, για προφανείς λόγους ενδέχεται ακόμα και να κακοποιηθούν;

Συγκεκριμένα, υπάρχουν φωτογραφίες αστυνομικών να έχουν ξεγυμνώσει ένα νεαρό άνδρα και μια νεαρή γυναίκα εν μέσει οδό, και ενώ προφανώς αυτοί έχουν εξουδετερωθεί ή/ και ακινητοποιηθεί. Βέβαια, οι δακρύβρεχτες δημοσιεύσεις από όλα τα φύλλα του «προοδευτικού χώρου» υπονοούν προσαγωγές ΠΟΛΛΩΝ νεαρών που ξεγυμνώθηκαν ενώ οι σχετικές φωτογραφίες δείχνουν μόνο δυο και στην περίπτωση μας, προσβολή της αξιοπρέπειας μόνο σε έναν.

Και εδώ να επισημάνω για μια ακόμα φορά την ηλίθια νεολαγνεία των στελεχών της «αριστεράς» όπου, ακόμα και επί πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα, ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού (και όχι κανένας τυχαίος δημοσιογραφίσκος της «Αυγής») έγραφε με στόμφο ότι ο Μητσοτάκης φοβάται τους «λύκους της Γκράβας».

Εννοώντας προφανώς κάποιους λαλημένους εφήβους οι οποίοι φοιτούν ή επισκέπτονται το συγκεκριμένο σχολικό συγκρότημα, τρελαμένοι προφανώς και από την ανέχεια, ή ίσως και από την ανοησία που τους δέρνει, και οι οποίοι -λογικό- δεν είναι υποδείγματα πολιτών αλλά θύματα και θύτες στο κοινωνικό μαγγανοπήγαδο που έχουμε μπλέξει.

Ποιες νεοφυείς επιχειρήσεις, ποια Φινλανδία, Ποια Δύση, ποια νέα οικονομία και επιχειρηματικότητα, εμείς εκεί! Στην Γκράβα και στους «απόκληρους» και αναρχούμενους από τις αυτοκαταστροφικές ορμόνες τους, έφηβους. Για τους οποίους κάνουμε οτιδήποτε να μην ξεφύγουν από την όποια «λυκοφωλιά» τους έχει παγιδέψει. Διότι τότε θα παύσουν να είναι (εν δυνάμει, έστω), ψηφοφόροι μας!

Και οι οποίοι όμως σύμφωνα με κάποια σαλεμένα μυαλά θα πρέπει να αποτελούν φόβητρο στους αστούς. Διότι θα ουρλιάζουν τις νύχτες, θα απειλούν τις περιουσίες τους (μεγάλο κόλλημα η «αριστερά» με τις περιουσίες των άλλων) και θα υγραίνουν τα λαγόνια των κορασίδων τους με την υπόσχεση μιας ξέφρενης ανομικής περιπέτειας αργά τη νύχτα με sex, drugs and rock and roll στους δρόμους της άσχημης, ψυχρής, βασανισμένης πόλης.

Και μέσα σε όλα αυτά, και ενώ ακούσαμε πως για μια (ακόμα) φορά τα σαλεμένα μυαλά δεν μπόρεσαν, παρά το ντοπάρισμα και την καθοδήγηση εξίσου σαλεμένων, τουλάχιστον ηλικιακά, ενήλικων, να γενικεύσουν την «εξέγερση» που τόσο επιθυμούν, και ενώ δεν υπήρξαν πολλές ζημιές (αλλά αυτό πείτε το στους δυστυχείς που είδαν τα λίγα έστω αυτοκίνητά τους να καίγονται αλλά είπαμε, για τα συγκεκριμένα τσογλάνια «η ιδιοκτησία είναι κλοπή» εκτός από το «μηχανάκι» ή ότι άλλο θα τους γυρίσει σπίτι τους), μάθαμε και τα προαναφερθέντα στην αρχή του άρθρου όχι και τόσο ευχάριστα πράγματα που αν και δεν μας έφεραν προς το παρόν ανατριχίλα, εν τούτοις χτύπησαν κάποιο καμπανάκι.

Παρόλα αυτά, και παρότι κατά τη γνώμη μου ο πόλεμος είναι ολοκληρωτικός (αν καιγόταν ένας-δυο «από την άλλη πλευρά» που βρέθηκαν στο λάθος μέρος πάλι θα μιλούσαν για παράπλευρες απώλειες ή για έλλειψη… «πυρασφάλειας»), εν τούτοις καλόν θα ήτο να γίνει μια ΕΔΕ με τις δέουσες συνέπειες και να εξηγηθεί σε όλους ότι η Δημοκρατία, αμύνεται, τιμωρεί, αλλά ΔΕΝ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ.

Διότι υπάρχουν δυο ανησυχητικές εκδοχές:

Είτε ότι οι αστυνομικοί δεν γνώριζαν (πράγμα απίθανο) ότι ο καθένας πλέον έχει μια συσκευή πάνω του η οποία έχει πολλαπλάσιες δυνατότητες (αν μη τι άλλο ευκρίνεια υψηλής ανάλυσης) από ιδιωτική κινηματογραφική κάμερα της δεκαετίας του 70. Ο καθένας.

Είτε ότι το γνώριζαν αλλά ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα. Πράγμα που είναι ακόμα πιο αποτρόπαιο και δυσοίωνο. Και βλακώδες, εφόσον είδαμε και πάθαμε μεταπολιτευτικά να αποκαταστήσουμε την αμαυρωμένη εικόνα της αστυνομίας, την οποία πολλά πρώην ανήσυχα νιάτα επαίνεσαν κατά καιρούς όταν σαν μεσήλικες αστικοποιημένοι μετέφηβοι προστατεύτηκαν από κάθε είδους εγκληματικές πράξεις ή προθέσεις της «νέας εγκληματικότητας» μετά το 1980.

Και όχι, το εκ προθέσεως ξεγύμνωμα είναι προσβολή της αξιοπρέπειας, βασανιστήριο και πράξη διαστροφής που αντίκειται στην ιδιότητα και του του ενστόλου εκτελεστικού οργάνου, αλλά και του ανθρωπίνου όντος. Διότι είμαι σίγουρος ότι οι εν λόγω αστυνομικοί δε θα γούσταραν να υποστεί τέτοια μεταχείριση συγγενικό τους πρόσωπο. Οι αδερφές τους ας πούμε. Ότι και να είχαν κάνει. Ιδίως αν υπάρχει η μέχρι αποδείξεως του εναντίου παραδοχή ότι δεν έχουν κάνει τίποτα.

Για λίγο να συμμαζευτούμε.

ΚΚ2

Ανοίξτε και κανένα βιβλίο ντε…

Του ΚΚ2.

