Αυτός και το είδωλό του.

μοποι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ήμαστε λίγο μετά το Πάσχα του 2014 και ο Αντώνης Σαμαράς ερωτάται από δημοσιογράφο, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, για την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν τα μνημόνια και απαντά «Σιγά ρε παιδιά! Εγώ κυκλοφόρησα, βγήκα έξω. Είδα τη μεγαλύτερη έξοδο που έχει γίνει ποτέ τα τελευταία χρόνια της κρίσης».

Μπορεί κάποιος να φανταστεί να απαντά με αυτόν τον τρόπο ο Σαμαράς; Σίγουρα όχι. Κανείς από τους δύο προηγούμενους πρωθυπουργούς δεν θα μπορούσε να απαντήσει με αυτόν τον τρόπο, διότι α. την ίδια ημέρα θα είχαν πάρει οι πλατείες (επί ΓΑΠ), ή, τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης (επί Σαμαρά) φωτιά, β. γιατί κανείς από τους δύο προηγούμενους δεν ήταν τόσο ρηχός, αγενής και αμόρφωτος, ώστε να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο.

Συνέχεια

​Ισλάμ και Ισλαμισμός. 

της Beatrix Kiddo
Την Κυριακή των Βαϊων, η χριστιανική κόπτικη κοινότητα στην Αίγυπτο έγινε στόχος άλλης μίας επίθεσης, που προσετέθη σε προηγούμενες, καθώς από το 2013 και μετά, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι καλλιεργούν εχθρικό κλίμα εναντίον των πιστών, καταστρέφοντας ναούς και εξαπολύοντας απειλές. Αυτή τη φορά, δύο ιεροί ναοί έγιναν στόχοι βομβιστικών επιθέσεων των φανατικών Ισλαμιστών του ISIS, την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Την Τρίτη, οι τζιχαντιστές επιτέθηκαν στην ορθόδοξη ιστορική μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Ο κατάλογος της βίας είναι μακρύς. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν τη θηριωδία των φονταμενταλιστών ήταν οι Ασσύριοι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες και όσοι απέμειναν στις πατρίδες τους, οργανώνονται πλέον στρατιωτικά. 
Τα παραπάνω περιστατικά δεν απασχόλησαν ιδιαίτερα την κοινή γνώμη παρά την ευρεία κάλυψή τους από τα ΜΜΕ. Ίσως γιατί είναι δύσκολο να υποστηριχθεί στις περιπτώσεις αυτές η επιχειρηματολογία περί της επίθεσης στις δυτικές αξίες, του ισλαμοφασισμού, των ψυχωτικών εκτελεστών με ψυχολογικά προβλήματα, της κακής δυτικής πολιτικής που τώρα δρέπει τους καρπούς της κλπ κλπ. Το πρόσημο σε αυτές τις επιθέσεις, όπως και στις διώξεις των θρησκευτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή είναι θρησκευτικό και η παράμετρος αυτή προκαλεί εύλογη αμηχανία στη Δύση, η οποία προσπαθεί με κάθε μέσο να αποψιλώσει τη φονταμενταλιστική βία από την πίστη, υποστηρίζοντας είτε ότι το Ισλάμ δεν έχει σχέση με το φανατισμό, ο οποίος αποτελεί μία διαστροφή της διδασκαλίας του. 

Ασφαλώς το Ισλάμ και ο φονταμενταλισμός του δεν ταυτίζονται. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων δεν είναι εν δυνάμει βομβιστές, ούτε φυσικά προάγουν τέτοιες μεθόδους. Ωστόσο, ο φονταμενταλισμός είναι μέρος του Ισλάμ, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής πτυχής του και αποτελεί, σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, την αρχαιότερη μορφή του εν γένει φαινομένου. Πρόκειται για την ιδεολογικοποίηση πλέον της θρησκευτικής πίστης και την περαιτέρω χρήση της για πολιτικούς σκοπούς, υπό το πρίσμα μίας ολοκληρωτικής εγκαθιδρύσεως της ισλαμικής εξουσίας υπό τις επιταγές της Shari’a. Η τάση αυτή ονομάζεται Ισλαμισμός, οι οπαδοί της Ισλαμιστές και όχι Μουσουλμάνοι, όπως οι ειρηνικοί πιστοί του Κορανίου.