Διαβάζουμε από την κατάθεση Μανιαδάκη:

«Κάποια στιγμή μου είπε η κ. Τουλουπάκη: έχουμε μπλέξει με σένα γιατί οι μάρτυρες έχουν καταθέσει πολύ επιβαρυντικά στοιχεία για σένα. Της απάντησα: κυρία Εισαγγελεύ συνεργαζόμαστε τόσο καιρό, σας έχω δώσει τόσα στοιχεία και κάθεστε και πιστεύετε αυτούς που ψεύδονται αφού δεν ξέρουν ούτε το όνομα της γυναίκας μου; Μου απάντησε: Δε σε πιστεύουμε. Εξακολουθείς να καλύπτεις τους πολιτικούς. Εντάξει για τον Στουρνάρα, ήταν καθηγητής σου. Καταλαβαίνουμε ότι θέλεις να τον καλύψεις. Δώσε μας στοιχεία για τον Γεωργιάδη. Για την offshore του Γεωργιάδη. Αν δεν μας δώσεις συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα θα δούμε τι θα κάνουμε μαζί σου. Αν μας κατονομάσεις συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, θα διαπραγματευτώ με τους ανωτέρω για το μέλλον σου». Εγώ απαντούσα μα δεν είμαι λογιστής του Γεωργιάδη, καθηγητής είμαι.»

(Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/politiki/maniadakis-proanakritiki-novartis-balitses)

Διάλογοι από την «Κομμαντατούρ», 21ος αιώνας.

Πολλοί έμειναν άφωνοι! Ενεοί! «Τι είναι αυτά»; «Είναι δυνατόν; Αυτό είναι ευθεία καταπάτηση των θεσμών!!!» Και άλλα δακρύβρεχτα.

Και όντως. Αυτοί είναι διάλογοι κινηματογραφικής ταινίας και δικαστικού θρίλερ στη Λατινική Αμερική (που αποτελεί, παρεμπιπτόντως, την dreamland των κυβερνώντων μας) και όχι μεταξύ ανθρώπων σε ευνομούμενη δημοκρατική χώρα. Μη σας πω ότι μου θυμίζουν Ναζί οι οποίοι πιέζουν κάποιον αντιστασιακό να ομολογήσει για να σώσει (;) την οικογένεια του. Μάνος Κατράκης, Ζωή Λάσκαρη ένα πράγμα.

Λυπηρό, λυπηρότατο αλλά σχετίζεται με αυτό που μας συνέβη τα έτη 1974 έως 2015. Και το οποίο περιγράφεται πολύ καλά σε ένα τραγούδι του Robert Plant τραγουδιστή των Led Zeppelin στο οποίο ακούγεται η φράση:

«You were pumping Iron where I was pumping Irony».

Αλλά να με συγχωρείτε μια στιγμή εσείς οι «αποσβολωμένοι» και οι «πεφτοσυννεφάκηδες».

Τόσα χρόνια η μεταλλαχθείσα αστική παράταξη είτε σιτιζόμενη από την δημόσιο κορβανά, είτε δανειοδοτούμενη, είτε και τα δυο, αντιμετώπιζε τον Κομμουνισμό, τα Εξάρχεια, τις διαδηλώσεις με τα επεισόδια, σαν μια απαραίτητη γραφικότητα για να κρατάτε μια ισορροπία «μην τους μιλάτε, είναι βαρεμένοι, δεν τρέχει τίποτα, θα φωνάξουν, θα σταματήσουν, μην το κάνουμε θέμα».

Ενώ η Αστική Παράταξη εκφυλιζόταν το 1981-2015 (αν και πολλοί θεωρούν ότι «το κακό» άρχισε το 1974 αμέσως μετά την πτώση της Χούντας), οι «αριστεροί» μπορεί να φορούσαν την προβιά του ευαίσθητου βασανισμένου θύματος αλλά μέσα τους ήταν «αριστεροί» δηλαδή Κομμουνιστές. Και όποιος είχε διαβάσει ή είχε ζήσει τις μεθόδους που μετέρχονται οι Κομμουνιστές για να έρθουν και να κρατηθούν στην εξουσία, θα καταλάβαινε. Δεν ήταν τυχαίο.

Αλλά κανείς δεν διάβαζε. Και κανείς δεν άκουγε.

Διότι τα πράγματα είναι απλά: Όσοι δεν έχετε διαβάσει, διαβάστε και κανένα βιβλίο για το τι πραγματικά υπήρξε η «αριστερά» και ο Κομμουνισμός ιδίως κατά τα έτη 1943-1944 αλλά και το 1946-1949. Και εκεί θα καταλάβετε τι πήγε να (ξανα)γίνει το 2012 – 2015 κατά μια πολύ πιο αναίμακτη εκδοχή του 1943-1949 (εκτροπή της πορείας της χώρας από τη Δύση και την Ευροζώνη).

Οπότε μην φρίττετε και σκούζετε για «θεσμικές εκτροπές» εσείς οι αφελείς. Αν για εσάς αυτό είναι «εκτροπή» για αυτούς είναι μέρος της δικής τους «κανονικότητας».

Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια τόσα χρόνια. Ακόμα και στη χειρότερη χούντα λιγότερο απροκάλυπτοι θα ήταν. Λαϊκό δικαστήριο του βουνού έστησαν. Ανακριτικό γραφείο της Κομμαντατούρ. Τον 21ο αιώνα.

Αλλά είπαμε, δεν είναι τυχαίο. Ανοίξτε και κανένα βιβλίο ντε

ΚΚ2

17-11-2019: Κύριοι της Κυβέρνησης, Προσοχή!

https://toparatiritirio2012.files.wordpress.com/2019/11/85a90-greece2bburning2.jpg

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Κύριε Υπουργέ Δημοσίας Τάξεως.

Αφορμή για το παρόν είναι η επανάληψη μιας φράσης την οποία ακούω συχνά-πυκνά από πολλούς φίλους αστούς, όχι κατ’ ανάγκη νεοδημοκράτες αλλά ακόμα και ΠΑΣΟΚτζήδες (ή ΚΙΝΑΛιστές για να είμαστε μέσα):

«Τι τον έχει πιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις μέρες; Γιατί σκούζει και φωνάζει ΣΥΝΕΧΩΣ υπέρ των ανομικών μειοψηφιών σαν να μην υπάρχει αύριο; Δεν το καταλαβαίνει ότι αν συνεχίσει έτσι, θα χάσει ένα τόσο σημαντικό αριθμό μετριοπαθών ψηφοφόρων εκτός από τους βολεμένους, που δε θα έχει ελπίδα επανόδου στην εξουσία;»

Κάθισα κάτω και το σκέφτηκα το πράγμα διότι η αντίφαση είναι όντως μεγάλη. Και υπάρχουν δυο εκδοχές.

Η πρώτη, που μάλλον υιοθετεί ο πολύς κόσμος είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «το έχει χάσει» από την απώλεια της εξουσίας, έχει αποσυντονιστεί, και από τον πανικό του δρα σπασμωδικά με την συνήθη ερειστικότητα και ασέβεια προς την έννομη τάξη που το χαρακτήριζε από τον καιρό του 3%-4%.

Αυτό είναι το καλό και ευκταίο σενάριο. Σκεπτόμενος όμως, ανακάλυψα και μια άλλη, πολύ δυσοίωνη εκδοχή την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας:

Αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι οι πόρτες της εξουσίας κατά τα φαινόμενα είναι και θα είναι κλειστές για τετραετία, μη σας πω για οκταετία, στο ροζ «κινηματικό» Τσίρκο. Το οποίο κατά πως φαίνεται αποφάσισε να αυτοχειριαστεί, απευθυνόμενος με αήθη τρόπο και σε αντίθεση με την ευρεία κοινωνική βάση που τον στήριξε, στο 3%, προκαλώντας μάλιστα την απορία ακόμα και σε μετριοπαθείς φίλους και ψηφοφόρους τους.