Ασφαλώς τα ερείσματα για την ιδεολογικοποίηση της πίστης υπάρχουν. Ήδη οι Σαλαφιστές έχουν ως σημαία την επιστροφή στη χρυσή εποχή του Ισλάμ, όπου κυριαρχούσαν οι στρατιωτικές νίκες και η διάδοση της πίστης. Ο ίδιος ο Μωάμεθ, εκτός από αρχηγός θρη-σκεί¬ας, ήταν ταυτοχρόνως πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης εδραιώνοντας με αυτόν τον τρόπο και την έννοια της ισλαμικής θεο¬κρατίας. Η jihad απετέλεσε το μέσο διάδοσης της θρησκείας για αιώνες, από τον 7ο έως και τον 17ο, όταν οι Οθωμανοί απέτυχαν να καταλάβουν τη Βιέννη (1683), μία μακρά περίοδος που οριοθετείται με τον όρο futuhat. Μετά από τη συντριπτική ήττα στη Βιέννη, η jihad τίθεται υπό μία πνευματική προοπτική. Στη σύγχρονη εποχή, η αντίληψη περί της jihad με όρους τρομοκρατίας (neo-jihad) εδράζεται στον Hassan Al-Banna που ίδρυσε το 1928 στην Αίγυπτο την Κοινότητα των Αδελφών Μουσουλμάνων και υποστήριξε τις τρομοκρατικές πρακτικές για τη διάδοση του Ισλάμ. 

Η Δύση μπροστά στο φόβο της Ισλαμοφοβίας και της αποφυγής του κινδύνου ταύτισης των απλών πιστών με τον φονταμενταλισμό, περιθωριοποιεί τον παράγοντα της πίστης, προβάλλοντας κυρίως ως επιχείρημα την πολιτική ορθότητα. Ωστόσο, η τακτική αυτή αποπροσανατολίζει από την πρόκληση που αποτελεί για το δυτικό κόσμο η ισλαμική τρομοκρατία. Η άποψη αυτή που έχει διαδοθεί και από φιλελεύθερους Μουσουλμάνους, οι οποίοι επι¬θυ¬μούν μία αναμόρφωση του Ισλάμ, επιβεβαιώνεται από τη στάση των δυτικών: Σιγή ιχθύος για τα θύματα που μόνη τους ιδιότητα ήταν η διαφορετική θρησκευτική πίστη, ψυχιατρική θεώρηση των δραστών κλπ. Παρά ταύτα ακόμη και αυτές οι φωνές μέσα στο Ισλάμ φωνάζουν ότι δεν πρόκειται για ψυχοπαθείς. Πρόκειται για φανατικούς πιστούς που έχουν πλέον τη θρησκευτική πίστη ως ιδεολογία, και κινούνται ανάλογα. 

Όταν ο Huntigton μίλησε για το Ισλάμ ως την επόμενη και μάλιστα βίαιη πρόκληση για το δυτικό πολιτισμό, οι απόψεις του απερρίφθησαν με σθένος από οπαδούς της πολυπολισμιτικότητας και από τους φιλελεύθερους. Ωστόσο, η θεωρία του επανέρχεται σήμερα προς διαπραγμάτευση. Όχι ασφαλώς γιατί το Ισλάμ ως θρησκεία αποτελεί βίαιη πρόκληση, όπως υποστήριξε, αλλά γιατί περιλαμβάνει τον Ισλαμισμό που εμφανίζεται εχθρικός απέναντι στη Δύση και σε ό,τι αυτή εκφράζει. Η ακραία πολιτική ορθότητα, όπως υποδεικνύουν και οι φιλελεύθεροι πιστοί του Κορανίου, δεν είναι απάντηση, από τη στιγμή που η ίδια η συνύπαρξη με τους Μουσουλμάνους βρίσκει αρκετές φορές προσκόμματα εξ αιτίας ενός δια¬φορετικού συστήματος αξιών. Αντιθέτως, είναι αναγκαία η στροφή προς τις φιλελεύθερες φωνές του Ισλάμ, η προσεκτική ακρόασή τους γιατί πραγματικά έχουν πολλά πράγματα να προσφέρουν στους δυτικούς, ώστε να αποφευχθούν τόσο η άκριτη αποδοχή των οπισθοδρομικών στοιχείων της θρησκείας αυτής στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας, όσο και η άκριτη εχθρότητα προς τους πιστούς του Κορανίου που αναζητούν μία ειρηνική συνύπαρξη με τους δυτικούς πολίτες. 