Οι οποίοι αναρωτιούνται την τελευταία βδομάδα: «Μα, καλά, τι κάνει; Όχι πάλι τα ίδια βρε Αλέξη», ξεχνώντας προφανώς ότι ο πρώην πρωθυπουργός ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ξέρει να κάνει γιατί αυτό το χαρακτήρα έχει: Να ερίζει, να λέει ψέμματα και να αυτουργεί ηθικά για την καταστροφή της πατρίδας του αν είναι να κερδίσει ακόμα και ένα μικροδευτερόλέπτο εξουσίας.

Οπότε, με αυτή τη βάση σκέψης, δεν θα μας φαινόταν απίθανο να υπάρχει έτοιμο σχέδιο από την ημέρα της πορείας του Πολυτεχνείου και για ένα μήνα και βάλε να «καίγεται η Αθήνα», με τέτοια μανία και σε τέτοιο βαθμό ώστε να επηρεαστεί ακόμα και η οικονομία και τα ratings των διεθνών οίκων. Ιδίως άμα έχουμε ένα-δυο νεκρούς να παίζουμε με τη μνήμη τους. Θυμάστε το 2008; Με εισαγόμενους «μπαχαλάκηδες» αλλά και την κυβέρνηση αποφασισμένη να μην παραδώσει τη χώρα στην ανομία αμαχητί, είναι ενδεχόμενο οι μάχες να διαρκέσουν μέρες και βδομάδες, εξαρτάται από τη λογιστική υποστήριξη των μπαχαλάκηδων. Οπότε θα φανταστείτε τι θα γίνει.

Εκείνη δε τη στιγμή της απόλυτης απελπισίας που θα διακατέχει τη χώρα, σε πολλαπλά μεγαλύτερο βαθμό από εκείνο τον ήδη μακρινό «Δεκέμβρη» του 2008, να χτυπήσει το τηλέφωνο και από την άλλη άκρη του σύρματος να ακουστεί η φωνή θεσμικού ή μη στελέχους του «διεθνούς παράγοντα». Ο οποίος πολύ απλά θα σας πει, Κύριε Πρωθυπουργέ ότι «είναι κρίμα αυτό που γίνεται», ο διεθνής παράγων συμπάσχει μεν, αλλά και ότι θα πρέπει «να τα βρείτε» με τους υποκινητές της καταστροφικής ανωμαλίας αλλιώς θα κινδυνέψει η σταθερότητα της χώρας. «Βρείτε τα βρε παιδιά επιτέλους!».

Η Παγίδα θα έχει κλείσει!

Πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να συσταθεί κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, οπότε, εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε καμία τύχη να κυβερνήσει πριν το 2023, μη σας πω το 2027, θα τον δεις να έρχεται στην συν-εξουσία από την πίσω πόρτα, με τον Τσίπρα να απαιτεί «πρωθυπουργό κοινής αποδοχής», ξηλώνοντας έτσι τον με 40% εκλεγμένο πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και φυτεύοντας στη θέση του κάποιο ελεγχόμενο ανδρείκελο της περίεργης εκείνης φιλοσυριζαίϊκης Καραμανλικής Συνιστώσας χωρίς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Όπως έχει ξαναγίνει.

Οπότε θα έχει πατήσει γερά στην συνεξουσία με αντικειμενικό στόχο να «γίνουν εκλογές» οι οποίες θα καθιερώσουν την αναλογική συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με όποιον άλλον προκύψει. Στην εξουσία να είναι και ας συγκυβερνούν με τη μετενσάρκωση του Αμπτουλ Χαμιντ.

Έτσι, και οι όποιες μεταρρυθμίσεις θα σταματήσουν και η ενδεχόμενη «ανάπτυξη» θα επιβραδυνθεί περαιτέρω με αποτέλεσμα την συνέχιση της φτώχειας, την υπερφορολόγηση και την ανάγκη επιδοματικής πολιτικής ανάλογης της περιόδου 2015-2019, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μέσα στην comfort zone του, πράγμα που θα του στερούσε την εξάρτηση του κομματικού του ακροατηρίου από τις παροχές του, πράγμα στο οποίο είναι «μανούλες».

Μα θα μου πείτε: Και η χώρα; Μα δίστασε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έστω και για ένα μικροδευτερόλεπτο ανάμεσα στο να κάνει ζημιά στη χώρα του και την προοπτική της εξουσίας;

Βέβαια, το 2019 δεν είναι 2008. Δεν είναι 2015. Παρόλα αυτά, μήπως θα έπρεπε οι Υπηρεσίες Εθνικής Ασφαλείας, η ΕΥΠ και φυσικά το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί, επιφυλακτικοί και σε ΔΙΑΡΚΗ ετοιμότητα ώστε να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε απόπειρα ανωμαλίας πέρα από τη ρίψη μερικών μολότοφ;
Η χρήση των μυστικών υπηρεσιών και της τεχνολογίας θα πρέπει να έιναι πρώτη προτεραιότητα έτσι ώστε να συλληφθούν οι κεφαλές όσο το δυνατόν γρηγορότερα και ο αναρχούμενος όχλος να αποσυντονιστεί.

Μπορεί να λέω ανοησίες και μακάρι να λέω ανοησίες (αν και την τελευταία φορά σχεδόν επαληθεύτηκα) αλλά δε χρωστάμε τίποτα βρε παιδιά. Μια κατακαημένη χώρα την έχουμε και αγωνιούμε για την επανόρθωση της. Δε χρωστάμε τίποτα αν για κακή μας τύχη η Αξιωματική αντιπολίτευση είναι ένας εσμός ψυχοπαθών!

ΚΚ2

Ο Επόμενος…

Στη φωτογραφία ο περίφημος στρατηγός Hux από την ταινία «Star Wars: The Last Jedi». (C) Disney Pictures

Tου KK2.

Άκουσα προ ημερών το αδίστακτο θρασίμι να υλακίζει με την ένρινη φωνή που του έμεινε από τις πρόβες μίμησης της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου όταν το τσίρκο «επέλαυνε» ένεκα συγκυριών και με τις πλάτες ενός ιδιωτυπου μετώπου ανθελλήνων, καιροσκόπων και κορόιδων.

Ακούγοντας αυτή την αντιπαθέστατη ένρινη, στριγγή φωνή να λέει τις ηλιθιότητες που λέει, απευθυνόμενος σε μια αγωνιούσα κοινωνία, από την ελπίδα της επιστροφής σε μια εξουσία που πολύ πιθανόν δε θα δει κοντά μια δεκαετία από τώρα και ίσως και ποτέ πια υπό φυσιολογικές -το τονίζω- συνθήκες, όσο έσκουζε το κακιασμένο, σκεφτόμουνα τον Επόμενο.

Διότι αν ο Μητσοτάκης δεν τα καταφέρει, ο Επόμενος δεν θα είναι από την Ελληνικής εκδοχής «αριστερά» ή από την Κομμουνιστική, αλλά από άλλο μετερίζι. Και γύρω στο 2026, θα δούμε τη χώρα σε μια διαλυμένη Ευρώπη να κυβερνάται από κάποιον «Σκαπανέα» ή αρχηγό ο οποίος με τον καλό ή με τον άγριο τρόπο θα έχει λύσει το μεταναστευτικό και θα έχει παντρέψει τον καπιταλισμό με την φιλοπατρία, προσπερνώντας τον σκόπελο των ηλιθιοτήτων της «λαϊκής δεξιάς» που δεν τους ξεχωρίζεις από το «Kontra News».

H σύγκλιση είτε εθνοσυντηρητισμού, και καπιταλισμού, είτε θρησκευτικού φονταμενταλισμού και καπιταλισμού έχει λάβει χώρα σε πολλές χώρες, μηδέ εξαιρουμένης της Τουρκίας και ακόμα και της Κίνας με εκπληκτικά θα μπορούσαμε να πούμε αποτελέσματα στην ανάπτυξη τους, που τα βλέπουμε ακόμα και στην όψη των μητροπόλεών τους που σε ΤΙΠΟΤΑ δε θυμίζουν το νεοκομμουνιστικό γυφταριό και το Αθηναϊκό αστικό κοντοστούπικο αχούρι, τουλάχιστον στα κεντρικά τους σημεία.

Η αξιωματική πεποίθηση ότι η οικονομική ελευθερία συμβαδίζει με τη δικαιωματική και ότι ο καπιταλισμός εξ ορισμού εξευγενίζει, δεν ισχύει απόλυτα. Σοβαροί μελετητές όπως πχ οι Αcemoglou και Robinson στο βιβλίο «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη» (2012), σημειώνουν την ανάγκη ύπαρξης συνεκτικών θεσμών και υπερβατικών πολιτικών παραδόσεων για την «επιτυχία» και την επιβίωση ενός έθνους.

Ενώ αντίθετα, ο πλούτος φυσικός πλούτος και οι τουριστικές ομορφιές, οι υδρογονάνθρακες και άλλα «δώρα θεού» δεν αρκούν από μόνες τους για να ανατάξουν αυτόματα μια ταλαιπωρημένη χώρα όπως η Ελλάδα. Βλέπε Βενεζουέλα.

Και αυτό το λέω, διότι εάν ένας τέτοιος «σκαπανέας» έρθει εκεί στο 2026 και αποδείξει ότι μπορεί να ολοκληρώσει ΌΛΑ τα αιτούμενα μιας νέο-συντηρητικής ατζέντας (οικονομική ελευθερία και ευημερία – ασφάλεια και εθνική κυριαρχία- πολιτικοκοινωνική σταθερότητα), σταματήσει τη ροή των μεταναστών, τσακίσει την ανεξέλεγκτη δράση των ύποπτων ΜΚΟ και δε μασήσει τα λόγια του απέναντι στα συνδικαλοκινηματικά θρασίμια, ενώ ταυτόχρονα θα προχωρήσει ένα φιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα, ενδέχεται να πάρει μια πλειοψηφία που δεν έχουμε ξαναδει στα μεταπολιτευτικά χρονικά, δεν πάνε να σκυλιάζουν οι μιμητές των απελθόντων με τις ένρινες φωνές.

Ο επόμενος ηγέτης δε θα είναι αριστερός διότι τα αιτήματα αλλάζουν. Θα είναι κάτι άλλο. Και λίγο ως πολύ πιο «αυστηρό». Προετοιμαστείτε ή διορθωθείτε. Το λέω γιατί εδώ δεν μπορείτε να πειθαρχήσετε σε νόμο κατά του καπνίσματος, φανταστείτε στα υπόλοιπα…

ΚΚ2

Άλλο ο Αγγελιοφόρος, Άλλο το Μήνυμα

Του ΚΚ2.

Επειδή -επιμένω- όλα αυτά ΚΑΤΙ μου θυμίζουν

Kαι επειδή το κουράζουμε με το εμμονικό ανήλικο το οποίο θα έπρεπε να είναι υπό παρακολούθηση αντί υπό εκμετάλλευση και βασανισμό λόγω της επίτασης της συμπτωματολογίας της πάθησής του από την ένταση της εκμετάλλευσης την οποία υφίσταται.

Αν δεν το μαζέψουν, είναι πιθανόν πολύς κόσμος ο οποίος ναι μεν ανησυχεί αλλά «δεν ξέρει και πολλά πράγματα για την κλιματική αλλαγή» όχι μόνο να αντιπαθήσει την ίδια αλλά να υποπτευθεί κρυφές ατζέντες και στην τελική να αμφισβητίσει και το σκοπό για τον οποίο γίνονται όλα αυτά.

Και σας το λέει άνθρωπος που ανησυχεί βαθύτατα και ο οποίος ήταν παρών στις επισκέψεις του Αλ Γκορ εκείνα τα ωραία χρόνια της ΠΑΣΟΚικής ευμάρειας, πράσινης και γαλάζιας.

Ένας από τους λόγους που οι συναισθηματικοί άνθρωποι γίνονται επιρρεπείς σε χειρισμό και ακολουθούν όποιο διαταραγμένο minion τους τρίβουν στο πρόσωπο (βλέπε Γκρέτα, και Τσίπρας και μάλλον και οι δύο χρηματοδοτούμενοι από το ίδιο κέντρο), είναι ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι άλλο πράγμα ο συγκεκριμένος ευγενής σκοπός και ο λόγος μιας εκστρατείας και άλλο πράγμα οι εν πολλοίς κατευθυνόμενοι Απόστολοι και οι Αγγελιοφόροι.

Οι οποίοι μπορεί να είναι απλά διαταραγμένοι άνθρωποι τους οποίους διαχειρίζονται πανούργοι χειριστές από σκοτεινά κέντρα και με αδιευκρίνιστες ατζέντες που καμμιά σχέση δεν έχουν ούτε με οικολογία ούτε με το περιβάλλον, ούτε με τη «φιλανθρωπία» που ευαγγελιζόταν η «αριστερά» των millennials της Γένοβας που τη λουστήκαμε πέντε χρόνια και ακόμα ξεβρωμίζουμε.

Λες και δεν είχαμε προβλήματα πριν και περιμέναμε τον ΠΦΑ μεσσία να μας αποτελειώσει!

Επίσης αμφισβητώ οριζοντίως και καθέτως τη νεολαγνεία ιδίως όταν αντί να επιβραβεύει δημιουργικά άτομα, προωθεί διαταραγμένες ψυχές και τους ανοίγει το δρόμο να κάνουν κακό στους ίδιους και κυρίως να επηρεάσουν αφελείς και να τους στρέψουν προς την αυτοκαταστροφή τους.