Παρατηρήσεις γύρω από το Τουρκικό Δημοψήφισμα

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί

Πρώτα από όλα θα πρέπει να τονίσω τούτο: παρά το όνομά μου που παραπέμπει στον σημαντικότερο ίσως Οθωμανό Σουλτάνο μετά τον Μωάμεθ Β΄τον Πορθητή, δεν είμαι ειδικός. Δεν είμαι δηλαδή τουρκολόγος, δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή την τουρκική κοινωνία και τους σημερινούς της θεσμούς, δεν έχω άμεση επαφή με την πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη γειτονική μας χώρα, οι γνώσεις μου σχετικά με το τουρκικό κράτος προέρχονται από την εντρύφησή μου στην ιστορία τόσο του κράτους που προκύπτει από τον Κεμάλ και μετά, όσο και προγενέστερα όταν υπήρχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία
.
Για το λόγο αυτό και οι παρατηρήσεις μου, είναι γενικές και αφορούν κάποια γενικότερα συμπεράσματα που μπορεί κανείς να εξάγει περισσότερο για τη φύση και τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων γενικά παρά για το συγκεκριμένο.

Τέσσερα δημοψηφίσματα, αν δε μου διαφεύγει κάποιο ακόμα, γνώρισε η Ευρωπαϊκή Ήπειρος μαζί με το πρόσφατο τουρκικό τα τελευταία τρία χρόνια, με πρώτο το δημοψήφισμα της Σκωτίας σχετικά με την παραμονή της ή όχι στο ΗΒ, στη συνέχεια το ημεδαπό καραγκιοζιλίκι, ακολούθησε το βρετανικό σχετικά με την παραμονή της χώρας στην ΕΕ και ακολούθησε πριν μία εβδομάδα το τουρκικό δημοψήφισμα σχετικά με τις εξουσίες που θα έχει πλέον ο πανίσχυρος Τούρκος Πρόεδρος από το 2019 και μετά.

Θα ήταν αφελές να παρατηρήσει κανείς πως και τα τέσσερα ήταν διχαστικά. Ο χαρακτήρας ενός δημοψηφίσματος που περιλαμβάνει μόνο δύο επιλογές, εκτός από το λευκό/άκυρο ή την αποχή, είναι τέτοιος που διχάζει μια κοινωνία, ανεξάρτητα από το ποσοστό που θα λάβει η μία εκ των δύο προτάσεων. Φυσικά, όσο περισσότερο γέρνει η ζυγαριά προς τη μία πλευρά, τόσο λιγότερο αμφισβητήσιμο είναι το αποτέλεσμα και τόσο λιγότερες οι συνέπειες του όποιου διχασμού μιας κοινωνίας. Συνέχεια

Μπούμερανγκ το «ματωμένο» πλεόνασμα του 2016

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Νέα δεδομένα –και όχι πάντως σαν και αυτά για τα οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση- δημιουργεί η αποκάλυψη για το πλεόνασμα «μαμούθ» του 4,19% του ΑΕΠ που, με βάση τους κανόνες του Μνημονίου, πέτυχε η χώρα το 2016.

Συνέχεια

Σόιμπλε: Πρόσθετα μέτρα, εάν δεν επιτευχθεί ο στόχος για τα πλεονάσματα

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Πάνω από μισή ώρα διήρκησε η συνάντηση του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου με τον Γερμανό ομόλογό του, Βόλγφγκανγκ Σόιμπλε στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ, κατά την οποία συζητήθηκαν όλες οι πτυχές του ελληνικού προγράμματος, αν και ακόμη δεν έχει γνωστοποιηθεί το περιεχόμενο της συζήτησής τους.

Συνέχεια

Τρεις οι βελτιωμένες προσφορές για τον ΟΛΘ

 

Και οι τρεις υποψήφιοι με δεσμευτικές προσφορές για το 67% του ΟΛΘ κατέθεσαν, όπως τους ζητήθηκε βελτιωμένες προσφορές, οι οποίες θα αποσφραγισθούν τη Δευτέρα.