Όχι, όσο και εάν με τρομάζει η κλιματική αλλαγή δεν εμπιστεύομαι διαταραγμένα και ψυχικώς πάσχοντα άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας να με καθοδηγήσουν ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ και με καλβινιστικούς μανιχαϊσμούς της πλάκας προς την επίλυση πολύπλοκων προβλημάτων από τα οποία κρίνεται το πολιτισμικό και βιολογικό μέλλον της ανθρωπότητας.

Ιδίως όταν ΤΟ ΞΕΡΩ ότι όταν θα φτάσουμε στο επόμενο οικολογικό «δια ταύτα» και έντεχνα (σαν γλυκό τραγουδάκι, στις όχθες του Αλιάκμωνα) θα μπει ο επόμενος «φόρος περιβάλλοντος» (σαν τις ΑΠΕ στη ΔΕΗ) και δουν ότι η υπόθεση «περιβάλλον» θα τους κοστίσει -έντεχνα επιμένω- ένα Soros λεφτά, θα αρχίζουν να σκούζουν σαν την Γκρέτα και να φωνάζουν να πληρώσουν οι πλούσιοι.

Και επιμένω, μην μασάτε και απομονώστε το μήνυμα ή το σκοπό από τον υστερικό υποχείριο αγγελειοφόρο του και τους πανούργους χειριστές του. Θυμηθείτε δε τι έγινε την τελευταία φορά που εμπιστευτήκατε ένα εμμονικό ανήλικο παιδί που μεγάλωσε χωρίς να εξελιχθεί και να ωριμάσει, διότι έλεγε ωραία λόγια και πόσο πολύ πληρώσατε την ακρισία σας αυτή.

Όσοι κάνατε το λάθος…

ΚΚ2

Capital Controls και η Ιθάκη της Κανονικότητας

Του ΚΚ2.

Η άρση των Capital Controls αποτελεί άλλο ένα επεισόδιο στη μακρά -μην απατάσθε- πορεία προς την κανονικότητα και την ευημερία.

Χωρίς να μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες, τα Capital Controls επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σαν αποτέλεσμα της εκροής κεφαλαίων λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στη συγκεκριμένη κυβέρνηση και της «αξιοπρεπούς διαπραγμάτευσης» η οποία οδηγούσε στην τελική σε IOUs και υποσχετικές τύπου bitcoins αλλά χωρίς την ανταλλακτικότητα και το όποιο κύρος τους, κατά το κατά Γιάνη με ένα «ν» ευαγγέλιο, ή σε μπούκες επαναστατικού -Venceremos- τύπου στο νομισματοκοπείο της χώρας.

Αυτό που η αγορά ένοιωσε στο πετσί της από το πρώτο μικρο-δευτερόλεπτο της επιβολής τους, είναι ότι τα CC υπήρξαν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ για το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που με την εργασία του ή την επιχειρηματικότητά του παράγει απτό και πραγματικό πλούτο, σε αντίθεση με το κράτος και τα κρατικοδίαιτα παράσιτα τα οποία τον καταναλώνουν προς ίδιον όφελος, και περιστασιακά, για να παράγουν απαράδεκτης και χαμηλής ποιότητα υπηρεσίες για τους πολίτες.

Και αυτό αφορά τον περισσότερο κόσμο ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ τους άφρονες ψηφοφόρους, οι οποίοι εκεί που περίμεναν να καταργηθούν το «μεηλ Χαρδούβελη» και ο ΕΝΦΙΑ επιτέλους κατάλαβαν, μετά από το αιματηρό και τραχύ, σαν σούρσιμο σε σαγρέ τοίχο, «φροντιστήριο» της πραγματικότητας στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και σε ΟΛΗ την Ελληνική κοινωνία που δεν είχε σημαντικές καταθέσεις εκτός Ελλάδος (και όχι πενταψήφια ψίχουλα που θα αρκούσε μια κακιά αρρώστια να τους τα εξανεμίσει σε εβδομάδες…) ότι οι κεφαλαιουχικοί έλεγχοι σε συνδυασμό με μια ανήθικη «αριστερή» – κρατικίστικη κυβέρνηση η οποία ομολογούσε ότι «αυτούς» είχε βάλει στο στόχαστρο, είναι ότι χειρότερο, ο χειρότερος εφιάλτης που θα μπορούσε να υπάρξει!

Και εκέι που στην αρχή της χιλιετίας λέγαμε ότι θέλαμε επενδύσεις και ότι το Ευρώ θα ήταν ο προστατευτικός μανδύας, η εγγύηση, για συναλλαγές και επενδύσεις, κλπ, ξαφνικά έγινε θανατηφόρος κορσές στα χέρια ης «πρώτης φοράς αριστερής κυβέρνησης» η οποία το χρησιμοποιούσε για να απομυζά μέσω της φορολογίας το 90% του παραγόμενου πλούτου, και να το αποδίδει σε λίγους και εκλεκτούς, να το σωρεύει σε ασφυκτικά πλεονάσματα για να την αφήνουν οι επιλεκτικά αδιάφοροι Ευρωπαίοι στην ησυχία της.

Όπως, και για να το αποδίδει σε συγκεκριμένες τεχνητά ή πραγματικά ναήμπορες ομάδες του πληθυσμού. Τη στιγμή που οι δυνάμενοι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα να παράξουν έργο, στην Ελλάδα να βρίσκονται σε κατάσταση συνεχούς ομηρείας και να χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν με τη δουλειά τους σε μια χώρα στραγγισμένη αππο ρευστότητα με εγχώρια ρευστότητα και μισθούς Βαλκανικής ενδοχώρας, αλλά -όλα κι όλα- τιμές κεντροευρωπαϊκής χώρας, εφόσον ακόμα και τα προφυλακτικά ήταν εισαγώμενα!.

Έχοντας να αντιπαλέσουν ασύλληπτη γραφειοκρατία (εκεί που μιλάγαμε για… fast track, βρεθήκαμε να ρυθμίζει το ΚΑΣ και το… δασαρχείο που θα κτίσουμε το οτιδήποτε, από ουρανοξύστη -φτου κακά!-μέχρι λουτροκαμπινέ), απόρροια ενός παντελώς εχθρικού περιβάλλοντος προς το επιχειρείν, την αριστεία, την ατομική επιτυχία («ριζοσπαστική αριστερά» ψηφίσατε, δεν ρωτάγατε τι σημαίνει πριν το ρίξετε το ρημάδι στην κάλπη;) και μιας συνάθροισης αστοιχείωτων τους οποίους κατά βάση βόλευαν τα CC, εφόσον είχαν προλάβει να μαντρώσουν όσο χρήμα είχε απομείνει μέσα στην Ελλάδα για να έχουν να «τραβάνε» άμα δεν αποδώσουν οι ούτως ή άλλως εξοντωτικοί φόροι ή σε άλλη περίπτωση ανάγκης…

Για όλους αυτούς τους λόγους και κυρίως για λόγους προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας, η κατάργηση των CC είναι μέγα βήμα στο δρόμο της επιστροφής στην κανονικότητα. Για αυτό το λόγο εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ και η κακόβουλη κυβέρνησή του όλο υπόσχονταν ότι θα τα καταργήσει, μέσα στο 16, το 17 και το 18, κάτι σαν τις φασματικές μπουλντόζες στο Ελληνικό που για τέσσερα χρόνια όλο έμπαιναν στο οικόπεδο και όλο δεν περνούσαν ούτε απέξω… Ήξεραν ότι σε μια κανονική Ελλάδα με διεθνή πρότυπα κανονικότητας και όχι Λατινικής Αμερικής, ο κόσμος θα τους ξεχνούσε σαν στο ξύπνημα αππο ένα κακό όνειρο (ή ότι πολλοί θα τους θυμόντουσαν μετά βδελυγμίας, όπως και συμβαίνει).

Ας χαιρετίσουμε λοιπόν την κατάργηση των CC και ας την αποδεχτούμε σαν την επιστροφή στην πραγματικότητα. Όπως είπαμε, έχουν πολλά να γίνουν αλλά είναι πολύ παρήγορο ότι πολλά από αυτά γίνονται στην αναμενόμενη ώρα τους ενώ άλλα ακόμα και πριν την ώρα τους.

Και είμαστε πάρα πολλοί εκείνοι που περιμένουμε να «κάνουμε ταμείο» στην ώρα που πρέπει χωρίς να γκρινιάζουμε για το οτιδήποτε, γνωρίζοντας ότι ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας δικαιούται την περίοδο χάριτος αλλά και την αξιολόγηση σε εύθετο χρόνο.

Καλά τα πήγαμε ως εδώ, και συνεχίζουμε, όσο και αν σκούζουν αυτοί που ψάχνουν γωνία στο δεκάρικο. Σιγά-σιγά επιστρέφουμε στην πραγματική Ιθάκη, στην Ιθάκη της κανονικότητας.

ΚΚ2

Μάο και Τσίπρας: Μη Γελάτε, Είναι Σοβαρό!

Του ΚΚ2.

Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ανάρτηση στο Παρατηρητήριο για την πολιτισμική επανάσταση του Μάο πέρασε απαρατήρητη (και σε διακοπές και ραστώνη είμαστε, και εγώ να φανταστείτε σήμερα το διάβασα).

Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα διακρίνει μερικές ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ανάμεσα σε αυτό που περιγράφει το κείμενο και στην πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ όπως τη βιώσαμε.

Για διαβάστε προσεκτικά και σκεφτείτε αν είναι τυχαία ορισμένα πράγματα:

Δεν ήταν «φρουροί της επανάστασης» τα τρολς, οι τραμπούκοι των πανεπιστημίων και οι Ρουβίκωνες»;

Δεν ήταν πολιτιστική επανάσταση κατά τα επαναστατικά Μαοϊκά πρότυπα η αστεοκτονία, το βάψιμο και κάψιμο των συμβόλων της πόλης από τους γκραφιτάδες και τους «αγανακτισμένους»; Τα χτισίματα καθηγητών μέσα στα γραφεία τους στα πανεπιστήμια;

Δεν ήταν μίσος κατά της επιστήμης και της επιστημοσύνης επί Μάο ίδιο με το μίσος προς την «αριστεία», μια έννοια που την είχε σε υπόληψη με διαστρεβλωμένο τρόπο μέχρι και η Σοβιετική Ρωσία; Να μην ξεχωρίζει κανένας και τίποτα;

Όταν αποσβολωμένοι ακούγαμε τον Μπαλτά και τον Γαβρόγλου να ξετυλίγουν το κουβάρι της καταθλιπτικής τους οπτικής για την παιδέια σε χώρα του 21ου αιώνα που είχε από πολλές δεκαετίες (μη σας πω χιλιετίες…) κερδίσει το δικαίωμα να συγκαταλέγεται με το Δυτικό κόσμο;

Το μίσος προς την επιστήμη; Το να ιδρύονται σχολές νομικής (δηλαδή φίλα προσκείμενης επιστήμης στην κρατική γραφειοκρατία) και όχι άλλες; Το μίσος προς τους αριθμούς και την επιστημονική σκέψη αντί για τις συναισθηματικές κραυγές;

Δεν αντιστοιχούν αναλογικά οι δολοφονίες χαρακτήρων των τρολς και των κομματικών και καθεστωτικών φυλλάδων και οι εν μέση οδώ προπηλακισμοί επί «αγανακτισμένων»με τις κανονικές δολοφονίες και εκτοπίσεις που λάμβαναν χώρα επί Μάο;

Τη στιγμή που ο ίδιος ο Τσίπρας είχε δηλώσει το θαυμασμό του στη σκέψη του Μάο(!!!) σε ανύποπτο χρόνο σε συνέντευξή του στο νεολαγνικό περιοδικό «schooligans» της Ελευθεροτυπίας;

(Επαναλαμβάνω: » schooligans » και όχι «ο μικρός επιστήμων», σιγά μην… Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνεις…) και όπου αν το διαβάσετε (κάντε τον κόπο) με την ύστερη εμπειρία της πρωθυπουργία του, καταλαβαίνετε ότι κάτι πολύ σκοτεινό και αποτρόπαιο πέρασε σύριζα πάνω από τη χώρα.

Όπου δεν αν δεν κάνω λάθος, εκείνες τις μέρες της άνοιξης του 2006 που είχε αρχίσει το ξήλωμα του αστικού πουλόβερ με τα χιλιάδες μειράκια που κατέβαιναν κάθε Πέμπτη στους δρόμους για καθοδηγούμενα ηλίθια αιτήματα, με μόνο σκοπό την αταξία και την «μεγάλη αναταραχή ωραία κατάσταση» που είχε πει ο Μάο και που τόσο άρεσε σαν φράση στον Τσίπρα;

Την οποία και τόλμησε να ξεστομίσει της ΤΡΑΓΙΚΕΣ μέρες του «Δεκέμβρη» 2008 ενώ όλοι οι υπόλοιποι αγωνιούσαμε όχι μόνο για αυτό που βλέπαμε αλλά ΚΥΡΙΩΣ για αυτό το Τέλος Εποχής που διαισθανόμασταν ότι ερχόταν, παντοδύναμο, ασταμάτητο, και χωρίς να ξέρουμε καλά-καλά και ποιος κινούσε τα νήματα…

Για «μαθητικά» αιτήματα που δεν καταλάβαινε κανένας και των οποίων η ουσία ήταν η ίδια με αυτή που φώναζαν τα minions της «πολιτισμικής επανάστασης του Μάο;

Είναι πολλές και ανατριχιαστικές οι ομοιότητες. Και φοβάμαι. Φοβάμαι διότι πιστευω ότι, «το έργο» δεν τελείωσε. Και λίγο να ξεμονταριστεί και να ξελασκάρουν οι αρμοί της Ευρώπης (το Brexit αν μη τι άλλο θα έχει συνέπειες), λίγο να μας αφήσει μόνους μας ο Ευρωπαϊκός και διεθνής παράγων στη μέση μιας επόμενης κρίσης, λίγο να αναδιοργανώσει το κόμμα του και να ξαναβρεί το βηματισμό του με τους εγχώριους και εξωχώριους υποστηρικτές του ο επαγρυπνών αδίστακτος, θα δούμε και τα χειρότερα.

Πάλι.