Τα τρία επενδυτικά σχήματα, που κατέθεσαν δεσμευτικές προσφορές την Παρασκευή, οπότε και εξέπνευσε η σχετική προθεσμία είναι πρώτον, η κοινοπραξία της Deutsche Invest Equity Partners, με τη θυγατρική της CMA CGM, Terminal Link και τον όμιλο Σαββίδη, δεύτερον, η θυγατρική της Dubai Ports World, The Peninsular & Oriental Stream και τρίτον η International Container Terminal Services Inc απο τις Φιλιππίνες.

Αν οι δυο ή τρείς υψηλότερες βελτιωμένες προσφορές απέχουν μεταξύ τους λιγότερο απο 10% τότε θα υπάρξει ένας ακόμα γύρος βελτιωμένων προσφορών.

 

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

Η Βενεζουέλα κείται μακράν…

 

Γενικότερα πάντως, δεν έχει νόημα να κοιτάμε τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα, στο Τ(ζ)ατζικιστάν και όπου αλλού οι άνθρωποι κοντεύουν να ξεχάσουν τι σημαίνει εκλογές ή τρώνε σφαίρες όταν διαδηλώνουν επειδή τυχαίνει να έχουν διαφορετική άποψη από αυτήν του καθεστώτος. Δεν έχει επίσης νόημα να συνδέουμε τη Βενεζουέλα με τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Η σύνδεσή τους εξαντλείται σε αυτήν που νιώθει ο θαυμαστής για το ίνδαλμά του. Εντάξει, κι εμένα μου αρέσουν οι Judas Priest, οκ.

Μα, θα μου πείτε, είπε κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, ταξίδεψε ως εκεί κλπ. Σύμφωνοι. Από αυτό το σημείο μέχρι την αριστερού τύπου χούντα που αρέσει, υπάρχει μια απόσταση που, υπό άλλες συνθήκες και χωρίς τη θεσμική προστασία των πολιτών που παρέχει η αστική δημοκρατία, εύκολα θα καλυπτόταν. Γιατί αναμφίβολα, αυτά τα έργα, με τα τανκς, τους πυροβολισμούς, τις διαταγές με το έτσι θέλω σε αστυνομικούς να βλέπουν θέατρο μια φορά το μήνα (σύμφωνα με εκείνο το εμετικό ανώνυμο άρθρο της ΕφΣυν), το στειλιάρι βρε παιδί μου, το γουστάρουν. Το θέλουν, τους αρέσει. Αν μπορούσαν θα το εφάρμοζαν και στην Ελλάδα. Ίσως, αν μπορούσαν, να τουφέκιζαν και μερικούς από εμάς, επειδή τους μπαίνουμε λίγο στο μάτι. Φαίνεται στα ιοβόλα σχόλιά τους, στην ειρωνεία, στα όσα λένε. Αν μπορούσαν. Και αν είχαν τα κότσια. Συνέχεια

Una faccia, una razza (μια φάτσα, μια ράτσα)

 

Με την ευκαιρία της σημερινής ημέρας και της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την επέτειο της πρώτης εθνοσωτήριου σας καλώ να συνειδητοποιήσετε πως ο ταξιτζής, ο εξάδελφος στο καφενείο του χωριού ή της πόλης, ο τελών υπό παραληρηματική σύγχυση θείος, που πριν δέκα χρόνια έλεγε «που είσαι Παπαδόπουλε», πριν τρία μπορεί να του ξέφευγε και καμιά πορδίτσα «να τους δοκιμάσουμε και αυτούς, γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν», αν δεν τον κέρδισε η Χρυσή Αυγή, μπορεί και να ήταν και από αυτούς που με τα ξερά τους έβγαλαν τα μάτια μας και τα δικά τους στις 25/1/2015.