Διότι η πρώτη ύλη, το μίσος προς τον (αστικό) πολιτισμό είναι εκεί. Παρά τους σοσιαλδημοκρατικούς μανδύες και τη «στροφή» προς την όποια σοσιαλδημοκρατία που δεν του βγαίνει του Τσίπρα γιατί είναι πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά πρωτόγονος.

(και αλήθεια αυτοί οι «καθηγητές», ισαποστασάκηδες οι άλλοι οι ΣΥΡΙΖΑίοι με πολιτικά, «δεν τραβάει το παιντί» κλπ που είναι; Χάθηκαν; Η θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας στο πρώτο στραβοπάτημα του Μητσοτάκη;)

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, νομίζω πως όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Διότι όσο και να κρατήσει ο θρίαμβος, όσο και να πετύχει ή όχι η παρούσα κυβέρνηση (της δίνω τουλάχιστον έξη μήνες ανοχή, μέχρι το τέλος του έτους, τη δικαιούται) θα ξανάρθει η στιγμή, που λέει και ο ποιητής, για να αποφασίσεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις».

Και φοβάμαι πως τότε δε θα γίνει με ένα απλό δημοψήφισμα για το «sustainability analysis». Διότι, επιμένω, την περίοδο 2006-2019, μαζί με την όποια διεθνή κρίση και τα εγκλήματα των «προηγούμενων», κάτι πολύ σκοτεινό και αποτρόπαιο πέρασε σύριζα πάνω από τη χώρα, προφανώς εκμεταλλευόμενο την όλη αναταραχή για την εγκαθίδρυση της δικής του πολιτισμικής (και όχι απλά πολιτικής) ατζέντας προς το χειρότερο από αυτό που είχαμε πριν.

Και για το οποίο κανείς δεν μας εγγυάται ότι, ευκαιρίας δοθείσης, δε θα το ξαναπροσπαθήσει.

Οπότε μη γελάτε, είναι σοβαρό.

ΚΚ2

Οι Ξεχασμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες και το Ξερό Μας το Κεφάλι

Του ΚΚ2

Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένα μέρος από το Ολυμπιακό Πάρκο του Μονάχου, στο οποίο έλαβαν χώρα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972. Ο γράφων το είχε επισκεφθεί με την οικογένειά του το καλοκαίρι του 1978, οπότε και το είχε δει σε πλήρη λειτουργία σαν Αθλητικό πάρκο, έχοντας μάλιστα ανεβεί και στον Ολυμπιακό Πύργο και έχοντας περιδιαβεί τους χώρους του, όπου πολλές οικογένειες έκαναν πικ-νικ ή περίπατο μέσα στο πράσινο, ή έκαναν δραστηριότητες και αθλοπαιδιές και μετά εστιάζονταν στους ανάλογους χώρους του.

Και λειτουργεί έτσι, από τότε, γι’ αυτό και παραθέτω φωτογραφία του.

Αυτή η εικόνα μου φέρνει λοιπόν ζοφερές σκέψεις αγαπητοί φίλοι, σκεπτόμενος ότι με ετούτα και με εκείνα, πέρασε απαρατήρητη η επέτειος των 15 χρόνων μάλιστα(!!!) της έναρξης του μεγαλύτερου αθλητικού και όχι μόνον γεγονότος της μεταπολίτευσης, δηλαδή των δικών μας Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, των οποίων η έναρξη έλαβε χώρα στις 13 Αυγούστου του 2004. Και κανένα κανάλι, παρά την τρέχουσα επικαιρότητα με τις πυρκαγιές κλπ, δεν αφιέρωσε ούτε πέντε λεπτά να το αναφέρει στα δελτία ειδήσεων. Επαναλαμβάνω ούτε πέντε λεπτά. Σαν αυτοί οι αγώνες να μην έγιναν ΠΟΤΕ! Όχι στο Μόναχο! Εδώ, στην Αθήνα!

Αντίθετα, όπως ήταν αναμενόμενο, παρότι το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε την κορωνίδα των μεταπολιτευτικών επιτευγμάτων και ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ελλάδας, εν τούτοις όπως ήταν φυσικό, συκοφαντήθηκε ασύστολα από τις συντηρητικές και τις οπισθοδρομικές δυνάμεις που λυμαίνονταν πολιτισμικά και ιδεολογικά τη χώρα μέχρι πρότινος, και του φορτώθηκε ακόμα και αυτή η χρεωκοπία της χώρας, παρότι πανθομολογούμενα δεν υπήρξε οργανωμένη μετα-Ολυμπιακή χρήση των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων όπως προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και μιλάμε για αυτό το σύμπλεγμα λαϊκής δεξιάς και «ριζοσπαστικής αριστεράς» το οποίο ΠΑΝΤΟΤΕ υπονόμευε την πορεία της χώρας στα πάντα χωρίς να προτείνει οτιδήποτε. Και το οποίο μετά το 2010 πλέον έριξε τις μάσκες και με κοινό παρονομαστή τη μιζέρια και το ΛΙΓΟ σε όλες τις εκφάνσεις του, έκανε το τελευταίο ρεσάλτο, την τελευταία απόπειρα υφαρπαγής της εξουσίας, το μοιραίο «tour de force» πριν καταρρεύσει πριν λίγες μέρες και μακάρι, αμετάκλητα.

Είναι παράδοξο ότι λίγα μέτρα μετά το περίφημο Ιδρυμα Πολιτισμού του Σταύρου Νιάρχου, στο άκρο της περίφημης «εσπλανάδας» του Δέλτα του Φαλήρου, υπάρχουν εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν ήδη αξιοποιηθεί, να χρησιμοποιούνται σαν κέντρα αναψυχής και εστίασης, κεντρα υπαιθρίων εκθέσεων, παραλιακά καταστήματα, αυτά χάσκουν άδεια και κενά. 15 χρόνια τώρα!

Και κατά τα άλλα μας φταίει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ και ο «νεοφιλελευθεριΖμός» που αφού ξοδέψαμε τόσα χρήματα, αφήσαμε πανάκριβες εγκαταστάσεις να διαλύονται και να επανερχόμαστε σε αυτές μετά από 15 χρόνια, είτε πρόκειται για το Ελληνικό, είτε για το Δέλτα Φαλήρου, έιτε για οτιδήποτε άλλο.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, και πολλοί το έλεγαν, η κρίση έδωσε την ευκαιρία στις δυνάμεις της υστέρησης, της μιζέριας και του μηδενισμού να επιβάλλουν μια ιδεολογική και πολιτισμική κουλτούρα αστεοκτονίας και μίσους προς τα μητροπολιτικά χαρακτηριστικά των πόλεων όπως περιγράφονται και σε αυτή την παλιά ανάρτηση στο Ελληνικό τμήμα του forum του Skyscrapercity.

Διότι αν το σκεφτούμε και πιο ψύχραιμα, το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων ΔΕΝ ήταν όσο θα ήθελαν να είναι οι οπισθοδρομικοί κονδυλοφόροι και όπως το επεσήμαναν πολλοί δημοσιογράφοι σε πιο ψύχραιμες αποτιμήσεις από τις προπαγανδιστικές φυλλάδες της υστέρησης, αναφερόμενοι και στη σχετική ΛΕΠΤΟΜΕΡΗ μελέτη του ΙΟΒΕ, η οποία υπάρχει αυτούσια και στο διαδίκτυο.

Δεν είναι δε τυχαίο το ότι οι ίδιοι κύκλοι δεν έχουν αφήσει στο απυρόβλητο ΚΑΜΜΙΑ μεγάλη επένδυση μηδέ εξαιρουμένου του Ελληνικού το οποίο προσπαθεί να επανεισαγάγει την έννοια του αρχιτεκτονικού τοπόσημου -landmark στην πόλη που τόσο μίσησαν καθόσον η δημιουργία αστικών και μητροπολιτικών συμβόλων κατ’ αυτούς (και όχι άδικα) περιορίζει την ιδεολογική τους κυριαρχία.

Ευτυχώς η είσοδός μας στη νέα δεκαετία του 2020 διαφαίνεται πολύ καλύτερη όσον αφορά τις προοπτικές διαχείρησης και της προϋπάρχουσας σύγχρονης κληρονομιάς μας, αλλά και της δημιουργίας νέας. Παρόλα αυτά όμως, ας θυμηθούμε εκείνη την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων που έγιναν στην Αθήνα πριν από 15 χρόνια. Και ας ευχαριστήσουμε τους συντελεστές τους για τα φτερά που μας έδωσαν εκείνες τις μέρες άσχετα αν εμείς δεν μπορέσαμε με αυτά να πετάξουμε αλλά κουρνιάσαμε στη φωλίτσα της βολεμένης μιζέριας μας γιατί, ηγέτες και λαός, δεν σταθήκαμε άξιοι των τότε επιτευγμάτων μας, με τα όσα κουσούρια τους.

Διότι στην κρίσιμη στιγμή, υπερίσχυσε ο βαλκανικός εθνολαϊκιστικός μηδενισμός μας και το ξερό μας το κεφάλι.

Δεν πειράζει. Προχωράμε. Νέα αρχή.

ΚΚ2

Not in my name, not with my money

Του ΚΚ2.

Διάβασα για την περίφημη «επιστολή» των 200 «Πανεπιστημιακών» για το «ασυλο». Από την οποία, σημειωτέον έλειπαν αρκετά τρανταχτά ονόματα, τα οποία αν και συριζαίοι και «αριστεροί» έχουν υποστεί και αυτοί τρομοκράτηση από τις παραβατικές ομάδες των πανεπιστημίων.

Αυτοί οι αφελείς και μειωμένου πολιτικού αισθητηρίου αλλά και γενικότερης αντιλήψεως κατά πως φαίνεται άνθρωποι, δεν αντιλαμβάνονται ότι πέφτουν σε τερατώδεις αντιφάσεις.

Είναι σχήμα οξύμωρον το ότι ο κος Τσίπρας και η περίεργη «αριστερά» η οποία λατρεύει το «δημόσιο πανεπιστήμιο», το άφησε πανηγυρικά έκθετο στη δράση συμμοριών και στο έλεος καταστροφέων. Τη στιγμή που άλλα πανεπιστήμια πχ στην πρώην Σοβιετική ένωση ήταν υποδείγματα καθαριότητας και ευπρέπειας, άσχετα του σε ποιο καθεστώς ανήκαν. Και δε θέλω να σκεφτώ τι θα πάθαινε ο όποιος επίδοξος ρυπαίνων.

Δεν είναι παράλογο;

Και αν προχωρήσουμε στο συλλογισμό μας, ποιος νοιάζεται πιο πολύ για το «δημόσιο» (το λένε και σιροπιάζει το στόμα τους), οι «προηγούμενοι» (όλοι) που το άφηναν να ρημάζει, ή οι τωρινοί οι οποίοι αντιμετωπίζουν τη ρίζα (ή μια από τις ρίζες) του κακού;

Και επειδή πρέπει κάποια στιγμή να λέμε τα πράγματα και με το όνομά τους, γνωρίζετε πιστευω ότι τις φθορές και τις καταστροφές των κτιρίων από τη δράση των «παραβατικών» ακροαριστερών συμμοριών δεν τις πληρώνει το λεφτόδεντρο. Τις πληρώνουμε όλοι μας και χωρίς να μας ρωτάνε, μέσω της φορολογίας.

Επειδή όμως εγώ (εγώ προσωπικά, αλλά φαντάζομαι και άλλοι ) ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ να πληρώνω για την αποκατάσταση των ίδιων και των ίδιων ζημιών όπως και για τις συνολικές ανακαινίσεις των κτιρίων αυτών όποτε λαμβάνουν χώρα, μήπως θα έπρεπε να πιάσει κάποιος από το χεράκι όλους αυτούς τους «πανεπιστημιακούς που είναι τόσο γαλαντόμοι με τα δικά μας τα χρήματα και δε θέλουν να καταργηθεί «το άσυλο», και άρα αδιαφορούν για τις καταστροφές, να είναι καλά η «δημοκρατία», να τους βάλει να υπογράψουν και μια άλλη δήλωση;

Αυτή που θα τους χρεώνει, αυτούς, αυτούς τους 200 προσωπικά, για όποια φθορά και καταστροφή συμβεί στα ιδρύματά τους από έκνομες ενέργειες από τώρα και στο εξής, εφόσον δεν επιτρέπουν την επέμβαση ή την πρόληψη αυτών των καταστροφών εκ μέρους του Κράτους (που τόσο αγαπούν κατά τα άλλα) και της Δημόσιας Δύναμης (την οποία όμως οι ομοϊδεάτες τους πρώην κυβερνώντες την έβαλαν να κάνει προληπτικές συλλήψεις στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό).

Διότι εφόσον δεν πονάει η αισθητική τους και η επαγγελματική τους συνείδηση, ίσως αν πονούσε η παχιά τσεπούλα τους να μην υπέγραφαν τις βλακείες που υπογράφουν.

Α ναι, και να μην ξεχάσω: Καλόν θα ήτο να κοιτάξουμε και το academic record όλων αυτών των ευαίσθητων. Αν και από πότε έχουν να δημοσιεύσουν, σε ποια επιστημονικά περιοδικά και με τι impact factor και με τι αριθμό αναφορών (citations) και όλα αυτά σε σύγκριση με τα διεθνή πρότυπα.

Διότι έχουμε πήξει στους «Πανεπιστημιακούς» που έχουν ανέβει με ύποπτους τρόπους, με πανεπιστημιακό έργο της πλάκας, με κομματικό ή συντεχνειακό «σπρώξιμο», με μηδαμινές δημοσιεύσεις σε τριτοκλασάτα περιοδικά και μας κουνάνε και το δάχτυλο γιατι δε θέλουμε να πληρώνουμε τις ζημιές της «δημοκρατικότητας» τους στους χώρους που είναι υποχρεωμένοι να προστατεύουν.

Όχι στο όνομά μου, όχι με τα λεφτά μου!

Αφού θέλουν να αναλάβουν τέτοια ευθύνη, να πληρώσουν οι ίδιοι το κόστος των επιλογών τους. Όχι εμείς!!!

ΚΚ2