Ξέρετε, όταν το γκρουπούσκουλο των funds του υπερπόντιου Κλίντον και της ημετέρας σιδηράς «Κυρίας» έλεγε «είμαστε «εμείς» και «αυτοί» και «αν δεν τους τελειώσουμε θα μας τελειώσουν», ήξερε ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ τι εννοούσε. Και σίγουρα μέσα στο «εμείς» συμπεριλαμβάνονται ΚΑΙ πολλοί από, εκείνους που έλεγαν «που είσαι Παπαδόπουλε» εκτός από τις «δοκιμαστικές» σαχλαμάρες. Και τελικά, το μόνο ωφέλιμο πράγμα για τη χώρα, αλλά με κολοσσιαίο κόστος, που θα κατορθώσει να κάνει ο Τσίπρας, θα είναι, όσο και αν «κοιτάμε τη δουλειά μας», όσο και εάν «δεν θέλουμε να μπλέξουμε», να καταλάβουμε, «εμείς» τουλάχιστον, ποιο είναι το κοινωνικό μας στίγμα.

Συνέχεια

Περαστικά.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, στις 14 Απριλίου 2013 έγραψε στον λογαριασμό του στο twitter. “Η νίκη του Νικ. Μαντούρο στη Βενεζουέλα είναι μήνυμα ελπίδας και αλλαγής. Οι οπαδοί του δεξιού Καπρίλες μιλούν πάλι για νοθεία. Περαστικά!”

Η νίκη όμως του Μαδούρο, δεν έφερε κανένα “μήνυμα ελπίδας και αλλαγής” * για τους πολίτες της Βενεζουέλας. Αντιθέτως, ο Μαδούρο εξελίχθηκε σε έναν δικτάτορα. Πρόσφατα, το φιλικό προς τον Μαδούρο Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τη σύνθεση του κοινοβουλίου (την πλειοψηφία διαθέτει η αντιπολίτευση) παράτυπη και αποφάσισε να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές αρμοδιότητες της Εθνοσυνέλευσης. Απόφαση την οποία ανακάλεσε, μετά τις μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

Και δεν είναι το μόνο γεγονός που, αντί για μήνυμα ελπίδας και αλλαγής, δείχνει την καταστροφική πορεία της χώρας μετά τη νίκη Μαδούρο. Η Βενεζουέλα είναι μπροστά σε μια χρεοκοπία τεραστίων διαστάσεων. Η οικονομία της συρρικνώνεται από το 2014 και ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε «χτυπώντας» κυρίως τα λαϊκά στρώματα.

Τα δυσθεώρητα αυτά προβλήματα και όσα νέα δημιουργούνται, είναι αποτέλεσμα της διακυβέρνησης Μαδούρο και της εμμονής του να παραμείνει στην εξουσία. Η εμμονή του αυτή, προσπαθώντας παράλληλα να αποτρέψει την κατάρρευση της χώρας, έχουν μετατρέψει την κυβέρνηση σε ένα αυταρχικό καθεστώς και έχει οδηγήσει εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους.

Το μήνυμα ελπίδας στους πολίτες της Βενεζουέλας δεν έφτασε ποτέ, όπως, αντίστοιχα ποτέ δεν ήρθε η ελπίδα στους έλληνες πολίτες («η ελπίδα έρχεται» προεκλογικό μήνυμα ΣΥΡΙΖΑ). Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Παπαδημούλη, τους πολίτες τους σώζει η «ελπίδα», την οποία πρέπει να περιμένουν ωσάν τη Δευτέρα Παρουσία ένα πράμα. Είναι το γνωστό αριστερό μεσσιανικό σύστημα, το οποίο, ελλείψει ρεαλιστικών πολιτικών προτάσεων και πράξεων, προσφέρει σήμερα, άμεσα, ανακούφιση στους αναξιοπαθούντες, μέσω της υπόσχεσης απελευθέρωσής τους από τα δεινά, αύριο. Συνέχεια

Παραλήρημα Σπίρτζη για Ιόνια Οδό- Έκανε το «άσπρο μαύρο»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Aφού για μιαν ακόμα φορά διέπρεψαν τα προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ ( left.gr για Βενεζουέλα : «Η ειρήνη θριάμβευσε ξανά εναντία στις προσπάθειες της δεξιάς να σπείρει την τρομοκρατία στη χώρα» και ΑΥΓΗ «Ξεπουλάει την ΔΕΗ ο Μητσοτάκης»), έτρεξε κι ο Υπουργός Σπίρτζης να κάνει την απαραίτητη καταγγελία υπέρ της  κυβέρνησης Τσίπρα: Οι «μονταζιέρες» των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι … «έστησαν» τις ουρές των εκδρομέων στην Ιονία οδό!

Συνέχεια